آموزش مداحی و اشعار مذهبی

      مشفق کاشانی

      ساربان از اشتران بگشای بار
      لحظه ای ما را به حال خود گذار

      اینکه بینی سرزمین کربلاست
      خاک او آغشته با خون خداست

      در حریم قدسی صحرای دوست
      بشنو این گلبانگ، این آوای اوست

      نی نوا، در نینوای راستین
      مویه ها دارد ز نای اربعین

      ناله آتش بال در پرواز بین
      هم طراز آه گردون تا زمین

      اشک می ریزد ز چشم کائنات
      در عزای تشنه کامان فرات

      آن بلا جویان که تا بزم حضور
      راه پیمودند با سامان نور

      رایت توحید از اینان پایدار
      ماند و می ماند به دور روزگار

      گر فرات این جا چو دریا خون گریست
      نی عجب، خورشید بر هامون گریست

****************************************************

      سید علی محمد نقیبي

      چهل شب است فقط گریه کرده ام بی تو
       چهل شب است برادر که مانده ام بی تو

       ز بعدِ صحنۀ گودال و بی تو گشتنِ من
       بدون محرم و یاور شکسته ام بی تو

       دلم شکسته ز داغت ولی پیام تو را
       به کل عالم هستی رسانده ام بی تو

       به هر کجا که سرت رفت من هم آمده ام
       گمان مکن که من از پا نشسته ام بی تو

       شبیه فاطمه گشته کبودیِ بدنم
       شبیه مادر مظلومه گشته ام بی تو

       حکایتِ تن بی سر و حلقه انگشتر
       برای کل جهان روضه خوانده ام بی تو

     
****************************************************

      محمد مهدی عبدالهی
       
      اربعین و جاده های بی کسی
      زینب و دنیایی از دلواپسی
      حس نمودم اوج غربت را به تن
      خورده ام طعنه ز اغیارت بسی

      ×××

      آمدم ،حال مرا بنگر حسین
      ای برادر،ای تو هم سنگر حسین
      کوله باری از مراثی در دلم
      کعب نی هر لحظه بر خواهر حسین

      ×××

      بعد تو،این زینب و این ناله ها
      این من و حزن و فراق لاله ها
      ای سرت خورشید بام نیزه ها
      مانده ام بین گل و آلاله ها

      ×××

      در مسیر کوفه تا شام بلا
      من شدم با هر غم تو مبتلا
      بوی خون آید هنوز از قتلگه
      ای شهید خفته در کرب و بلا

      ×××

      من اسارت رفتم و قدم خمید
      نیزه ها از پیکرت گلبوسه چید
      ای تنت زخمی چو قلب دخترت
      همچو مادر، پهلویت دشمن درید

    
****************************************************

      سید هاشم وفایی

      ای آفتاب دیدۀ روشنگرم حسین
      کرده شرار داغ تو خاکسترم حسین

      با دیدن مزار تو بعد از یک اربعین
      آتش فتاده است به چشم ترم حسین

      هر لحظه از فراق تو سالی به ما گذشت
      با آن که نیست دوری تو باورم حسین

      گفتی صبور باشم و بودم، ولی ببین
      داغت چه کرده با دل غم پرورم حسین

      بال و پری نمانده برایم، ولی هنوز
      «تا پر نشسته تیر غمت در پرم حسین»

      بار دگر به ساحل تف دیدۀ فرات
      سوزد به یاد حنجر تو حنجرم حسین

      آثار تازیانه و سیلی هنوز هست
      بر روی کودکان تو و پیکرم حسین

      پرسی اگر ز کودک دُردانه ات ز من
      پرپر زد او کنار سرت در برم حسین

      همراه ناله های من و کودکان تو
      آید صدای زمزمه مادرم حسین

      در این حصار درد «وفائی» به ناله گفت
      در روز اربعین تو نوحه گرم حسین

****************************************************

     غلامرضا سازگار

      ای ساربان ای ساربان محمل نگهدار
      آمد به منزل کاروان منزل نگهدار

      محمل مران محمل مران شهرِ دل اینحاست
      این کاروانِ خسته دل را منزل اینجاست

      اینجا بهار بی خزان من خزان شد
      از برگ برگ لاله هایم خون روان شد

      اینجا همه دار و ندارم را گرفتند
      باغ گل و عشق و بهارم را گرفتند

      اینجا بخاک افتاده بود و هست عباس
      هم مشک خالی هم علم هم دست عباس

      اینجا ز هم پیشانی اکبر جدا شد
      بابا تماشا کرد و فرزندش فدا شد

      اینجا ز آل ا... منع آب کردند
      با تیر طفل شیر را سیراب کردند

      اینجا صدای العطش بیداد کرده
      بر تشنه کامان آب هم فریاد کرده

      اینجا همه از آل پیغمبر بُریدند
      ریحانه  خیرالبشر را سر بُریدند  

      اینجا ستم بر عترت و بر آل گردید
      قرآن به زیر دست و پا پامال گردید

      اینجا بخون غلطید یک گردون ستاره
      اینجا کشید از گوش، دشمن گوشواره

      اینجا زدند آل علی را ظالمانه
      شد یاس ها نیلوفری از تازیانه

      اینجا چو از خانه به دوشان خانه می سوخت
      دامان طفلان چون پرِ پروانه می سوخت

      اینجا به گردون رفت دود آه زینب
      حلق بریده شد زیارتگاه زینب

      اینجا عدو بر زخم پیغمبر نمک زد
      هر برگ گل را مُهری از غصب فدک زد

      اینجا ز گریه ناقه ها در گِل نشستند
      دُردانه های وحی در محمل نشستند

      ای کربلا! گل های سرخ یاس من کو؟
      ای وادی خون! اکبر و عباس من کو؟

      با غنچه نشکفته پرپر چه کردی؟
      با حنجر خشک علی اصغر چه کردی؟

      خونِ جگر از دیده ام بر چهره جاری است
      پیراهن آوردم به همره یوسفم نیست

      تصویر درد و داغ در آئینه دارم
      چون آفتاب، آتش درون سینه دارم

      خاموش و در دل گفتگو با یار دارم
      در سینه داغ هیجده دلدار دارم

      بعد از حسین از عمر خود آزرده بودم
      ای کاش من با آن سه ساله مرده بودم

      اشکم به رخ آهم به دل سوزم به سینه
      بی تو چگونه من روم سوی مدینه؟

      ای کاش چون تو پیکرم صد چاک می شد
      ای کاش جسمم در کنارت خاک می شد

      گیرم که زنده راه یثرب را بپویم
      زهرا اگر پرسد حسینم کو؟ چگویم؟

      بگذار تا سوزِ دلم مخفی بماند
      این صفحه را با سوز خود «میثم» بخواند   

****************************************************

      محمدمهدی عبدالهی
      
      چهل روزه برادر، بی قرارم
      چهل روزه من و احوال زارم

      چهل روزه شده بر نی، سر تو
      زند دائم به سر، این دختر تو

      چهل روزه من و چشم انتظاری
      چهل روزه ز نی، دنبال یاری

      چهل روزه ولی گشته چهل سال
      شدم از داغ تو، بی پر و بی بال

      چهل روزه، جسارت بر حرم شد
      چهل روزه، چه خاکی بر سرم شد

      چهل روزه جمالت را ندیدم
      ز رگ های گلو، بوسه نچیدم

      چهل روزه شده کارم شب و روز
      کنم تفسیر آن، روی دل افروز

      چهل روزه مقیم اشک و آهم
      چهل روزه به نی، مانده نگاهم

****************************************************

      سودابه مهیجى

      چهل شبانه گذر کرد بر زمین بى تو
      چهل شبانه بى عشق، بى یقین، بى تو

      پس از تو پیرهن سوگوار تا به ابد
      چه گریه ها که ندارد در آستین بى تو

      مرا که چله نشینِ خرابه ها شده ام
      مرا که با غم هر ثانیه عجین بى تو

      کسى نبرد به مهمانى دعا و درود
      که عشق بى کس و کار است این چنین بى تو

      به سر سلامتى من چه تلخ آمده اند
      ستاره هاى پریشان هر پسین بى تو

      چهل شب است که خواب غروب مى بینند
      پرندگان غزل مرده زمین بى تو...

****************************************************

     غلامرضا سازگار

      اختر من! هلال من! ماه من
      همسفر و همدم و همراه من

      بی تو دلم طایر بی ‌بال بود
      داغ چهل ‌روزه چهل ‌سال بود

      شعله نثار جگرم کرده‌اند
      با سر تو همسفرم کرده‌اند

      پیش روی محمل من صف‌ زدند
      رقص‌کنان، خنده‌ زنان کف ‌زدند

      محمل ما در ملاء عام بود
      همدم ما سنگ لب ‌بام بود

      دیده به خورشید رخت دوختم
      آب شدم ساختم و سوختم

      رأس تو می‌داد به زینب سلام
      چشم تو می‌گشت به من هم‌ کلام
 
      چشم تو از چار طرف سوی من
      نغمۀ قرآن تو نیروی من

      حال، پی عرض سلام آمدم
      فاتح و پیروز ز شام آمدم

      ای به جمالت نگه فاطمه
      ای سر نی هم‌ سخن ما همه

      باز هم از وحی محمّد بگو
      از گلوی پاره خوش‌ آمد بگو

      آمده‌ام شانه به مویت زنم
      بوسه به رگ‌های گلویت زنم

      دست، برون از جگر خاک کن
      اشک غم از دیده من پاک کن

      ای به لبت زمزمه آب ‌آب
      آب بده آب بده بر رباب

      جان اخا غنچه پرپر کجاست
      آب که آزاد شد اصغر کجاست

      آمدم از شام سوی این حرم
      تا به مزار تو طواف آورم

      مروه مزار تو، صفا علقمه
      سعی کنم پشت سر فاطمه

      آمده‌ام ای همه جا همرهم
      تا سفر خویش گزارش دهم

      نام تو زنده ز قیام من است
      فتح تو در خطبه شام من است

      وحی خدا داشت بیانم حسین
      تیغ علی بود زبانم حسین

      سوختم و سوختم و ساختم
      لرزه به کاخ ستم انداختم

      طفل تو گردید پیام‌ آورت
      شام شد آرامگه دخترت

      گرچه به پای سرت آرام شد
      سفیر دائم تو در شام شد

      زنده شد از دفن شب دخترت
      خاطره دفن شب مادرت

****************************************************

      غلامرضا سازگار

      فاتح شامم و باز آمدم از شام، حسین
      کرده‌ام فتح تو را بر همه اعلام، حسین

      ذوالفقار سخنم معجه حیدر داشت
      فتح شد با نفس حیدری‌ام شام، حسین

      ناله کودک تو کاخ ستم را لرزاند
      گر چه در گوشه ویرانه شد آرام، حسین

      به طواف حرم محترمت گردیده
      جامه ماتم ما حلّه احرام، حسین

      در طواف سر خونین تو خواندیم نماز
      مُهر ما بود فقط سنگ لب ‌بام، حسین

      باورت بود که در حال اسیری ببرند
      دختر فاطمه را در ملاء عام، حسین

      لعنة الله علی آل زیادٍ و زیاد
      که ز خون تو گرفتند همه کام، حسین

      هدیه بردند سر پاک تو را بهر یزید
      تا بگیرند پی قتل تو انعام، حسین

      باورت بود که در شام بلا دخترکت
      بر روی خاک گذارد سر بی ‌شام، حسین

      آتشی بر جگر سوخته «میثم» زن
      که بسوزد ز غمت در همه ایام، حسین

****************************************************

      حیدر توکلی

      الا ای گل که پرپر زیر خاکی
      به زیر خاک و چون دل چاک چاکی

      نمی گویم ز خاکت سر بر آری
      که می دانم برادر سر نداری

      ولی گویم نظر کن زینبت را
      نگه کن خواهر جان بر لبت را

      نمی شد باور قلب حزنیم
      که روزی سنگ قبرت را ببینم

      پس از تو ای عزیز پرپر من
      خدا داند چه آمد بر سر من

      پس از تو لحظه ای شادی ندیدم
      پس از تو رنگ آزادی ندیدم

      پس از تو روزم از شب تیره تر شد
      دما دم مرگ، پیشم جلوه گر شد

      پس از تو حرمتم بشکست دشمن
      پس از تو دست هایم بست دشمن

      پس از تو رفت مردی از میانه
      پس از تو خورد زینب تازیانه

      پس از تو کوفیان بیداد کردند
      مرا با سنگ استمداد کردند

      پس از تو بر دلم آذر کشیدند
      پس از تو از سرم معجر کشیدند

      پس از تو بر در دروازه شام
      مرا دادند اهل شام دشنام

      پس از تو مجلسی بیگانه رفتم
      پس از تو گوشه ویرانه رفتم

****************************************************

      صمصام علوی

      یک اربعین.. بعد تو هق هق زدم حسین
      شعله به غنچه های شقایق زدم حسین

      یک اربعین... سرخ... سما... رنگ گشته است
      صد رعد و برق در غمت آهنگ گشته است

      یک اربعین... مشک به دندان گرفته ام
      از دوری تو آتش حرمان گرفته ام

      یک اربعین... گلایه به دادار کرده ام
      چادر به سر برابر انظار کرده ام

      یک اربعین... فریضه واجب چو خوانده ام...
      سجده فقط به چوبه محمل نشانده ام

      یک اربعین... روزه گرفتم فسرده ام
      خون جگر به موقع افطار خورده ام

      یک اربعین... وقت صلاتم نشسته ام
      من دختر همان زن پهلو شکسته ام

      یک اربعین... دست به گهواره مانده ام
      لالاییت به طفل خیالیت خوانده ام

      یک اربعین... صورت زن ها کبود شد
      در سوگ تو... طفل سه ساله خمود شد

      یک اربعین... سینه خود چاک کرده ام
      اشک یتیم آل علی پاک کرده ام

      یک اربعین... غسل شهادت نموده ام
      دائم وضو به خون گلوی تو بوده ام

      یک اربعین... پیاده فقط راه رفته ام
      شهری به شهر... شام غریبان گرفته ام  

      یک اربعین... حق تو را نقض می کنند
      از هم طلای بی شرفی قرض می کنند

      یک اربعین... دامن خود سنگ کرده اند
      بر این قمار، دیده خود تنگ کرده اند

      یک اربعین... سر تو به زانوی مست هاست
      سگ باز شهر... حاکم میمون پرست هاست

      یک اربعین... دیده به گودال بوده است
      سنگ عدوت شیشه عمر مرا شکست

      یک اربعین... بی می و بی آب و باده ایم
      "ما بیغمان مست دل از دست داده ایم"

      یک اربعین... بوسه سرخ لبم شدی
      تو نخل روزها و چراغ شبم شدی

      یک اربعین... رفتی و من در پی ات شدم
      قرآن نیزه! مثل نوای نی ات شدم

      یک اربعین... عترت تو بی حجاب شد
      از این عذاب سینه زهرا کباب شد

      یک اربعین... دخت تو بی تاب شد حسین
      بی یار و بی برادر و ارباب شد حسین

      یک اربعین... کودک بی آب دیده ایم
      بزم شراب سرخ و می ناب دیده ایم

      یک اربعین... دختر تو «زجر» را چشید
      وز روی مقنعه به سرش دست ها کشید

      یک اربعین... دخت تو دست از زمانه شست
      کردیم کنج کوخک خود قبرکی درست

      یک اربعین... نیامده عباس پس کجاست؟!
      گشته شهید؟! وین همه امید پس چراست؟!

      یک اربعین... بغض گلو را نهفته ایم
      جز یک دروغ... دخترکان را نگفته ایم

      گفتیم... رفته اید... ولی زود می رسید
      اسپند قافله شده پر دود... می رسید

****************************************************     

     محسن مهدوی

      در این سفر ببین كه به پای اراده ام
      بال و پری كه داشتم از دست داده ام

      از بوی دود چادر آتش گرفته ام
      بسیار روشن است كه پروانه زاده ام

      من را به جا نیاوری اکنون بدون شک
      از غصه فراق تو از پا فتاده ام

      ای سر بلند، زینت دوش رسول عشق
      اینك تو زیر خاكی و من ایستاده ام

      افتاده ام به یاد تن پاره پاره ات
      حالا که سر به روی مزارت نهاده ام

      با این قد خمیده، برادر هنوز هم
      من دختر رشیده این خانواده ام

****************************************************
     

    حسین ایمانی

      زینب رسیده از سفر برخیز ارباب
      با کاروانی خون جگر، برخیز ارباب

      برگشته ام از شام و کوفه، قد خمیده
      آورده ام صدها خبر، برخیز ارباب

      شد مقتدای کوفی و شامی سقیفه
      می سوخت خیمه مثل در، برخیز ارباب

      ای کاش تو هم در رکوع بخشیده بودی
      انگشترت شد درد سر، برخیز ارباب

      شد روزگارم تیره، وقتی کنج ویران
      مهمان ما شد تشت زر، برخیز ارباب

      یک جمله از غم های زینب، بشنو کافیست
      با شمر بودم همسفر، برخیز ارباب

      از دختر دردانه ات چیزی نپرسی!!
      جا مانده در وادی شر، برخیز ارباب

      در آرزوی دیدن موعود دارم
      چشمی به راه منتظر، برخیز ارباب

****************************************************
     

     محمد رضا طالبی

      امیر قافله غم ز شام می آید
      سوار محمل و با احترام می آید

      سیاه پوش و عزادار و بی قرار و غریب
      به خاك بوسی قبر امام می آید

      همای عاطفه و مهر در سرای بلا
      شكسته بال و پر از كوی شام می آید

      پرستویی كه ز پرواز خسته گردیده
      به شكوه از سفر سنگ و بام می آید

      یقین كه آتیه سازی شبیه زینب نیست
      كه او برای ثبات قیام می آید

      قسم به چادر خاكی دختران حرم
      كه بوی دود هنوز از خیام می آید

      ز عطر پیروهن كهنه می توان فهمید
      كه بوی یك سفری ناتمام می آید

      كنار قبر پر از فیض اكبر و عباس
      امان كه زینب والا مقام می آید

      رباب با قدحی شیر می رسد از راه
      سكینه با سبدی از طعام می آید

      و نجمه با گل و قند و نبات و آیینه
      كنار قبر پسر با سلام می آید

      گرفته مشك پر آبی به دست دختركی
      كنار قبر شه تشنه كام می آید

      تمام شد همه لحظه های طوفانی
      زمان خواندن حسن ختام می آید

      مبین به چهرهٔ ما ردّ غصه ها مانده
      ببین كه آمده ایم و رقیه جا مانده

****************************************************

      یک اربعین برای تو حیران شدم حسین
      مانند گیسوی تو پریشان شدم حسین

      با چند قطره اشک دل من سبک نشد
      ابری شدم به پای تو باران شدم حسین

      زلفی اگر که ماند برای تو پیر شد
      در اول بهار زمستان شدم حسین

      کوفه به کوفه کوچه به کوچه گذر گذر
      قاری شدی مفسر قرآن شدم حسین

      دیدی چگونه آخر عمری دلم شکست
      دیدی چگونه پاره گریبان شدم حسین

      تو رفتی و کنار خودم گریه می کنم
      دارم سر مزار خودم گریه می کنم

      ای سایه بلند سرم ای برادرم!
      آیینه ی ترک ترک در برابرم

      بالم شکسته است و پرم پر نمی زند
      اما هنوز مثل همیشه کبوترم

      من قول داده ام که بگیرم سر تو را
      از دست نیزه ها و برایت بیاورم

      حالا سری برای تو آورده ام ولی
      خاکستری و خاکی و ای خاک بر سرم!

      بگذار اول سخن و شکوه ام تو را
      ای ماه زینب از نگرانی درآورم

      هر چند کوچه کوچه تماشا شدم ولی
      راحت بخواب دست نخورده است معجرم

      تو رفتی و کنار خودم گریه می کنم
      دارم سر مزار خودم گریه می کنم

      هم پیرهن که ماند برایم بدن نداشت
      هم که تن تو روی زمین پیرهن نداشت

      ای بی کفن برادرم ای بوریا نشین!
      این چادرم لیاقت خلعت شدن نداشت؟

      آن گونه ای که من وسط خیمه سوختم
      پروانه هم دل و جگر سوختن نداشت

      گل های باغت از همه رنگی گرفته اند
      یعنی کسی نبود که دست بزن نداشت

      مردی نبود اگر یل ام البنین که بود
      هرگز کسی نگاه جسارت به من نداشت

      محمد جواد غفورزاده (شفق)
    
      سحر چون پیک غم از در درآید
      شرار از سینه، آه از دل برآید

      مرا از دیدگان، یک کاروان اشک
      به شوق پای‏بوس رهبر آید

      جدا زین کاروانِ اشک و حسرت
      صدای کاروانی دیگر آید

      گمانم کاروان اهل‏بیت است
      که سوی قبله دل با سر آید

      گلاب از دیده افشان همچو جابر
      که عطر عترت پیغمبر آید

      به رسم دیده بوسی با عزیزان
      به حسرت از مدینه مادر آید

      پس از یک اربعین هجران و دوری
      به دیدار برادر، خواهر آید

      همان خواهر، که کس نشناسد او را
      به باغ لاله‏های پرپر آید

      همان خواهر، که با سحر بیانش
      به هر جا آفریده محشر آید

      همان خواهر، که غوغا کرده در شام
      همان آئینه پیغمبر آید

      همان ویرانگر بنیان تزویر
      همان رسواگر زور و زر آید

      همان خواهر، ولی گیسوپریشان
      سیه‏جامه، بنفشه پیکر آید

      نوای وای وای از قلب زهرا
      صدای های‏های حیدر آید

      ازین دیدار طاقت سوز، ما را
      همه خون دل از چشم تر آید

      میان جبهه با یاد شهیدان
      نوائی خوش ز یک همسنگر آید

      سرودش، حسب‏حال آن کبوتر
      که خونین بال و بشکسته پر آید

      سرودش را بیا با هم بخوانیم
      به امیدی که شام غم سرآید:

      شمیم جانفزای کوی بابم (1)
      مرا اندر مشام جان برآید

      گمانم کربلا شد عمه! نزدیک
      که بوی مشک ناب و عنبر آید

      به گوشم عمه! از گهواره گور
      درین صحرا، صدای اصغر آید

      مهار ناقه را یک دم نگه‏دار!
      به استقبال لیلا، اکبر آید!
    

      (1) چهار بیت آخرین این اثر، از مرحوم جودی خراسانی است.

****************************************************

      مهدی محمدی

      اربعین آمد، دلم را غم گرفت
      بهر زینب عالمی ماتم گرفت

      سوز اهل آسمان آید بگوش
      ناله صاحب زمان آید بگوش

      جان اهل بیت عصمت بر لب است
      كاروان سالار آنها زینب است

      جمله مستان سوی ساقی آمدند
      مستِ مست از جام باقی آمدند

      سینه هـــــا آماج رگــــبار بلا
      جـای زخـــم ریسـمان بر دستها

      هوش از ســر رفته و دل باخته
      جسم خود را بر زمین انداخته

      هـر یكی در جستجوی تربتی
      بر لب هر یك كلامی صحبتی

      قلبها پـــر شِكوه از بیداد بود
      آشنای قبرها سجاد بود

      رهبــــر زینب امام راستین
      حجت حق بود زین العابدین

      با كلامش عمه را مغموم كرد
      تا كه قبر یار را معلوم كرد

      آمده همراه دخت بوتراب
      بر سر آن قبر كلثوم و رباب

      زخمهای این سفر سر باز كرد
      هر كسی درد دلی آغاز كرد  

      زینب از مژگان خود یاقوت سفت
      داستان این سفر را باز گفت

      گفت ای سالار زینب السلام
      ماه شام تار زینب السلام

      بر تـــو پیغام سفــر آورده ام
      از فتوحاتم خبــر آورده ام

      كرد با من این مسیرِ عشق طی
      راس تو منزل به منزل روی نی

      معجرم نیلی شد و مویم سپید
      از غم دوری تو قدم خمید

      گر كه دست رحمت و صبرت نبود
      زینبت در راه كوفه مرده بود

      ظلم دشمن تا كه بی اندازه شد
      ماجراهای سقیفه تازه شد

      ریسمان بر گردن سجاد بود
      غربت بابا مرا در یاد بود

      دیدی از نی دست خواهر بسته بود
      گویی دستان حیدر بسته بود

      یاسها را جــوهـــر نیلی زدند
      بر رخ آن اختران سیلی زدند

      از شماتت كردن دشمن مپرس
      از سه ساله دخترت از من مپرس

      سرِتو یك نیمه شب مهمان او
      با وصالت بر لب آمد جان او

      مرد در ویرانه و من زنده ام
      بی رقیه آمدم شرمنده ام

      بارها از دوری ات جان باختم
      بین مقتل من تو را نشناختم

      گر تو ای لب تشنه بر داری سرت
      حال نشناسی دگر این خواهرت

****************************************************

      مهدی محمدی

      سفر کردم به دنبال سر تو
      سپر بودم برای دختر تو
      چهل منزل کتک خوردم برادر
      به جرم این که بودم خواهر تو

      ****
      حسینم وا حسین گفت و شنودم
      زیارت نامه ام جسم کبودم
      چه در زندان چه در ویرانۀ شام
      دعا می خواندم و یاد تو بودم

      ****
      برای هر بلا آماده بودم
      چو کوهی روی پا استاده بودم
      اگر قرآن نمی خواندی برایم
      کنار نیزه ات جان داده بودم

****************************************************

      شکسته بال ترینم، کبود می آیم
      من از محله  قوم یهود می آیم

      از آن دیار که من را به هم نشان دادند
      به دست های یتیمت دو تکه نان دادند

      از آن دیار که بوی طعام می پیچید
      از آن دیار که طفلت گرسنه می خوابید

      کسی که سنگ به اطفالِ بی پدر می زد
      به پیش چشم علمدار بیشتر می زد

      از آن دیار که چشمان خیره سر دارد
      به دختران اسیر آمده نظر دارد

      از آن سفر که اگر کودکی به جا می ماند
      تمام طول سفر زیر دست و پا می ماند

      به کودکی که یتیم است خنده سر دادند
      به او به جای عروسک سَر پدر دادند

      به جای آن همه گل با گلاب آمده ام
      من از جسارت بزم شراب آمده ام

      از آن دیار که آتش به استخوان می زد
      به روی زخم لبان تو خیزران می زد

    
****************************************************

      وحید قاسمی
     
      بالم شكسته، از پرم چیزی نگویم
      از كوچ پر درد سرم چیزی نگویم

      طوفان سختی باغ مان را زیر و رو كرد
      از لاله های پرپرم چیزی نگویم

      حق می دهم نشناسی ام؛ اما برادر
      از آن چه آمد بر سرم، چیزی نگویم

      وقت وداعِ آخرت، عالم به هم ریخت
      از شیون اهل حرم چیزی نگویم

      آتش گرفتن گر چه رسم و سنت ماست
      از دامن شعله ورم چیزی نگویم

      بگذار سر بسته بماند روضه هایم
      از ماجرای معجرم چیزی نگویم

      كم سو تر از چشمان من، چشمان زهراست
      از گریه های مادرم چیزی نگویم

      آن صحنه های سهمگین یادم نرفته
      افتادنت از روی زین یادم نرفته

      از نعل اسب و بوریا چیزی نگویم
      از آن غروب پر بلا چیزی نگویم

      در عصر عاشورا النگوهام گم شد
      از غارت خلخال ها چیزی نگویم

      گفتم به تو انگشترت را در بیاور!
      از ساربان بی حیاء چیزی نگویم

      در كوچه های كوفه ناموست زمین خورد
      اصلاً شبیه مجتبی؛ چیزی نگویم

      شهر علی نشناخت بانوی خودش را
      از جامه های نخ نما چیزی نگویم

      شاگردهایم سنگ بارانم نمودند
      از چهره های آشنا چیزی نگویم

      بی آبروها! چادرم را پس ندادند
      از این به بعد روضه را... چیزی نگویم

      ای خیزران خورده ، لبم بی حس تر از توست
      از خاك برخیز و بگو كه این سر از توست؟
 
      از خاطراتم همسفر چیزی نگویم
      حتی كمی هم مختصر چیزی نگویم

      منزل به منزل، محملم در تیر رس بود
      از سنگ های خیره سر چیزی نگویم

      حتماً خبر داری مرا بازار بردند
      آن هم منی كه…!؟ بیشتر چیزی نگویم

      از درد پهلو لحظه ای خوابم نمی برد
      از گریه هایم تا سحر چیزی نگویم

      من در مدینه طشت دیدم، سر ندیدم!
      از كاخ شام و طشت زر چیزی نگویم

      طفلی سكینه داشت جان می داد از ترس
      دق می كنم این بار اگر چیزی نگویم

      شرمنده ام كه درد و دل كردم برادر
      بی تو چگونه خانه برگردم برادر
 

****************************************************
     

      محمد جواد خراشادی زاده

      باران ذکر مرثیه از سر شروع شد
      ذکر عزیز حضرت مادر شروع شد

      یک چله از وقوع غمِ آسمان گذشت
      باز التهاب قلب پیمبر شروع شد

      وقتی رسید نوبت صبر و قرار دل
      آن جا دوباره روضه خواهر شروع شد

      واعظ توان خواندن مقتل نداشت و
      مداحی از کناره منبر شروع شد

      وقتی که دید قد کمان رقیه را
      بی اختیار روضه مادر شروع شد

      در کوچه های سینه زنی ذکر یا حسین
      وقتی حدیث واقعه در شروع شد

      می خواند روضه خوان، غم بانوی عالمین
      ناگه صدای لاله پرپر شروع شد...

      «باز این چه شورش است که در خلق عالم است»
      این ناله از مفتح خیبر شروع شد

      در آن میان صدای غریب عروسکی
      می گفت: آه... روضه دختر شروع شد

      آمد صدای گریه نوزاد شیرخوار
      گویا عزای حنجر اصغر شروع شد

      به به ببین چه قدِ بلند و کشیده ای
      آری نوای نوحه اکبر شروع شد
      ...
      ای وای من قلم به خدا مانده از نفس
      باران ذکر مرثیه از سر شروع شد

****************************************************

      محمد فردوسی

      مرغ دل های ما هوایی شد
      گوییا باز کربلایی شد

      صحبت از کربلا میان آمد
      بی جهت نیست اشکمان آمد

      عدّه ای روی لب دعا دارند
      عزم رفتن به کربلا دارند

      چه زمانی! زمان اوج عزا
      اربعینِ حسین، خون خدا

      خوش به حال مقامت ای زائر
      چه بگوید به وصفت این شاعر

      تو مقامت فراتر از عرش است
      ظاهراً پای تو بر این فرش است

      تو همانی که برگزیده شدی
      تو به دست حسین، خریده شدی

      عاقبت کربلا نصیبت شد
      روضةُ الانبیا نصیبت شد

      گرچه توفیق یار ما نشده ...
      گره از کار بسته وا نشده ...

      بنما بی قرار شش گوشه
      یادی از ما کنار شش گوشه

      این که ذکر دمادمت بوده
      مزد اشک محرّمت بوده

      خوش به حالت حسین مزدت داد
      می روی دست حق پناهت باد

      علقمه، کاظمین و کرب و بلا
      یا نجف، کوفه یا که سامرّا

      هر کجا می روی به شور و نوا
      دارد این شاعر التماس دعا

****************************************************

      غلامرضا سازگار

      باغبان از بهر گل‌هایت گلاب آورده‌ام
      بحر بحر از چشم گریان بر تو آب آورده‌ام
      روی نیلی گیسوی از خون خضاب آورده‌ام
      پرچم پیروزی از شـام خـراب آورده‌ام
      آه دل را آتش فریـاد کـردم یـا حسین
      شام ویران را حسین‌آباد کردم یا حسین

      ×××

      خواهرم در این سفر فریاد عاشورا شدی
      یاس بـاغ وحیِ من نیلوفر صحرا شدی
      با کبودی رخت مهرِ جهان ‌آرا شدی
      هر چه می‌بینم شبیهِ مادرم زهرا شدی
      بارها جان دادی اما زنده‌تر گشتی بیا
      دست بسته رفتی و پیروز برگشتی بیا

       ×××

      من خدا را آیت فتح و ظفر بودم حسین
      با سرت تا شام ویران هم‌سفر بودم حسین
      بر دل دشمن ز خنجر تیزتر بودم حسین
      دختران بـی‌پناهت را سپـر بودم حسین
      بس که آمد کعب نی از چار جانب بر تنم
      گشت سر تا پا تنم نیلی‌تر از پیراهنم

       ×××

      زینبـم، پیـروز میـدان بـلا دیدم تو را
      فـاتح روز نبـردِ ابتـلا دیـدم تـو را
      لحظه لحظه قهرمان کربلا دیــدم تو را
      خوانده‌ام قرآن و در طشت طلا دیدم تو را
      تو نگه کردی و دشمن چوب می‌زد بر لبم
      بـر نگاهِ درد خیزت گریـه کـردم زینبم  
      در کنار طشت چندین طایر افسرده بود
      هم لب تو، هم دل مجروح من آزرده بود
      کاش چوب آن ستمگر بر لب من خورده بود
      کاش پای صوت قرآن تو زینب مرده بود
      من كه صبرم غمت برجان خریدم یا حسین
      در کنـار طشت پیـراهن دریدم یا حسین

       ×××

      خواهرم آن شب که در ویرانه مهمانت شدم
      بـا سـر ببْریـده‌ام شمـع شبستـانت شـدم
      شستشو از گرد ره با اشک چشمانت شدم
      چشم خود بستم، خجل از چشم گریانت شدم
      دخترم پرپر زد و جان داد دیدم خواهرم
      زد نفس تا از نفس افتاد دیدم خواهرم

       ×××

      یا اخا آن شب تو کردی با سر خود یاری‌ام
      ورنه می‌شد سیل خون در دیده اشکِ جاری‌ام
      مـاند چون بغض گلـو در سینه آه و زاری‌ام
      کاش می‌مردم من آن شب زین امانت داری‌ام
      دختر مظلومه‌ات با دست زینب دفن شد
      حیف او هم مثل زهرا مادرت شب دفن شد

      ×××

      جان خواهر من سر نی سایه‌بانت می‌شدم
      نیمـه‌های شب چـراغ کـاروانت می‌شدم
      بـا اشـارت‌های چشمم، ساربانت می‌شدم
      گه جلو، گه پشت سر، گه هم‌عنانت می‌شدم
      یاد داری سنگ زد از بام، خصمم بر جبین
      از فـراز نـی سـرم افتـاد بر روی زمین

      ×××

      «یا اخا» خون ریخت از فرق تو و چشم ترم
      تا سرت افتاد از نی، سوخت جان و پیکرم
      من زدم بر سینه، سیلی زد به صورت، مادرم
      کاش پیش سنگ آن ظالم سپر می‌شد سرم
      قصۀ سنگ و جبین، بار دگر تکرار شد
      راس تو افتاد از نی، چشم زینب تار شد

       ×××

      جان خواهر این مصائب در رضای دوست بود
      گـر سـرم افتـاد از نـی، پیش پای دوست بود
      بـر فـراز نـی مـرا حـال و هوای دوست بود
      ایـن اسـارت، این شهادت، از برای دوست بود
      تا در اطراف سر من طایر دل پر زند
      شعله فریاد تو از نظم «میثم» سر زند  

****************************************************     

      سجاد صفری

      چهل شب است چهل شب هوای دل تنگی
      چهل شب است چهل شب فضای دل تنگی

      چهل شب است غم تو به گونه ای دیگر...
      به دل نشسته و خواند نوای دل تنگی

      شب چهلمت آقا چقدر غمگین است
      همین غم است برایم بهای دل تنگی

      حسین ماه محرم تمام شد، غم تو ...
      ...هنوز مانده میان سرای دل تنگی

      میان روضه بی تابی چهل روزه
      چقدر اشک خدایا خدای دل تنگی

      چه کربلا چه مدینه چه کل هست جهان
      برای ماتم تو شد گدای دل تنگی

      اگر حسین نباشد مرا چه غم باشد
      حسین روضه سرخی برای دل تنگی

      گذشت فصل محرم گذشت عمر غمت
      و آه مانده دل ما به پای دل تنگی
     

****************************************************

      مسعود اصلانی

      اربعینی ز تو جدا مانده
       کاروانی که بی صدا مانده

      کاروان شکسته برگشته
       کشته زیر دست و پا مانده

      عوض تکه های پیروهنت
       تکه هایی ز بوریا مانده

      به رخ تک تک عزیزانت
      جای سیلیِ بی هوا مانده

      نه کمر مانده از بدن هاشان
       نه رمق بهر دست ها مانده

      از تو شرمنده ام برادر من
      در خرابه رقیه جا مانده

      روضه خواندم برای صبر خودم
       من نشستم کنار قبر خودم

     
****************************************************

      غلامرضا سازگار

      ای شهیدان شمع روشن، عود در مجمر کنید
       عمـه سـادات از شام آمده، باور کنید

       بـا گلاب اشک خود آیید بهر پیشباز
       شستشو از چهره او گرد و خاکستر کنید

       کـوثر زهـرا ز صحـرای اسـارت آمده
       جای گل با هم نثارش سوره کوثر کنید

       تا گل سرخِ «مبارک باد» بر لیلا برید
       خلعت نو بر تن پاک علی‌اکبر کنید

       سینه‌ای پر شیر از خون دل آورده رباب
       گریه بر لبخندِ خونین علی‌اصغر کنید

       لالـه‌های پـرپـر ام‌البنین، زهرا رسید
       در پیِ عبـاس، استقبال از مادر کنید

       ام‌کلثوم از سفـر آورده رو در علقمه
       لحظه‌ای دلجویی از آن مهربان خواهر کنید

       همره زینب به سوی قتلگاه آرید رو
       گریه بر آن خواهر و آن پیکرِ بی‌سر کنید

       تا سکینه چشم نگشاید به سوی قتلگاه
       خویش را سدّ ره آن نازنین دختر کنید

       طایـران خستـه اینجـا نیست دیگر کعب نی
       ناله و فریاد بر خاک شهیدان سر کنید

       این شما، این کربلا، این علقمه، این قتلگاه
       سرزمین نینـوا را صحنـۀ محشر کنید

       با وضوی اشک رو آرید سوی قتلگاه
       سجده بر زخمِ تنِ آن غرقه خون پیکر کنید

       ای ملایک تا قیامت رود رود و بحر بحر
       اشـک «میثم» را نثـار آل پیغمبر کنید

****************************************************     

       محمدجواد غفورزاده (شفق)

      ما را که غیر داغ غمت بر جبین نبود
      نگذشت لحظه ایی که دل ما غمین نبود

      هر چند آسمان به صبوری چو ما ندید
      ما را غمی نبود که اندر کمین نبود

      راهی اگر نداشت به آزادی و امید
      رنج اسارت، این همه شور آفرین نبود

      ای آفتاب محمل زینب کسی چو من
      از خرمن زیارت تو خوشه چین نبود

      تقدیر با سر تو مرا همسفر نبود
      در این سفر، مقدّر من غیر ازین نبود

      گر از نگاه گرم تو آتش نمی گرفت
      در شام و کوفه، خطبه من آتشین نبود

      در حیرتم که بی تو چرا زنده ام حسین
      عهدی که با تو بستم از اول، چنین نبود

      ده روزه فراق تو عمری به ما گذشت
      یک عمر بود هجر تو، یک اربعین نبود

****************************************************

      یوسف رحیمی

      کاروان می رسد از راه‌، ولی آه
      چه دلگیر چه دلتنگ چه بی تاب
      دل سنگ شده آب، از این ناله جانکاه
      زنی مویه کنان، موی کنان
      خسته، پریشان، پریشان و پریشان
      شکسته، نشسته‌، سر تربت سالار شهیدان
      شده مرثیه خوان غم جانان
      همان حضرت عطشان
      همان کعبۀ ایمان
      همان قاری قرآن، سر نیزۀ خونبار
      همان یار، همان یار، همان کشتۀ اعدا
      کاروان می رسد از راه، ولی آه
      نه صبری نه شکیبی
      نه مرهم نه طبیبی
      عجب حال غریبی
      ندارند به جز ماتم و اندوه حبیبی
      ندارند به جز خاطر مجروح نصیبی
      ز داغ غم این دشت بلا پوش
      به دل هاست لهیبی
      به هر سوی که رفتند
      نه قبری نه نشانی
      فقط می وزد از تربت محبوب
      همان نفحه سیبی
      که کشانده ست دل اهل حرم را

      ×××  

      کاروان می رسد از راه
      و هر کس به کناری
      پر از شیون و زاری
      کنار غم یاری
      سر قبر و مزاری
      یکی با تب و دلواپسی و زمزمه رفته
      به دنبال مزار پسر فاطمه رفته
      یکی با دل مجروح
      و با کوهی از اندوه
      به دنبال مه علقمه رفته
      یکی کرب و بلا پیش نگاهش
      سراب است و سراب است
      دلش در تب و تاب است
      و این خاک پر از خاطره هایی ست
      که یک یک همگی عین عذاب است
      و این بانوی دل سوخته خسته رباب است
      که با دیده خونبار و عزا پوش
      خدایا به گمانش که گرفته ست
      گلش را در آغوش
      و با مویه و لالایی خود می رود از هوش:
      «گلم تاب ندارد
      حرم آب ندارد
      علی خواب ندارد»
      یکی بی پر و بی بال
      دل افسرده و بی حال
      که انگار گذشته ست چهل روز
      بر او مثل چهل سال
      و بوده ست پناه همه اطفال
      پس از این همه غربت
      رسیده ست به گودال
      همان جا که عزیزش
      همان جا که امیدش
      همان جا که جوانان رشیدش
      همان جا که شهیدش
      در امواج پریشان نی و دشنه و شمشیر
      در آن غربت دلگیر
      شده مصحف پرپر
      و رفته ست سرش بر سر نیزه
      و تن بی کفن او، سه شب در دل صحرا
      رها مانده خدایا
      چهل روز شکستن
      چهل روز بریدن
      چهل روز پی ناقه دویدن
      چهل روز فقط طعنه و دشنام شنیدن
      چه بگویم؟