امام زمان (عج)


آقای من تنها در این دور و زمانه
 بار فراقت میکشم بر روی شانه

 کاری زدستم برنمی آید...ببخشید
جز اینکه صبح جمعه میگیرم بهانه

آقا اجازه می دهی تاکه بگویم...
...حرف دل خود را به شکل عامیانه

مانند اجدادت، تو هم خیلی غریبی
دیگر ندارد شهر ما از تو نشانه

خیمه نشین ؛مانند آن خانه نشینی...
...که بسته شد دست غیورش ظالمانه 

هرکس به فکر زندگی و رشدخویش است
فکر سال و دخل و خرج سالیانه

کاری به کار تو ندارد آنکسی که
از حرص و آز افتاده بین دام و دانه 

جای دعا و پند و اندرز و روایت
گردیده گوش ما همه پر از ترانه

پیداست آقا،جای عکس جمکرانت
تصویر نامحرم روی دیوار خانه

اینجا فقط با هیزم دنیا و شهوت
از هر وجودی میکشد آتش، زبانه

دنیا پرستی باعث آن شد بماند
بر بازوی زهرا نشان تازیانه

باید مراقب بود، شیطان در کمین است
میپاشد او بذر گنه را دانه دانه

بااین بدی و بی وفایی دارم اکنون
از پیشگاهت التماسی عاجزانه 

آقا، دعا کن در مسیر تو بمانم
با لطف تو باشم گدای آستانه

اجرا شده توسط حاج منصور ارضی در 29مرداد92


[ چهارشنبه 06 شهریور 1392 ] [ 23:09 ] [ mahdivahidi ]

دو بیتی های صلواتی

 در روی زمین و آسمان ها و کرات
 در بین مناجات و تمام کلمات
 زیباتر از این دعا ندیده است کسی
 بر خاتم انبیا محمد صلوات

********
 
پرسیدم از قلم که کدامین کلام نغز
درمجمع حروف الفبا سرآمد است
فورا به پشت میز ریاست نشست و گفت
بعد از خدا محمد و آل محمداست

********

هرکس که بود پیرو احکام محمد
دل باخته ی روی دل آرام محمد
بانگ صلواتش ز ثری تا به ثریا
پیوسته رسد از اثر نام محمد

********

ما جیره خوار سفره ی احسان سرمدیم
برخلق عالم از نظر دین سرآمدیم
سلیمان صفت بحکم خدا گر عمل کنیم
آسوده زیر سایه ی آل محمدیم

********

از عرش صدای ربنا می آید
آوای خوش خدا خدا می آید
در عرش گشودند باب برکات
براحمد و محمود و محمد صلوات

********

بر خلق خوش و خوی محمد صلوات
برعطر گل روی محمدصلوات
درگلشن سرسبز رسالت گویید
برچهره ی گل بوی محمدصلوات


[ چهارشنبه 30 مرداد 1392 ] [ 22:59 ] [ mahdivahidi ]

محکومیت تهدید به تخریب حرم حضرت رقیه(س)

اگرچه عشق هنوز از سرم نیفتاده
ولی مسیر من و او به هم نیفتاده

به خواب سخت فرو رفته پای همت من
وگرنه اسم کسی از قلم نیفتاده

به غیر؛ کار ندارم به خویش می گویم
چرا هنوز به ابروت خم نیفتاده

بقیع شاهد زنده، شبیه سامرا
که اتفاق از این دست، کم نیفتاده

بماند اینکه به آن قوم رحم کرده حسین
هنوز سفره ی شاه از کرم نیفتاده

بماند اینکه چه خمپاره ها که آمده است
ولی به حرمت او در حرم نیفتاده

گذار پوست به دباغخانه می افتد
هنوز کار به دست عجم نیفتاده

اگر که پرچم عباس روی گنبد رفت
سه ساله خواست بگوید علم نیفتاده

سه ساله خواست بگوید که دختر علی است
هنوز قیمت تیغ دو دم نیفتاده

برای دختر مولا سپر گذاشته اند
علی اکبر و عباس سر گذاشته اند

مجید تال


[ پنج‌شنبه 24 مرداد 1392 ] [ 15:04 ] [ mahdivahidi ]

اشعار هشتم شوال سالروز تخریب بقیع

      نا جوانمردان از اینجا صحن را برداشتند
      کاش می گفتند گنبد را چرا برداشتند
      
      زائری آمد کنار قبر آقایش نشست
      با کتک او را ز قبرمجتبی برداشتند
      
      خاک اینجا برتر از خاک تمام عالم است
      خاک اینجا را همه بهر شفابرداشتند
      
      تا که خاک کربلا هم مادری باشد کمی...
      ازهمین ها را برای کربلا برداشتند
      
      خواستند آثار جرم شهر مخفی ترشود
      ازمیان نقشه اسم کوچه را برداشتند
      
      آنقدر با گریه مردی بر رخ خود لطمه زد
      تا که از قبر امام شیعه پا برداشتند
      
      یک مفاتیح الجنان آورده بودیم،ازچه رو
      دو نگهبان آمدند ازپیش ما برداشتند!
      
      خاک اینجا بوی سیلی مکرر می دهد
      بوی گریه های دختر بهرمادر می دهد
      
      آخرش این خاک ایوانش طلایی می شود
      گنبد و گلدسته های باصفایی می شود
      
      این حرم با چار گنبد می شود بیت الحسن
      هرکسی اینجا بیاید مجتبایی می شود
      
      پنجره فولاد اینجا چه قیامت می کند
      واقعاَ اینجاعجب دارالشفایی می شود
      
      نقشه این صحن را باید که از زهرا گرفت
      نقشه را مادر دهد وه چه بنایی می شود
      
      گنبد صادق ضریح باقر و صحن حسن
      پرچم سجاد،دارد دل هوایی می شود!
      
      حتم دارم ساخت و ساز حرم های بقیع
      ازهمان لحظه که آقا تو میایی می شود
      
      می رسد روزی که بادستان پرمهر شما
      از رواق و صحن اینجا رونمایی می شود
      
      آخرش من مطمئنم این گره وا می شود
      این حرم زیباترین تصویر دنیا می شود
      
      هرچه خواندم در بقیع ازسینه عقده وانشد
      هرچه گشتم قبر زهرا مادرم پیدا نشد
      
      راه ما را بسته بودند هرچه من می خواستم...
      تا روم درپیش قبر مادر سقا نشد
      
      سربه دیوارش نهادم روضه ها خواندم ولی
      هیچ یک از روضه هایم روضه زهرا نشد
      
      "کوچه ای تنگ ودلی سنگ وصدای ضرب دست"
      بعد از آن سیلی دگر چشمان زهرا وانشد
      
      ازهمان شب که علی تابوت رابرشانه برد
      زائر زهرا شدن جزنیمه شبهانشد
      
      بعد زهرا مرتضی ماند و غم زخم زبان
      هیچ کس جز درد پهلو همدم مولا نشد
      
      زینبش می گفت من دیدم میان شعله ها
      مادرم افتادپشت در و دیگر پانشد
      
      سالها رفت و غروبی خیمه ها آتش گرفت
      هیچ جایی مثل دشت کربلا غوغانشد
      
      هیچ جایی خواهری داغی به این سختی ندید
      هیچ جایی بر سر پیراهنی دعو انشد
      
      مهدی نظری
       
     
*********************

      
      باید اینجا حرم درست کنند
      چار تا مثل هم درست کتتد
      
      با امام حسن سزاوار است
      چند باب الکرم درست کنند
      
      با طلا دور مرقد سجاد
      بیتی از محتشم درست کنند
      
      به تولای باقر و صادق
      صحن دارالقلم درست کنند
      
      نزد ام البنین نمادی از
      مشک و دست و علم درست کنند
      
      "دودمه" نه در این مکان باید
      شاعران "چاردم" درست کنند
      
      با کریمان "کریم خانی"ها
      قطعه ی "آمدم" درست کنند
      
      دورگنبد چهار گلدسته
      ولی از داغ خم درست کنند
      
      کاش هرچیز را نمی سازند
      کوچه را دست کم درست کنند
      
      کوچه را در ادامه ی طرح ِ
      از حرم تا حرم درست کنند
      
      مهدی رحیمی
       
      *********************

       
      از صفای ضریح دم نزنید
      حرفی از بیرق و علم نزنید
      
      گریه های بلند ممنوع است
      روضه كه هیچ سینه هم نزنید
      
      كربلا رفته ها كنار بقیع
      حرفی از صحن و از حرم نزنید
      
      زائری خسته ام نگهبانان...
      ...به خدا زود می روم نزنید
      
      زائری داد زد كه نا مردان
      تازیانه به مادرم نزنید
      
      غربت ما بدون خاتمه است
      مادر ما همیشه فاطمه است
      
      كاش درهای صحن وا بشود
      شوق در سینه ها به پا بشود
      
      كاش با دست حضرت مهدی
      این حرم نیز با صفا بشود
      
      كاش با نغمه حسین حسین
      این حرم مثل كربلا بشود
      
      در كنار مزار ام بنین
      طرحی ازعلقمه بنا بشود
      
      پس بسازیم پنجره فولاد
      هر قدر عقده هست وا بشود
      
      چارتا گنبد طلایی رنگ
      چارتا مشهد الرضا بشود
      
      این بقیعی كه این چنین خاكی است
      رشك پروانه های افلاكی است
      
      در هوایش ستاره می سوزد
      سینه با هر نظاره می سوزد
      
      هشت شوال آسمان لرزید
      دید صحن و مناره می سوزد
      
      بارگاه بقیع ویران شد
      دل بی راه و چاره می سوزد
      
      این حرم مثل چادر زهراست
      كه در اینجا دوباره می سوزد
      
      این حرم مثل خیمه ی زینب
      كه در اوج شراره می سوزد
      
      سالها بعد قدری آن سو تر
      چند قرآن پاره می سوزد
      
      مجید تال
       
     *********************
       
      دلم امشب به مجلس روضه
      خسته و بی قرار می آید
      یك كبوتر شده و از سمتِ
      حرمی پر غبار می آید
      **
      گرد غربت نشسته بر روی
      پر و بال كبوترانهٔ دل
      می چكد لاله لاله اشكِ درد
      امشب از خلوت شبانهٔ دل
      **
      با من ای دل بگو كجا رفتی
      كه پر از ماتم و شراره شدی
      تو چه دیدی در آن دیار غریب
      كه شكستی و پاره پاره شدی
      **
      گفت رفتم به سرزمینی كه
      عطر اندوه و بغض و ماتم داشت
      خاك آنجا همیشه دلگیر و
      آسمانش همیشه شبنم داشت
      **
      به خدا رنگ خاك می گیرد
      پر و بال كبوتران بقیع
      روز ها هم همیشه در آن جا
      آفتاب است سایه بان بقیع
      **
      نه حرم، نه رواق، نه گنبد
      نه ضریح و نه صحن و گلدسته
      هست آنجا مزار خاكیّ
      چار مرد غریب و دل خسته  
      **
      در نواحی نوحه و ناله
      شعلهٔ بی كرانه ای دارد
      نه فقط قبر چار مرد غریب
      بانوی بی نشانه ای دارد
      **
      این زمین دل شكسته از آهِ
      غربت و ناله های مادر بود
      هم دم اشك های مادرمان
      یك بغل لاله های پرپر بود
       **
      و در این باغ آتش سرخی
      در دل سبز یاسمن گل كرد
      شعلهٔ زهرِ كینه ها بین
      جگر پارهٔ حسن گل كرد
      **
      چند روزی گذشت و خاك بقیع
      عطر غم ناك اشك و ناله گرفت
      و به دست همان كمان داران
      بدن یاس رنگ لاله گرفت
      **
      این زمین یك زمین ساده كه نیست
      این زمین خاك غربت آباد است
      این زمین دلشكسته داغِ
      گریه های  امام سجاد است
      **
      این زمین از تبار اشك و آه
      به خدا هر سپیده زائر داشت
      آسمانی پر از ستاره از
      روضه های امام باقر داشت
      **
      خاك های غریب این صحرا
      روزگاری تب شقایق داشت
      تا سحر در كبود چشمانش
      اشك سرخ امام صادق داشت
      **
      این زمین یك زمین ساده كه نیست
      باغی از داغ لاله و یاس است
      در تبِ ناله های محزونِ
      مادر بی قرار عباس است
      **
      در حوالی این دیار غریب
      از غم یار آشنا می خواند
      در مدینه كنار خاكِ بقیع
      روضهٔ سرخ كربلا می خواند
      
      یوسف رحیمی

       
      *********************

      
      گرد و غبار غم زده خیمه به سینه ام
      من زائر قبور خراب مدینه ام
      
      آنجا که گریه ها همه خاموش و بی صداست
      هرکس بمیرد از غم آن سرزمین رواست
      
      آنجا که بغض سینه گلو گیر می شود
      حتی جوان ز غربت آن پیر می شود
      
      خاکش همیشه سرخ و هوایش غباری است
      از گریه های فاطمه آیینه کاری است
      
      اهل مدینه باب عداوت گشوده اند
      بر اهل بیت ظلم فراوان نموده اند
      
      هرکس دم از علی زده تخریب میشود
      صدیقه مطهره تکذیب می شود
      
      دنبال بی کس اند  که تنها ترش کنند
      صیاد بلبل اند که خونین پرش کنند
      
      ازنسل هیزمند و به آتش علاقه مند
      تفریحشان تمسخر هر ناله بلند
      
      در خواب هم نشان حیارا ندیده اند
      نیروی خویش را به رخ زن کشیده اند
      
      بغض علی زبانه کشد از وجودشان
      رنگ ریا گرفته همه تاروپودشان
      
      روزی که راه حضرت صدیقه بسته شد
      باضربه ای حریم ولایت شکسته شد
      
      ظلمی اگر که هست از آن لحظه حاکی است
      تصویر چادریست که در کوچه خاکی است
      
      امواج یک صدا دلم آزار میدهد
      گویا صدای صورت و دیوار میدهد
      
      گویا به گوش میرسد ازقصه فدک
      آوای نیمه جان و ضعیف «علی کمک»
      
      تصویر هرچه درد از آن صحنه شد بدیع
      یک گوشه ای زغربت آن لحظه شد بقی
      
      اوراق خاطرات غیورانه نیلی است
      هرچه که هست صحنه یک ضرب سیلی است
      
      بی درد مردمان زمان جان مرتضی
      مارا رها کنید بمیریم زین عزا
      
      روزی رسد زسینه غم آزاد می کنیم
      همراه منتقم حرم آباد می کنیم
      
      گلدسته میزنیم چونان صحن کربلا
      گنبدبنا کنیم چونان مشهد الرضا
      
      ماداغ دار سیلی ناحق مادریم
      چشم انتظار منتقم آل حیدریم
      
      قاسم نعمتی
       
     *********************

      
      عالمی باز پر از ظلم و ضلالت شده است
      قصه ی خانه خرابی تو عادت شده است
      
      از همین خاک غریبی که شده سهم شما
      بغض شیعه ست که مملوی شکایت شده است
      
      زائرت سوخت از این غربت و این سوختنش
      می توان گفت که با سوز تو قسمت شده است
      
      لحظه ی روضه ی مادر شده قلبم لرزید
      روضه اینبار فقط ذکر حکایت شده است:
      
      دست در دست حسن بود در آنجا مادر
      ناگهان دید که یک کوچه ای خلوت شده است
      
      ناگهان دید که دست حسنش می لرزد
      بعد از این میخ در و سینه روایت شده است
      
      پشت در بود که فریاد زدش "یا حیدر"
      محسنت پر،بیا وقت وصیت شده است
      ***
      گنبدی نیست در آنجا و نه حتی یک شمع...
      این بقیع است که آیینه ی غربت شده است
      
      یحیی نژاد سلامتی
       
     *********************

       
      تخریب کرده اند حرم و بارگاهتان
      آنها که زنده اند به لطف نگاهتان
      
      بر روی مهربانیتان چشم بسته اند
      با خود نگفته اند چه بوده گناهتان
      
      از نسل هیزم آورشان که عجیب نیست
      آتش زنند دوباره دل پر زآهتان
      
      روز سقیفه بود اگر بی حرم شدید
      یا بین کوچه بود که بستند راهتان
      
      اول زدند مادر و بعدش حسینتان
      افتاد بین تیغ و نیزه و شد قتلگاهتان
      
      وقتی رسید یوسف کنعان فاطمه
      با او بنا کنیم حرم دلبخواهتان
      
      فعلا نشسته است و زغم آه می کشد
      کنج بقیع در شب تار و سیاهتان
      
      یاسر مسافر
       
      *********************      

      
      حسن شدی که غریبی همیشه ناب بماند
      رد دو دست ابالفضل روی آب بماند
      
      حسن شدی که سوال غریب کیست درعالم
      میان کوچه وگودال بی جواب بماند
      
      حسین نیز غریب است اگرشبیه برادر
      ولی بناست بقیع حسن خراب بماند
      
      کمی زغصه ی تو رخنه کرده است به بیرون
      تفاوت زن چون "جعده" و "رباب" بماند
      
      به احترام حسین سه روز مانده به گودال
      بناست زائر تو زیر آفتاب بماند
      
      مهدی رحیمی
       
     *********************

      
      دیشب برای دفتر من همّ و غم شدی
      بی حرف پیشِ مطلعِ حرفِ قلم شدی
      
      باور نکرد نیست سرانجام در زمین
      مهمانِ رسمی شب شعر خودم شدی
      
      تو از زمان آدم و حوا، وَ قبل از آن
      بر روی دست های مشیّت علم شدی
      
      بی مرحمت که روز شما شب نمی شود
      اصلاً تو  آفریده برای کرم شدی
      
      هشتاد سال  و خرده ای انگار می شود
      از جمع  اهل بیتِ حرم دار کم شدی
      
      با اتفاق هشتم شوّال آن زمان
      تنها گریزِ روضهٔ من در حرم شدی
      
      ماندم چرا زمین و زمان زیر و رو نشد
      آن موقعی که  وارد بازی سم شدی
      
      آن بار هفتمی که لبت رنگ سبز شد
      آن بار  هفتمی چه قَدَر پر ورم شدی
      
      وقتی که شعله چادر مادر گرفته بود
      زخمیِ دست هیزم و چوبِ ستم شدی
      
      حالا بماند این که  چه شد بین کوچه ها
      حالا بماند این که برای چه خم شدی
      
      «عارف» نگو  دگر، نکند فکر می کنی!
      مثل مؤید و شفق و محتشم شدی
      
      علی زمانیان
 
       
      *********************

      
      دلم گدای حسن مجتبی ست
      که آشنای حسن مجتبی ست
      
      گدایی از بارگه این کریم
      امر خدای حسن مجتبی ست
      
      مقیم بیت فاطمه شد کسی
      که خاک پای حسن مجتبی ست
      
      گرمی آرامش بیت علی
      ناز صدای حسن مجتبی ست
      
      سگ به سر سفره ی او رزق داشت
      این ز وفای حسن مجتبی ست
      
      هرکه شده سینه زن کربلا
      حسن دعای حسن مجتبی ست
      
      جایزه ی گریه برای حسین
      گریه برای حسن مجتبی ست
      
      زفاطمیه گفتن و فاطمه
      رسم عزای حسن مجتبی ست
      
      کوچه ی تنگ ماجرای فدک
      کرب و بلای حسن مجتبی ست
      
      جواد حیدری


[ پنج‌شنبه 24 مرداد 1392 ] [ 15:02 ] [ mahdivahidi ]

اشعار امام زمان(ع)

 

ما را به یک کلاف نخ آقا قبول کن
یـا ایّهـا العــزیز! أبانـا! قــبول کن

آهی در این بساط به غیر از امید نیست
یـا نـاامیدمــان ننـمـا یـا، قـبـول کن

از یـاد بـرده ایم شمـا را پـدر! ولی
این کودک فراری خود را قبول کن

رسم کریم نیست که گلچین کند، کریم!
مـا را سَـوا نکـرده و یک جـا قـبول کن

گر بی نوا و پست و حقیریم و رو سیاه
اما به جــان حضرت زهـرا قبـول کن

مجید لشکری

*********************

پنهان نموده چهره ز ما آه می کشی
تا کی ز آه پرده بر این ماه می کشی؟

دیگر خدا ز قهر نگاهم نمی کند
وقتی گناه می کنم و آه می کشی

آهی که مانده در دل تو از گناه من
پنهان نموده از من و در چاه می کشی

چاهی به قدر آه تو مولا عمیق نیست
ناچار آه نیمه و کوتاه می کشی

کوتاه می کند شب دلتنگی مرا
دستی که بر سرم ز وفا گاه می کشی

گاهی که  سرکشی کنم از تو دل مرا
با یک نگاه، باز به همراه می کشی

 حسن بیاتانی

*********************

 

 

رسیده‌ام به چه جایی... کسی چه می‌داند
رفـیــق گـریـه کجایی؟ کـسی چـه می‌دانــد

 

میـان مـایی و با مـا غـریبه‌ای ...افسوس
چه غفلتی! چه بلایی! کسی چه می‌داند

تـمـام روز و شبـت را همـیشه تنهایی
«اسیر ثانیه‌هایی» کسی چه می‌داند

بـرای مـردم شهـری کـه با تو بد کردند
چگونه گرم دعایی؟ کسی چه می‌داند

تـو خـود بـرای ظـهـورت مـصـمـّـمی اما
نمی‌شود که بیایی کسی چه می‌داند

کـسی اگر چه نداند خدا که می‌داند
فقط معطل مایی کسی چه می‌داند

اگـر صحـابـه نباشد فـرج که زوری نیست...
تو جمعه جمعه می‌آیی کسی چه می‌داند

کاظم بهمنی


[ سه‌شنبه 22 مرداد 1392 ] [ 00:51 ] [ mahdivahidi ]

اشعار عید سعید فطر


      گذشت ماه صیام و رسید عید صیام
      کنیـد یکسـره بهـر نمـاز عید، قیام

      اگرچـه رفت مـه روزه و مـه تسبیح
      مبارک است به اهل صیام، عید قیام

      شراب کوثـر و باغ بهشت و جلوۀ یار
      به روزه‌دار حلال و به روزه‌خوار حرام

      بـرات عفـو بگیریـد از خـدای کریم
      که گشته عفو عمومی به دوستان اعلام

      هزار حیف! دریغا! چه زود پایان یافت
      مهی که دست الهی به ما خوراند طعام

      سلام بـاد بـه ماهی که بود ماه درود
      درود باد به ماهـی که بود ماه سلام

      سلام بـاد بـه ماهـی که بـود لیلۀ قدر
      سلام بـاد بـه ماهـی که بـود ماه تمام

      سلام باد به ماهی که از نسیم خوشش
      رسید بوی خداوند، دم‌بـه‌دم بـه مشام

      بـه وسعت همـه عالـم برای مهمانان
      گشـوده بـود خداونـد، سفــرۀ اطعـام

      ثواب روزه خودش بود؛ بهتر از این چیست؟
      ز هـر کرامت و لطف و عنایت و اکرام

      اگرچه مـاه خـدا بـود ایـن مه پر فیض
      بدان جلالت و قدر از علی گرفت طعام

      سلام باد به ماهی که هر شبش دل ما
      به «افتتاح» و «ابوحمزه» می‌گرفت آرام

      مهـی کـه بود لیالیش بهترین شب‌هـا
      مهـی کـه بـود در ایـام، بهترین ایـام

      مهی که هر شب و هر روز در بهشت وصال
      خدای، ریخت شراب طهورتان در جام

      مه ولایت سبط نبی، امام حسن
      مه شهـادت مـولا علی، امـام همام

      علی که ذات خـداوند بـود مـداحش
      علی کـه بعـد پیمبـر امـام بـود امام

      علی حقیقت قرآن، علی حقیقت دین
      علی ولـی خـدا و وصـی خیـرالانام

      علی معلـم آدم، علـی سفینـۀ نـوح
      علی روان مسیح و علـی کلیم کلام

      علی که مدح و ثنایش حقیقت توحید
      علی که مهر و ولایش تمامی اسلام

      علی فـروغ بـه جـان بشر دهد دائم
      علی که رحمت موصولۀ خداست مدام

      علی که ماه، سـلامش کند ز اوج سپهر
      علی که مهر، به انگشت او سپرده زمام

      نماز و روزه و حـج و زکات بـی او هیچ
      کتـاب و دین و نبـوت از او گرفت قوام

      نهاده بوسه شجاعت به دست و بازویش
      عبــادت همــۀ اولیــاش در هـر گـام

      چه حاجتی چه نیازش بر این خلافت بود
      کسی که بود به کویش امین وحی، غلام

      فقط نه این که به دام جهـان اسیر نشد
      ببین بـه گـردن دنیـا نهـاد، مـولا دام

      چقـدر دور حـرم راه می‌روی "میثم!"
      به طوف خانـۀ مـولا علـی ببند احرام

      استادسازگار

***********************

      دردا كه ماه رحمت حق باز هم گذشت
      با آن كه لحظه لحظه او مغتنم گذشت

      درهای مغفرت به روی ما گشوده بود
      مهمانی خدا به وسعت جود و كرم گذشت

      شب های قدر او چه قدر با شكوه بود
      ساعات غرق عفو گنه دم به دم گذشت

      بر خرمن گناه من آتش كشید دوست
      با آن كه دید معصیتم از رقم گذشت

      دست مرا گرفت خدا و نجات داد
      وقتی ز پا فتادم و آب از سرم گذشت

      ای دل به هوش باش پس از ماه مغفرت
      ماهی كه می زدند گنه را قلم گذشت

      هر كس نبُرد بهره از این چشمه زلال
      باور كنید زندگیش در عدم گذشت

      در عید فطر خوان كرم چیده می شود
      گر ماه رحمت و كرم ذوالكرم گذشت

      یا رب به وصل دوست سروری به ما ببخش
      این روزهای هجر كه با درد و غم گذشت

      همسایه رضاست «وفائی» و می سرود
      اوقات خوب ما همه در این حرم گذشت

      استادسيدهاشم وفائي


***********************

      عید فطر است و اول شوال
      نور عشق است و شور و جذبه و حال

      بهر توفیق درک ماه خداست
      قلب‌ها از نشاط، مالامال

      جشن قرآن و جشن غفران است
      عید اسلام و روز فخر و جلال

      رمضان، ای مه نماز و دعا
      ای ره اکتساب فضل و کمال 

      رمضان، ای گناه شوی بشر
      زآن‌ همه چشمه‌های اشک زلال

      رمضان، ای فضای رحمت حق
      که زند مرغ دل، به اوج تو بال

      رمضان، ای که روز نیمه‌ی توست
      مطلع آفتاب عشق و جمال

      عید مسعود زاد روز حسن
      مجتبای محمدی تمثال

      رمضان، ای که در شب قدرت
      لطف یزدان، برون ز حد مقال

      ماه غفران و ماه توحیدی
      ماه قرآن و ماه احمد و آل

      استادحبيب الله چايچيان


***********************

چه زود از دست ما ماه خدا رفت
      مه تسبیح و تهلیل و دعا رفت
       مه احیا مه شب زنده داری
       مه روزه مه صدق و صفا رفت
       مهی که بود از فیض و سعادت
       نفس، تسبیح و خواب آن عبادت

      *****
      مه یا نور و یا قدوس و یارب
      شبش از روز و روزش بهتر از شب
       خوشا آن روزه داران را که دانم
       محبت بود در دل، ذکر، بر لب
       به خلوتگاه شب اختر فشاندند
       کمیل و افتتاح و ندبه خواندند

      *****
      سحر بود و مناجات و دعایش
       دعاهای لطیف و دلربایش
       خوش آنکو داشت خلوت با خداوند
       دریغ از لحظه های با صفایش
       کجا رفتند شب های منیرش
       چه شد بوحمزه و جوشن کبیرش

      *****
      چه شب هایی که دل یاد خدا بود
      دعا بود و دعا بود و دعا بود
       به گوش جان صدای آشنا بود
       خوشا آنان که از نو جان گرفتند
       دل شب انس با قرآن گرفتند

      *****
      چه ماهی ماه حی ذو المنن بود
       چه ماهی ذکر حق نقل دهن بود
       چه ماهی ماه غفران ماه رحمت
       چه ماهی ماه میلاد حسن بود
       چه ماهی دل ز ایمان منجلی بود
       علی بود و علی بود و علی بود

      *****
      مه احیا مه مولا علی بود
      علی شمع دل و دل با علی بود
       تو گویی با علی بودیم تا صبح
       چه می گویم نفس ها یا علی بود
       چه شد آوای یارب الکریمش
       دعای یا علیُّ یا عظیمش

      *****
      وفا و عشق و ایمان بود این ماه
       مگو، شیرین تر از جان بود این ماه
       بهشت سبز انس عبد و معبود
       بهار ختم قرآن بود این ماه
       فروغ روح از بدرش گرفتیم
       شرف از لیله القدرش گرفتیم

      *****
      الا ای دوستان عید صیام است
      چه بنشستید این عید قیام است
       طلوع صبحدم را این روایت
       هلال ماه نور این پیام است
       خوشا حال تمام روزه داران
       که حسرت شد نصیب روزه خواران

      *****
      ره صدق و صفا پویید امشب
      جمال یار را جویید امشب
       وضو گیرید با عطر بهشتی
       به مهدی تهنیت گویید امشب
       خوش آن عیدی که با دلدار باشیم
       همه با هم کنار یار باشیم

      *****
      اگر چه عید فیض و عید نور است
      اگر چه عید شوق و عید شور است
       اگر چه عید مجد است و سعادت
       تمام عیدها روز ظهور است
       بدون یار، گل خار است خار است
       گل نرگس اگر آید بهار است

      *****
      الا ای شمع بزم آشنایی
      ندارد بی تو چشمم روشنایی
       دلم خون شد دلم خون از جدایی
       گلم، باغم، بهارم کی می آیی
       الهی عیدِ بی تو باز گردد
       بیا تا عید ما آغاز گردد

      *****
      تو شمع و قلب ما پروانه ی توست
       ندیده عالمی دیوانه ی توست
       ندای یا لثارات الحسینت
       لوای کربلا بر شانه ی توست
       ظهورت عید خلق عالمین است
       نه تنها عید ما، عید حسین است

      *****
      همین است و همین است و همین است
      که دیدار تو عید مسلمین است
       عزیز دل به آمین تو سوگند
       دعای «میثم» دل خسته این است
       که فردا جزو یاران تو باشد
       دلش باغ و بهاران تو باشد
      استادسازگار

 
***********************

      
      گذشت، ماه خدا و رسید، عید صیام
      به هر دو باد، درود و به هر دو باد، سلام

       هزار شکر که عید صیام کرد، طلوع
       هزار حیف که ماه صیام گشت، تمام

       چه دیر ماه خدا آمد و چه زود گذشت
       چو آفتاب که یک لحظه می‌پرد از بام

       مه نیاز و نماز و دعا و استغفار
       مهی که بوی خدا می‌رسید از آن به مشام

       مه مبارک جوشن‌کبیر، رفت ز دست
       مه دعای سحر، ماه سجده، ماه قیام

       به افتتاح و ابوحمزه، دعای مجیر
       گرفته بود دل دوستان حق آرام

       سلام باد به شب‌های قدر و اعمالش
       که با خدا همه شب انس داشتیم مدام

       سلام باد بر آن لحظه‌های شیرینی
       که می‌شد از همه سو عفو کبریا اعلام

       گناهکار! ز عفو خدا مشو نومید
       که ناامیدی از رحمت خداست حرام

       به عید فطر بگیر از خدای خود عیدی
       که میهمان خدا را خدا کند اکرام

       مه مبارک ما بیشتر مبارک شد
       ز مقدم حسن، آن نور چشم خیرالانام

       امام دوم، فرزند اول زهرا
       که بود شانۀ پیغمبر خداش مقام

       به روزه‌خوار بگو خون دل خورد دائم
       به روزه‌دار گواراست عید ماه صیام

       خوشا کسی که به مهر علی و اولادش
       گرفت روزه و گسترد سفرۀ اطعام

       علی، ولی خدا، نفس مصطفی، حیدر
       که حب او همه دین است و مهر او اسلام

       خجسته نام خوشش حسن مطلع قرآن
       حدیث مدحش در لوح گشته حسن ختام

       وضو بگیر و بخوان داستان ردالشمس
       که آفتاب، به دست علی سپرده زمام

       بگو به خصم علی روزه و نماز، تو را
       شرار آتش خشم خدا شود در کام

       به روز حشر که داغ عطش به هر جگر است
       خوشا کسی که ز دست علی بگیرد جام

       مرام میثم تمار خوش بود «میثم»
       که در ثنای علی یافت عمر او اتمام

      استادسازگار


***********************

      حیف که ماه رمضان شد تمام
      ماه دعا ماه صلات و صیام

      ماه خدایی شده خود ساختن
      دل ز همه شسته به او باختن

      ماه پر از نور الهی شدن
      خانۀ دل طور الهی شدن

      شب همه شب تاب و تبی داشتیم
      اشک و مناجات شبی داشتیم

      ماه پر از نور الهی شدن
      خانۀ دل طور الهی شدن

      شب همه شب تاب و تبی داشتیم
      اشک و مناجات شبی داشتیم

      ماه خدا داشت چه عمر کمی
      عمر کمش بود بسان دمی

      ذکر خفی ورد جلی داشتیم
      زمزمۀ علی علی داشتیم

      روز در آغوش خدا جای ما
      شب همه شب لیلۀ احیای ما

      روز نفس‌ها همه بودی نماز
      شب همه در ناله و راز و نیاز

      روز ز سوز عطش افروختن
      شب همه دم شمع شدن سوختن

      نیمۀ مه هر چه سخن داشتیم
      بر لب خود مدح حسن داشتیم

      جلوه ز حسن ازلی داشتیم
      روشنی از ماه علی داشتیم

      ماه خداوند علیک السلام
      رفتی و باز آمده عید صیام

      عید خدا عید دعا عید نور
      چشم بد از صبح دل‌آراش دور

      عید قبولی صیام همه
     سجده و تکبیر و قیام همه

      عید وصال است وصال خدا
      محو شدن محو جمال خدا

      خندۀ شادی به لب روزه‌دار
      آتش حسرت به دل روزه‌خوار

      آنکه در این مه زده خود را به خواب
      وای بر او در صف یوم الحساب

      طایفه‌ای را همه با جام نور
      داده خداوند شراباً طهور

      وصل خدا شامل حال همه
      قرب خداوند حلال همه

      طایفه‌ای تلخ شده کامشان
      روز شده تیره‌تر از شامشان

      کور ز دیدار تجلاّی نور
      دور ز رحمت خدای غفور

      خار چه سهمی برَد از بوستان؟
      وصل خداوند و علی دوستان

      کیست علی؟ تمامِ هست خدا
      گوش خدا، دیده و دست خدا

      کیست علی؟ وصی ختم رسل
      کیست علی؟ عصارۀ عقل کل
 
      کیست علی تجلی کبریا
      لحم و دم و نفس رسول خدا

      کیست علی؟ روح صلات و صیام
      کیست علی؟ رکن قعود و قیام

      سکوت ما صحبت ما یا علی است
      قبولی طاعت ما یا علی است

      مغز علی و دگرانند پوست
      فشردۀ هزار و یک اسم هوست

      یک شبش از عمر جهان برتر است
      یک دمش از طاعت عالم سر است

      مهر علی نور کند نار را
      مهر علی لاله کند خار را

      مهر علی کار مسیحا کند
      مردۀ دل را علی احیا کند

      مهر علی رحمت بی‌انتهاست
      مهر علی تمام لطف خداست

      مهر علی ولایت انبیاست
      مهر علی هدایت انبیاست

      مهر علی تمام ایمان بوَد
      مهر علی حیات قرآن بوَد

      مهر علی چراغ آئین ماست
      مهر علی تمامیِ دین ماست

      مهر علی کلاس عمّارهاست
      نتیجه‌اش میثم تمّارهاست

      ما به تولّای علی زاده‌ایم
      روز ازل دل به علی داده‌ایم

      این سخن خلق همه عالم است
      گر چه روان از قلم «میثم» است

      سرود آب و گل ما یا علی است
      حرف زبان و دل ما یا علی است

      استادسازگار


***********************

      دلخسته خدا خدا خدا می کرد
      یک ماه  برای تو  دعا  می کردم

      هرجمعه ی ماه رمضانی که گذشت
      تا وقت اذان   تو را  صدا   می کردم

      سی روز به عشق دیدنت  آقا جان
      من روزه خود به اشک وا می کردم

      در هر شب قدر وقت احیا ارباب
      با یاد شما حال  وصفا می کردم

      ای کاش نماز عید فطر خود را
      در پشت سر تو اقتدا میکردم

      افسوس چنین نشد ومن فهمیدم
      یک ماه برای خود  دعا می کردم

      سيداميرحسين ميرحسيني

 
***********************

      امروزعید فطر و لب ازجام می، تر است
      این مستی از بیان و تصور، فراتر است

      جام وصال و مستی دیدار دلبری
      کز هر چه گفته اند و بگویند، برتر است

      با این دو گوش، قول و غزل بس شنیده ایم
      شیرین ترین سخن، نغمه الله اکبر است

      از بهر طاعت تو، نخوردیم و می خوریم
      امروز و این، کی از آن روزه کمتر است

      تنها نه ما، ز آب و غذا روزه داشتیم
      ازغیر یار دل بگرفتن ،چه خوش تر است

      چون جان و دل بریده شد از ماسوی، دلا
      اکنون شراب وصل چشیدن، میسر است

 


[ پنج‌شنبه 17 مرداد 1392 ] [ 13:47 ] [ mahdivahidi ]

اشعار وداع با ماه مبارک رمضان

 

دارد بساط ماه خدا جمع می شود

از سفره نان و آب و غذا جمع می شود

 

آن دامنی که دست کرم پهن کرده بود

دارد ز دست های گدا جمع می شود

 

فرصت گذشت؛ این رمضان هم تمام شد

زیباترین بهانه ما جمع می شود

 

یک ماه شهر ما نفس راحتی کشید

اما چه زود حال و هوا جمع می شود

 

نزد طبیب حال دلم خوب می شود

وقتی طبیب هست شفا جمع می شود

 

من تازه انس تازه گرفتم به نام تو

ربّ کریم سفره چرا جمع می شود؟

 

دیگر ببخش هرچه نبخشیده ای زما

دیگر ببخش هرچه گدا جمع می شود

 

مارا بخر ؛ بیا و معطل نکن مرا

لحظه های لطف و صفا جمع می شود

 

امشب که رفت جز عرفه ،ای خدای من

دریای رحمت تو کجا جمع می شود

 

این بار من که ریخته در راه آخرش

با رحمت امام رضا جمع می شود

 

امشب که رفت وعده ما در محرم است

در صحن ارگ اهل عزا جمع می شود

 

آخر به لطف فاطمه این جمع بی ریا

در صحن شاه کرب و بلا جمع می شود

**


[ چهارشنبه 16 مرداد 1392 ] [ 14:37 ] [ mahdivahidi ]

اشعار وداع با ماه مبارک رمضان

 

از عمر فقط حاصل من روی سیاه است

افسوس که این ماحصل عمر تباه است

 

ماندم که چرا ذوق مناجات ندارم

هرچه به سرم آمده از دست گناه است

 

رفت این رمضان زودتر از هر رمضانی

پرت است حواسم که شب چندم ماه است

 

باید به خودم آیم که دگر آخر خط است

برگردم از این راه که این آخر راه است

 

هر چند که سنگین شده جرمم تو رحیمی

کوه گنهم در بر عفوت پر کاه است

 

من چیز زیادی به خدا از تو نخواهم

آدم شدنم در گرو نیمه نگاه است

 

ماندم به سرای که برم حاجت خود را

این نیمه شب این بنده به دنبال پناه است

 

چیزی که به دادم برسد عشق حسین است

در حشر برایم فقط این اشک گواه است

 

اجرا شده توسط حاج منصور ارضی در شب 25 ماه رمضان92 


[ چهارشنبه 16 مرداد 1392 ] [ 14:34 ] [ mahdivahidi ]

اشعار مناجات با خدا

     توبه از جرم وخطا،حال سحر مي خواهد
      خلوت نيمه ي شب اشك بصر مي خواهد
      
      وادي طور همين هيئت هر هفته ي ماست
      ديدن نور خدا اهل نظر مي خواهد
      
      سختي گردنه ي عشق زمينت نزند
      راه پر پيچ وخمش مرد سفر مي خواهد
      
      صرف اين سينه زدن ها به مقامي نرسيم
      محرم راز شدن ديده ي تر مي خواهد
      
      جهت بخشش هر سينه زني حضرت حق
      محشر از مادر سادات نظر مي خواهد
      
      عمل زينب كبري به همه ثابت كرد
      سر شكستن ز غم دوست جگر مي خواهد
      
      سر عباس به ني پند ظريفي دارد
      غير خورشيد،سماوات قمر مي خواهد
      
      وحید قاسمی
       
    
  *******************

      
      همیشه گدایی که آقا ندارد
      سر سفره ی هیج جا " جا ندارد
      
      بدون تعارف زدن سفره خوب است
      کرم خانه اصلا بفرما ندارد
      
      تقلا مکن تا مچم را بگیری
      گنهکار که بوق و کرنا ندارد
      
      بیا پیش مردم مگو که چه کردم
      خجالت کشیدن تماشا ندارد
      
      تو ناراحتی که چرا پشت کردم
      بیا خب بزن اینکه دعوا ندارد
      
      همین جا بزن آخرت را رها کن
      برای تو اینجا و آنجا ندارد
      
      مکش بر رخ من ببر آتشت را
      برای کسی که علی را ندارد ....
      
      ....سر سفره ی رحمت تو خدایا
      کسی جا ندارد که زهرا ندارد
      
      بگو  روزی ام کربلا نیست  ـ  اینکه
      نیازی به امروز  و فردا ندارد
      
      علی اکبر لطیفیان
       
        *******************       

      
      از ما عجیب نیست دعایی نمی رسد
      از تحبس الدعا که صدایی نمی رسد
      
      ما تحبس الدعا شده ی نان شبهه ایم
      آنجا که شبهه است عطایی نمی رسد
      
      پر باز میکنم بپرم ، میخورم زمین
      بال و پر شکسته به جایی نمی رسد
      
      باید تنم پی سپر دیگری رود
      با روزه های ما به نوایی نمی رسد
      
      با دست خالی از چه پل دیگران شوم
      دستی که وقف شد به گدایی نمی رسد
      
      ای میزبان ! فدای تو و سفره چیدنت
      آیا به این فقیر غذایی نمی رسد ؟
      
      من سالهاست منتظر یک ضمانتم
      آخر چرا امام رضایی نمی رسد؟
      
      از من مخواه پیش از این زندگی کنم
      وقتی برات کرب و بلایی نمی رسد
      
      علی اکبر لطیفیان
       
      ******************* 
       
      الهی به این بنده فرصت بده
      به توفیق بر نفس رخصت بده
      
      شب چارمی بازهم آمدم
      خودت روز محشر شهادت بده
      
      عوض کن مزاج مرا با دعا
      به من حس سبز عبادت بده
      
      سر سفره ات زاهدان سائلند
      به این هم نشینی سعادت بده
      
      اگر اوج انسانیت بندگی ست
      به آزادی من اسارت بده
      
      ...چه می خواهی از من سر و دست و پا
      ....بهایت چقدر است قیمت بده
      
      .......
      
      شبیه مظاهر حبیب آمده
      پر از عطر خوش بوی سیب آمده
      
      حسین امشب آمد به بالین من
      برای مریضت طبیب آمده
      
      سراغ من خسته انگار که
      غریبانه حس غریب آمده
      
      کنون وقت گریه است زینب بیا
      به گودال آن نانجیب آمده
      
      گلی را که گم کرده ای روی نیزه
      بمیرم که شیب الخضیب آمده
      **
      اجرا شده توسط حاج مهدی سلحشور 
       
        *******************        
      رمضون كاشكي مي شد منو مدينه ببـري
      منو پيـش شهـدا شكسته سينه ببـري
      رمضون كاشكي مي شد شهادتا امضا بشه
      بدن ماهمگی مثل خود زهرا بشه
      رمضون كاشكي مي شد فاطمه لبخند بزنه
      به سر بسيجياش دوباره سربند بزنه
      


[ سه‌شنبه 08 مرداد 1392 ] [ 19:00 ] [ mahdivahidi ]

اشعار مناجات با خدا

      
      سرخوشم از باده ای که یار دستم میدهد
      جام اشکی که  سحر دلدار دستم میدهد
      
      همرهان بار سفربستند ومن جا  مانده ام
      گفتم آخر روسیاهی کار دستم میدهد
      
      وای از نفسم که درراه خطا خوارم نمود
      او بهانه از سر اجبار دستم میدهد
      
      آنقدر توجیه شیطانی بچیند روی هم
      تا گنه را از سر اصرار دستم میدهد
      
      معصیت کردن براین عادی گشته چرا؟
      این بلا را  نفس با تکرار دستم میدهد
      
      من گنه کارم ولی آخر به عشق فاطمه
      برگ سبزی حضرت غفار دستم میدهد
      
      ناز ساقی را به خون دل کشم تا لحظه ای
      -  که  سبویی  لحظه دیدار دستم میدهد
      
       زیر دین کس نباشم تا دم جان  دادنم
      
      جام کوثر حیدر کرار دستم میدهد
      
      بوسه دارد دست آن ساقی که ازروز ازل
      باده   را  بی منت  و   آزار دستم میدهد
      
      در ازای هر علی گفتن به زهرایش قسم
      جامی از کوثر صدو ده بار دستم میدهد
      
      دانم آخر حق زباب القبله  کرب وبلا
      
      برگ تضمین امان از نار دستم میدهد
      
      قاسم نعمتی
       
      **********************
       
      همین که از لب ما آه آه می افتد
      طبیب زودتر از ما به راه می افتد
      
      دو روز رفتم و با پای خویش برگشتم
      همیشه کار گدایان به شاه می افتد
      
      کریم بودن و بخشیدنت به جای خودش
      بگو کی از سرِ ما این گناه می افتد
      
      به ما نگاه بینداز که چشم سلطان هم
      گهی به روی غلام سیاه می افتد
      
      هر آن کسی که بدون علی صدا کند
      اگر ز چاله در آید به چاه می افتد
      
      در این بساط که دریا به قطره محتاج است
      نیاز کوه گناهی به کاه می افتد
      
      فدای شاه غریبی که لحظه آخر
      به نیزه تکیه زند و بی سپاه می افتد
      
      فدای شاه غریبی که راس پر خونش
      به پای دخترکی بی پناه می افتد
      
      علی اکبر لطیفیان

       
       **********************
       
       
      سفره آماده ،سر سفره گدا آماده
      کرم آماده من آماده خدا آماده
      
      این کرم خانه دو ماه است تدارک دیده
      قبل مهمان همه جا هست غذا آماده
      
      اینکه اینجائیم از لطف خود اوست نه من
      او نخواهد ، نشوم بهر دعا آماده
      
      گر خدا رحم نیارد به من آلوده
      نفس من هست به انجام خطا آماده
      
      دل بیمار محال است به درمان نرسد
      مطب آماده دل آماده دوا آماده
      
      بی پرو بال به پرواز رسیدن شدنی است
      بسکه در ماه خدا هست هوا آماده
      
      توبه بی ذکر علی نیست میسر ولله
      ذکر حیدر بکند قلب مرا آماده
      
      عجبی نیست ببینم در این ماه علی
      بیشتر از همگان فاطمه را آماده
      
      طلب کعبه در این ماه طواف یار است
      پس چه بهتر که بود کرببلا آماده
      
      وقت یاری گل فاطمه فردای فرج
      کاش باشیم کنار شهدا آماده
      
      علی اکبر لطیفیان

       
       **********************     
      

      
      هرکه سوز جگرواشک روانش دادند
      برسرکوی مناجات امانش دادند
      
      آنکه گردید نظرکرده صاحب نظران
      جلوه حضرت معشوق نشانش دادند
      
      دیده ای راکه مطهر شده با اشک سحر
      جام وصلی زسبوی رمضانش دادند
      
      آن دلی راکه عیارش به دعا خالص شد
      نیمه شب وقت مناجات زبانش دادند
      
      زیرو رو میکند عالم نفس آن واعظ
      که ز انفاس علی فن بیانش دادند
      
      بنده ای که شده تسلیم به تقدیر خدا
      هرچه دادند به ابرار همانش دادند
      
      باغ آن سینه که شد زنده به باریدن اشک
      سبزی عشق به اوقات خزانش دادند
      
      نوکری را که ملقب شده بر نام حسین
      ظل رحمانیت عرش مکانش دادند
      
      هرکه خودرا برساند حرم کرب و بلا
      مستقیما ز خدا برگ امانش دادند
      
      آن گلویی که دم روضه زینب دارد
      اثری خاص به لحن سخنانش دادند
      
      باسلامی همه عشاق بریزد برهم
      آنکه بادست حسین لقمه نانش دادند
      
       قاسم نعمتی
       
       **********************       
       
      دردا که مثل ميثم و سلمان نمي‌شويم
      سلمان شدن که هيچ، مسلمان نمي‌شويم
      
      وقتی که غرق سستی و جهل و تغافلیم
      لبریز استجابت و ايمان نمي‌شويم
      
      هر سال چند مصحف زرکوب مي‌خريم
      اما انيس و همدم قرآن نمي‌شويم
      
      يک عمر بين پيله‌ی تن دست و پا زديم
      پروانگي ما چه شده؟ جان نمي‌شويم!
      
      بيمار معصيت شده يک عمر نفسمان
      همت نمي‌کنيم که درمان نمي‌شويم
      
      با اين کوير بخل و حسد خو گرفته ايم
      افسوس، رود و چشمه و باران نمي‌شويم
      
      رنج و غم تمامي ما بي ملالي است
      از غصه‌ی کسي که پريشان نمي‌شويم
      
      در اين زمانه آدميت جان سپرده است
      رنجي نبرده ايم، نه! انسان نمي‌شويم
      
      باری ز دوش خلق خدا بر نداشتیم
      بيهوده نيست همدم جانان نمي‌شويم
      
      این کوره راه ختم به جنت نمی شود
      اینگونه هم قبیله‌ی سلمان نمی‌شویم
      
      در محضر امام زمان، لاف مي زنيم
      وقتي که يار رهبر خوبان نمي‌شويم
      
      با این حساب کرب و بلا هم شود به پا
      قرباني امام شهيدان نمي‌شويم
      
      یوسف رحیمی  
       
     **********************   
       
       
      ما دل نبسته‌ایم به اوضاع کار خویش
      دل خوش نکرده‌ایم به این کوله‌بار خویش
      
      باید خدا به داد دل بی‌کسم رسد
      شیطان کند وگرنه دلم را شکار خویش
      
      رخت و لباس پاره نشان گدایی است
      ما را کریم رد نکند از جوار خویش
      
      سوگند خورده است که بخشیده می‌شویم
      پس آمده است با همه‌ی اعتبار خویش
      
      او قول داده است که ما را نمی‌زند
      خوبان نمی‌زنند به زیر قرار خویش
      
      با ذره‌پروری به چه جایی رسیده‌ایم
      ما را نشانده‌اند کریمان کنار خویش
      
      پروانه‌ایم و دور علی‌وار می‌زنیم
      خارج نمی‌شود دل ما از مدار خویش
      
      فردای حشر فاطمه دنبال کار ماست
      کار تمام خلق می‌افتد به یار خویش
      
      تا بشنویم نام حسین گریه می‌کنیم
      یکباره می‌دهیم ز دست اختیار خویش
      
      علی اکبر لطیفیان
       
      **********************   
       
        
      کو یک نفر که یاد دل خستگان کند؟
      یا لا اقل حکایت ما را بیان کند
      
      من زیر بار معصیتم ضعف کرده ام
      دستی کجاست تا مدد ناتوان کند
      
      تب کردم از مرور گناهان کوچکم
      کو آتشی که خجلت ما را نهان کند؟
      
      ما بی سلیقه ایم، تو حاجات ما بخواه
      ورنه گدا مطالبه ی آب و نان کند
      
      آتش میاورید که اشکم مرا بسوخت
      کار شرار نار تو آب روان کند
      
      ما را مران ز خویش چرا که زمانه راند
      حاشا که دوست کار زمین و زمان کند
      
      چیزی نصیب تو نشود از عذاب من
      ایزد کجا محاربه با استخوان کند
      
      شبها مرا برای خودت انتخاب کن
      فرصت مده که دیگری ام امتحان کند
      
      درهم بخر که سخت گرفتار و در همیم
      خوب است گرچه چشم تو ما را نشان کند
      
      از تو بعید نیست رفیق گدا شوی
      مرد کریم میل به مستضعفان کند
      
      محرم نمی شود به مناجات نیمه شب
      هرکس که رو به محفل نامحرمان کند
      
      صبح قیامت از تو، به تو می برم پناه
      آغوش تو مگر که مرا میهمان کند
      
      با آفتاب روز جزا پاک می شود
      هر کس که قهر از کرم آسمان کند
      
      محمد سهرابی 
       
       **********************       
       
      آن گدایی که در کوی تو جایی دارد
      از سر سفره ی تو آب و غذایی دارد
      
      تو نه آنی که ز خود دور کنی سائل را
       یار آن است که پیوسته عطایی دارد
      
         پیش اغیار شکستن نبُوَد در خور ما
      دل چو بشکست برای تو بهایی دارد
      
      در هیاهوی دعا ناله ی من گم نشود
      هر نوا گوشی و هر گوش نوایی دارد
      
      با تو یک رنگ نشد قلب و زبانم آخر
       بس که این بنده به هر لحظه هوایی دارد 
      
       با همه معصیتم نام مرا خط نزدی
        نازم آن یار که گسترده سَرایی دارد
      
        بخشش و لطف تو جرات به گناهش
      داده  بنده ات تا که خطاپوش خدایی دارد
       
      
       
       ********************** 
       
       
      هر کس ز بارگاه تو منت نمی کشد
       در حیرتم چگونه خجالت نمی کشد
      
      بنشستنم همان و در او سوختن همان
       کارم به وصل دوست به صحبت نمی کشد
      
      باید فرشته ها ی تو خُدّام من شوند
       مهمان که زحمتی به ضیافت نمی کشد
      
      بوی غذاست راهنمای گدای شهر
       کار ضیافت تو به دعوت نمی کشد
      
      کس بعد از این ز ریخت و پاشی که می کنیم
      خود را به سایه سار قناعت نمی کشد
      
      ما جا نماز خویش به دریا فکنده ایم
      گریه عنان به خاک مذلت نمی کشد
      
      جوری نخورده ام به زمین تا شوم بلند
      دل از در ِ تو رَخت اقامت نمی کشد
      
      زخمی که سینه چاک دَم تیغ دلبر است
      ناز طبیب و رنج طبابت نمی کشد
      
      آخر من از محبت تو آب می شوم 
      کار کسی چو من به سعادت نمی کشد
      
        کم می خرند بار مرا در دکان غیر
       میزان کسی چنان تو  به قیمت نمی کشد
      
      بیرون شده است کار من از مرهم و دوا
      قربانی از معالجه منت نمی کشد
       
  
       
    **********************
      

      
      من آلوده کجا محفل ابرار کجا
      این همه خوب کجا و من بیمار کجا
      
      از خجالت چه کنم او که خودش می داند
      من بدبخت کجا محرم اسرار کجا
      
      نمکی راکه به حر داد به چون من ندهند
      من دل مرده کجا سفره افطار کجا  
      
      همه مشغول مناجات و عبادت هستند
      این همه مست کجا و من بیکار کجا
      
      بارها گفت فرار از در من بدبختی ست
      جمله دوست کجا عبد گنهکار کجا
      
      باز یک سال دویدم پی امیال خودم
      من محتاج کجا دست طلبکار کجا
      
      دست خود را همه جا بهرگدایی بردم
      ولی این خلق کجا دست علمدار کجا
      
      مهدی نظری 
       
       **********************
         
       
      دیدی آخر حب دنیا دست و پایم را گرفت
      رفته رفته دل ربود از من  خدایم را گرفت
      
      چشمه ی اشکم نمی جوشد چرا علت زچیست
      من چه کردم که خدا حال بکایم را گرفت
      
      من به دنبال اجابت ها که نه اما چرا
      لذت گوشه نشینی و دعایم را گرفت
      
      بازی دنیاست اگر بی درد و غم بار آمدم
      و چه بد شد این دل درد آشنایم را گرفت
      
      روزگاری آرزوی من شهادت بود و بس
      بعد آن دوران ، زمان، حال و هوایم را گرفت
      
      در میان قلب خود هر روز زائر می شدم
      آه ، شیطان رخنه کرد و کربلایم را گرفت
      
      من بدی کردم ، زمین خوردم ، ولی ارباب بود
      که میان روضه هایش دست هایم را گرفت
      
      یاسر مسافر 
       
      ********************** 
      

      
      امشب هلال ماه خدا شد حلال من
      یعنی که پر ز می شده جام وصال من
      
      چندی بود که منتظر ماه رحمتم
      شکر خدا که ماه خدا شد حلال من
      
      خوان کرامتی که خدا پهن کرده است
      برده ز چهره گرد و غبار ملال من
      
      لایق به درک وصل تو اصلاً نبوده ام
      زیرا ندارد از تو نشانی مقال من
      
      از کثرت گناه و معاصی ام ای خدا
      خشکیده آب چشمه ی چشم زلال من
      
      غفلت مرا به وادی عصیان کشانده است
      بی یاد تو گذشته همه ماه و سال من
      
      بال و پرم شکسته ببین ای شکسته بند
      یا ایها الکریم نظر کن به حال من
      
      بار گناه شاخه ی دل را شکسته بود
      از لطف تو جوانه زد امشب نهال من
      
      یا رب به آبروی حسینت مرا ببخش
      مهر حسین ز روز ازل شد نوال من
      
      اذن سفر به کرب و بلا روزی ام نما
      طوف حریم او شده خواب و خیال من
      
      محمد فردوسی  
       
    **********************    
       
       
       فعل مرا دیدی ولی چیزی نگفتی
       بنده همان بنده ، خدا مثل همیشه
       از ما توسل از تو لطف و دست گیری
       آقا همان آقا ، گدا مثل همیشه
       #
      ممنون از اینکه دست ما را رو نکردی
       مثل همیشه باز هم ستار بودی
       چه خوب شد در معصیت مرگم
       نیامد ممنون از اینکه باز با ما یار بودی
       #
      با این گناهانی که من انجام دادم
       باور نمیکردم که دستم را بگیری
       تو آنقدر لطف و کرامت پیشه ای که
       روزی هزاران بار توبه می پذیری
       #
      جامانده بودم تو مرا اینجا رساندی
       من خواب بودم تو مرا بیدار کردی
       وقت سحرهای مناجاتت نبودم
      آن شب به جای من تو استغفار کردی
       #
       آن قدر خوبی ِ مرا گفتی به مَردم
       آن قدر که حتی من خودم هم باورم شد
       آه ای کرامت پیشه دیدی آخر کار
       این مهربانی های تو دردسرم شد
       #
      هر چند از دست خودم دلگیرم
       اما احساس دلتنگی در این شب ها نکردم
       سوگند بر سجاده ی خانم رقیه
      من مهربان تر از خودت پیدا نکردم
       **
      در را به روی ما گنه کاران نبندید
      ما هم دلی داریم گر چه رو سیاهیم
      گفتند این جا بارِ عصیان می پذیرند
      دیدیم بیش از عالمی غرق گناهیم
      
      علی اکبر لطیفیان
       
    **********************

      ز عقده های دل من گره گشایی  کن
      دوباره  آمدم ای میزبان عطایی  کن
      
      بهار توبه و غفران رسید الهی شکر
      به بنده ها نظر از عفو  کبریایی کن
      
      بهانه جور نمودی که بر درت  آیم
      بر آشنای همه ساله هم نوایی کن
      
      سفارش ملک داعی است در این ماه
      هر آنچه هستی از این در فقط گدایی کن
      
      بیا و راضی از این عبد بی سراپا باش
      بیا و روزی ما را امام رضایی  کن
      
      به خاطر گل روی حسین هم که شده
      به عبد عاصی خود باز هم خدایی  کن
      
      بدون روضه مناجات بی اثر باشد
      نصیب ما سحری رزق کربلایی کن
      
      سحر نوای امامی غریب می آید
      که بر مشام دلم بوی سیب می آید...
      
      احسان محسنی فرد 
       
    **********************  
       
       
        سفره ی اشک مرا قابل مهمانی کن
        در قدمگاه دلم قصد چراغانی کن
      
        حضرت دوست مرا معتکف یادت کن
        نعمت قرب به این سائلت ارزانی کن
      
        مثل خورشیدی و نور کرمت کم نشود
       به گدا از در شاهانه ات احسانی کن
      
        کعبه ی ذکر تو را مُحرم حج سحرم
        به منایم ببر و نیت قربانی کن
      
        خاطر مثل گلت کاش مکدر نشود
        نظر لطف بر احوال پریشانی کن 
      
       دوش در بین مناجات به من می گفتی
        ای پسر پیر شدی ترک هوسرانی کن 
      
       روزه و ذکر و نماز تو به دردی نخورد 
      توبه مردانه از این طرز مسلمانی کن 
      
       گریه و ناله و اندوه ندارد سختی
      به عمل رو کن ، آنگاه دادخواهی کن 
 
       
      **********************
     
      خرما و نان و آب و دعا را بياوريد
      قدري ز ياد محشر کبري بياوريد
      
      فکر قبولي ام، دل من شور ميزند
      شيريني ام کنيد؛ وَ خرما بياوريد
      
      اول سلام بر لب عطشان کربلا
      حالا کمي ز تربت آقا بياوريد
      
      تربت درون آب بريزيد تشنه ام
      اشکي براي حضرت سقا بياوريد
      
      افطار ميکنيم و فقط گريه ميکنيم
      يادي ز کربلاي معلي بياوريد
      
      يک ختم نذر حضرت زهرا نموده ام
      يک ذره صوت حضرت مولا بياوريد
      
      اين ماه توبه است براي دلم کمي
      العفو آوريد و تمنا بياوريد
      
      شبهاي ارک را به دو عالم نمي دهم
      آه اي ملائکه شب يلدا بياوريد
      
      پس تا اذان صبح غزل، وقت باقي است
      اشکي براي توبه ماها بياوريد
      
      سید محمد حسین حسینی 

  
        **********************
      
     
      وقتی اسیر سفره افطار می شوم
      غافل زطعم جلوه دلدار می شوم
      
      بعد از اذان مغرب و یک روز روزه دار
      پر تا گلو شبیه یک انبار میشوم
      
      چون کوهی از جهالت و ناشکری و ریا
      بر شانه های ماه خدا بار می شوم
      
      روزه سپر به آتش قهر خدا و من
      از قهر روزه مشتری نار می شوم
      
      آخر چه روزه است به جای سبک شدن
      نفسم جلو گرفته و پروار می شوم
      
      آخر چه روزه است که جای خضوع از آن
      جرات گرفته به دیگران هار می شوم
      
      آخر چه روزه است تهی از صداقتم
      ظاهر فریب و گشته و مکار می شوم
      
      روز آبروی روزه بریزد ز کرده ام
      شب سر شکسته محفل ابرار می شوم
      
      وقتی که شهرت است فقط نیت دلم
      ذلت پذیر گشته خود آزار می شوم
      
      در خواب غفلت آه اگر زندگی گذشت
      پیک اجل صدا زده بیدار می شوم
      
      گاهی که شور سینه زنی جان ببخشدم
      از نو اسیر خدعه اغیار می شوم
      
      با این همه قصور به امید فاطمه‌م
      مهدی اگر بخواهد از انصار می شوم
      
      آری مسیح فاطمه گر یاریم کند
      گر چه بدم غلام علمدار میشوم
      
      شاعر پیدا نشد 
       
       **********************   
       
       
       امسال هم چیدی بساط میهمانی
       بال و پرم دادی که گردم آسمانی
      
         منت نهادی در به رویم باز کردی
       آغوش بگشودی برای همزبانی
      
        در هر ضیافت خانه ای که پا نهادم
       مانند تو پیدا نکردم میزبانی
      
         از من چه دیدی دعوتم کردی دوباره
       باور نمی­کردم مرا قابل بدانی  
      
      هرگز به روی من نیاوردی که بودم
       گفتی همین که آمدی از دوستانی
      
         با یک نگاه کبریایی می توانی
       از چهره ام عرض ندامت را بخوانی
      
         نادانی ام شد عذر بدتر از گناهم
       آگاه بودم خرج عصیان شد جوانی
      
        تو خواستی تا من نمک گیرت بمانم
       تو عهد کردی که برای من بمانی
      
         باعفو خود باید مرا در بر بگیر
      ی آخر کریمی تو،خدایی،مهربانی
      
        من در جوار رحمتت یعنی حسینم
       مانند تو باشد حسینت جاودانی
      
      با بردن نام قشنگ حضرت عشق
      روزی افطارم بود صاحب زمانی
      
      تا مظهر فیاض "یا رازق" سه ساله است
      دیگر چرا غصه برای لقمه نانی
      
      یارب به موی خاک آلود رقیه
      حاشا اگر از درگهت ما را برانی  
      
      احسان محسنی فر
       
       **********************  
 
     
        با سنگ هر گناه پرم را شكسته ام
       آه اي خدا ، خودم كمرم را شكسته ام
      
        نه راه پيش مانده برايم نه راه پس
       پلهاي امن پشت سرم را شكسته ام
      
        من دانه دانه اشك خودم را فروختم
       نرخ طلايي گهرم را شكسته ام 
      
       ديگر مرا نشان خودم هم نمي دهند
       آيينه هاي دور و برم را شكسته ام
      
        دنيا شكست خورده تر از من نديده است
       حالا به سنگ خورده ، سرم را شكسته ام
      
         آرام كن مرا و در آغوش خود بگير
      حالا كه بغض شعله ورم را شكسته ام 
      
       راهم بده به باغهاي شجرهاي طيبه
       من توبه كرده ام ، تبرم را شكسته ام 
      
       حالا ببين كه به غير از گدا شدن
       در پيشگاه تو هنرم را شكسته ام
      
        رحمان نوازنی


[ سه‌شنبه 08 مرداد 1392 ] [ 18:58 ] [ mahdivahidi ]
💬 نظرات کاربران
💬ثبت نام کاربران
💬ورود کاربران