آموزش مداحی و اشعار مذهبی

     دانلود  سینه زنی امام سجاد (ع) به همراه سبک

لینک اول

لینک دوم

*****************************

      ز فرط گریه گرفته صدای تو بس کن
      خدا کند که بمیرم برای تو بس کن
      
      تمام ایل و تبارت فدای دین گشتند
      تمام ایل و تبارم فدای تو بس کن
      
      میان خانه ی خود هم حسینیه داری
      گرفته بوی مصیبت بنای تو بس کن
      
      چقدر گریه و ضجه؟ چقدر ندبه و آه ؟
      چه کرده بادل تو کربلای تو؟؟ بس کن
      
      چه آمده به سرت؟ این چه حالتی ست آقا؟
      نمور گشته دوباره عبای تو بس کن
      
      قتیل روضه و گریه به فکر زینب باش
      ببین چه کرده همین روضه های تو بس کن
      
      قبول شنیده ای آقا " عَلی عَلَی الدُنیا..."
      قبول زاده ی لیلا به جای تو...بس کن
      
      قبول دیده ای "اَلشِّمرُ جالِسُ..."آن روز
      قبول...قبول...بمیرم برای تو ، بس کن
      
      قبول... کرببلا آتشت زده اما...
      قبول رفته به غارت ردای تو بس کن
      
      قبول هرکسی آمد تورا به سخره گرفت
      کسی نداد به دستت عصای تو بس کن
      
      نگو که شد سپرت عمه ات میان حرم
      نگو که خورد زمین پیش پای تو بس کن
      
      قبول حرمله ی نانجیب عذابت داد
      گرفته است نفست لای لای تو بس کن
      
      بیا بسنده کن آقا به روضه ی کوفه
      نگو که شام شده شهر بلای تو بس کن
      
      تو را به مادر پهلو شکسته ات زهرا
      - زفرط گریه گرفته صدای تو- بس کن
      
      علیرضا خاکساری
      
      *********************
      
      
      آن کسی که همه اش گریه ی عاشورا بود
      آب می دید به یاد جگر سقا بود
      چشم هایش همه شب هیأت واویلا داشت
      تا نفس داشت فقط گریه کن بابا بود
      **
       زهر نوشید وَ تب کرد محیط جگرش
      گُر گرفت از عطش و سوخت همه بال و پرش
      خشک شد جُلگۀ لبهاش و با خشکی لب
      روضه می خواند به یاد لب خشک پدرش
      **
      آن کسی که خود خورشید به پایش افتاد
      ناگهان رعشه بر اندام رسایش افتاد
      ضعف شد چیره و زیر بغلش خالی شد
      از روی شانۀ افتاده عبایش افتاد
      **
       وای از ریش سپیدش كه حنایی شده بود
      ناله اش گفتن اسمی سه هجایی شده بود
      دم مغرب افق شهر مدینه اما
      جهت قبله ی او كرب و بلایی شده بود
      **
       این هم از ماهیت نفس نفیس خاك است
      سر آقا به روی دامن خیس خاك است
      همه اش سجده شده مثل پدر در گودال
      خاك سجاده و سجاد انیس خاك است
      **
       گاه آهسته فقط وای برادر می خواند
      لب تشنه «قتلوا» بود كه از بَر می خواند
      اشك می ریخت وَ هر آینه می گفت حسین
      تا دم مرگ فقط روضۀ حنجر می خواند
       **
      تلخی زهر به كامش عسل و قند آمد
      بر لب پر تركش مطلع لبخند آمد
      جلوی چشم ترش كرببلا ظاهر شد
      یا اَبِ یا اَبِ گفت و نفسش بند آمد
      
      سعید توفیقی
      
      ********************
      
      
      غمگین تر از پاییزم و ابر بهارم
      از من گرفته کربلا دار و ندارم
      
      ماندم تک و تنها در این شهر مدینه
      رفته است دیگر دلخوشی از روزگارم
      
      قلب زمین و آسمان ها تا قیامت
      می سوزد از این گریه یعقوب وارم
      
      خواب از دو چشم بی قرار من گرفته
      نیزه نشینی همه ایل و تبارم
      
      بزم شراب و خیزران ، اشک سکینه
      سی سال از این غصه ها شب زنده دارم
      
      سی سال این پیراهن خونی بابا
      برده تمام صبر قلب بی قرارم
      
      سوغاتی ویرانه دلگیر شام است
      لرزیدن در لحظه های احتضارم
      
      تنها به جرم گریه بر سالار زینب
      روزی بدون سایبان گردد مزارم
      
      محمد حسین رحیمیان

       
      مثل پرنده بال گشودی رها شدی
      کوچک ترین ستاره سر نیزه ها شدی
      
      لعنت به لای لایی این نیزه دار تو
      باعث شده است بر سر نی بی صدا شدی
      
      زخم سرت برابر زخم عمو شده
      بر روی نیزه ها چقدر جا به جا شدی
      
      بعد از تو گاهواره به دردم نمی خورد
      چه زود پر کشیدی و از من جدا شدی
      
      بر روی دست باد عزیز دل رباب
      مانند زلف های پریشان رها شدی
      
      در آسمان کرب و بلا ردّ خون توست
      تو یک تنه برای خودت کربلا شدی
      
      مسعود اصلانی
      
      *********************
      
      اشعار مدح حضرت زینب(س)
      
      تویی که شهره شهری به عشق ورزیدن
      تویی که منتخب هستی به نیزه سر دیدن
      
      بگو برای من از خاطرات خود بانو
      کنار مقتل عشق و گلو و بوسیدن
      
      ز بعد کرب و بلا کودکان بی بابا
      شنیده ام که همیشه گرسنه خوابیدن
      
      الا مفسر قرآن چقدر لذت داشت
      صدای قاری قرآن زنیزه بشنیدن؟
      
      بجز شما چه کسی می تواند ای خانم
      شبیه ابر بهاری ز غصه باریدن
      
      و ما رایتُ و الا جمیلتان یعنی
      تویی که دیده نیالوده ای به بد دیدن
      
      یاسر مسافر
      
      *********************
      
      
      سايه انداخته‌اي از سرِ نِي بر سر من
      دوست دارم ولي يك شب برسي در بر من
      
      پيش چشم مني و دور نرفتي امّا
      خوش به حالش...به برِ توست سر اصغر من
      
      چند وقت است نوازش نشدم؟ مي‌داني؟
      كاش مي‌شد بكِشي دست يتيمي سر من
      
      بوسه و بازي و آغوش...همه پيشكشت
      شد كه يك بار بپرسي چه خبر دختر من؟
      
       شد كه يك بار بپرسي ز من و احوالم؟
      اصلاً آيا خبرت هست چه شد معجر من؟
      
      خبرت هست چه شد آن همه گيسوي بلند؟
      خبرت هست چه آمد به سرِ پيكر من؟
      
      هيچ مي‌داني از آن روز كه رفتي چه قَدَر
      ضربه‌ي سخت رسيده به تن لاغر من؟
      
      وا نمي‌گردد اگر چشم من ، از سيلي نيست
      اثر شعله نشسته روي پلك تر من
      
      عمه تا هست همين يك دو قدم مي‌آيم
      چه كنم ، تاول پايم شده درد سر من
      
      غل و زنجير براي مُچِ من سنگين است
      ظاهراً كج شده اين ساقه‌ي نيلوفر من
      
      خواهرت گفته تحمّل كنم ،‌ امّا بابا
      شده اين زجرِ لعين مشكلِ زجر آور من
      
      تازيانه به كَفَش بود و به قدري چرخاند
      تا كه پيچيد به دور گلو و حنجر من
      
      مي‌خرم هرچه بلا هست به جانم امّا
      هرگز اظهار كنيزي نشود باور من
      
      علي صالحي
      
      ***********************
      
      
      نسیم و نیزه و آن گیسوی سبکبالت
      سر تو قافله سالار و من به دنبالت
      
      چه کرد با جگرت ماتم علی اکبر
      که شد کنار تنش مثل محتضر حالت
      
      و عمّه گفت که بعد از عموی لب تشنه
      شکست نخل امیدت، دلت، پر و بالت
      
      بهار تیغ به باغ تن تو لاله دواند
      خزان نعل ولی حیف کرد پامالت
      
      گرفته زلف سیاه تو رنگ خاکستر؟
      دمیده بین تنور آفتاب اقبالت؟
      
      چه کرد با لب تو چوب خیزرانش که
      شکفته مثل گل لاله زخم تبخالت
      
      هنوز خون بهار از نگاه من جاری است
      به یاد تک تک مرثیّه های گودالت
      
      برایم از تو چه مانده، حسین می دانی؟
      میان قلب دو دستم کبود تمثالت!
      
      در این سفر همه ی دلخوشیّ من این است
      سر تو قافله سالار و من به دنبالت
      
      یوسف رحیمی
      
      ***********************
      
      
      خورشیدی و جبریل کند نوکریت را
      سخت است ببینم غم بی یاوریت را
      
      در عرش ملائک همگی جامه دریدند
      بردند چو عمامه يِ پیغمبریت را
      
      ای قاری من صوت تو تغییر نموده
      این نیزه گرفته نفس حیدریت را
      
      از سنگ زنان من گله مندم که برادر
      آشفته نمودند رخ مادریت را
      
      نابود شود عالم اگر مُطَلِع گردد
      یک ذره از آن داغ علی اکبریت را
      
      با دست گرفتم جلوی چشم رقیه
      بر نیزه نبیند سر خاکستریت را
      
      امير كرمي
      
      ***********************
      
      
      بايد كه از نيزه سرت را پس بگيرم
      رگ هايِ سرخ ِ حنجرت را پس بگيرم
      
      آه اي سليمانِ زمانه سَعيَم اين است
      از ساربان انگشترت را پس بگيرم
      
      بايد كه از سر نيزه هايِ تيز و سنگين
      ته مانده هايِ پيكرت را پس بگيرم
      
      بايد كه از غارتگرانِ نامسلمان
      عمامه ي پيغمبرت را پس بگيرم
      
      بايد كه از آن بي حيايِ پست و نامرد
      خلخال پايِ دخترت را پس بگيرم
      
      محمد حسن بيات لو
      
      ***********************
      
      
      به سوی شام و کوفه ام، چه دل شکسته می برند
      ببین که زینب تو را، غریب و خسته می برند
      
      همان وجود نازنین، خدای صبر در زمین
      تمام رکن قامتش، ز هم گسسته می برند
      
      زیارت تو آمدم، سرت نبود یا حسین
      مرا برای دیدن سر شکسته می برند
      
      تو در تنور و کودکان، میان آتش حرم
      غم تو و یتیم تو، به دل نشسته می برند
      
      ببین که یک شبه شده، جمال ما همه کبود
      ز قتله گاه تو مرا، به دست بسته می برند
      
      سر امیر لشگرت، به نیزه ها نمی نشست
      ولی ز بغض و کین سرش، به نیزه بسته می برند
      
      برای کودکان خود، ز گوش کودکان تو
      تمام گوشواره ها، به دست بسته می برند
      
      جواد حیدری
      
      ***********************
      
      
      از زبان حضرت ام کلثوم(س):
      
      وارسی کرد آن حوالی را  
      پشت هر تپه سنگ بوته ی خار
       خیمه در خیمه گوشه در گوشه
      بچه ها را شمرد چندین بار
      **
      چشم هایش به دور و بر چرخید
       کاروان را نمود آماده
       ایستاد و کمی تامل کرد 
       هیچ کس از قلم نیفتاده
      **
      کاروان را شکسته بندی کرد
       روی هر زخم مرهمی پیچید
       گاه گاهی میان این همه سوز 
        سر بر نیزه رفته را می دید
      **
      شانه ها دائماً تکان می خورد 
       گریه ی بچه ها چه سوزی داشت
       داغ ها را کمی تسلی داد 
      خودش اما چه حال و روزی داشت
      **
      با تمام وجود می زد شور
       رو به رویش سیاهی شب بود
       دور تا دور کاروان می گشت
       نگران غرور زینب بود
      **
      تند می رفت و تند بر می گشت
       در نظر داشت طول قافله را
       بچه ها را یکی یکی می گفت
       کم کنید کم کنید فاصله را
      **
      غیرت حیدریش رو شده بود
      چادر مادرانه بر سر داشت
      هم حواسش به چشم خواهر بود
       هم هوای سر برادر داشت
      **
      مثل مادر چه غربتی دارد
      مثل بابا چقدر مظلوم است
      چه کسی گفت آب می خواهم؟
      مشک بر دوش ام کلثوم است
      
      شهرام شاهرخی
      
      ***********************
      
      
      آب دیدم و به یاد لب تو افتادم
      باز هم روضه تو زنده شده در یادم
      
      باز هم نام تو و اشک تلاقی دارند
      باز هم دل به مصیبات مقاتل دادم
      
      بر سر نیزه ای و زمزمه دارم بر لب
      زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم
      
      خیزران بر لب تو آه چه بر دل آورد
      که کشیده است به وادی غزل فریادم
      
      سر تو ، دختر تو ، نیمه شب... میگریم
      چه کند با غم تو طبع خراب آبادم
      
      همه آرزویم از تو نگاهت بوده است
      نکند بشنوم از چشم شما افتادم
      
      دیر وقتی است اسیر تو و عشقت هستم
      من از آن روز که در بند توام آزادم
      
      سید محمد رضا شرافت

       
      خورشید،گرمِ دلبری از روی نیزه ها
      لبخند میزند سَری از روی نیزه ها
      
      دل برده است از تنِ بی جانِ خواهری
      صوت خوشِ برادری از روی نیزه ها
      
      آه ای برادرم چقدر قد کشیده ای
      با آسمان برابری از رویِ نیزه ها
      
      نه! آسمان مقابل تو کم میاورد
      از آسمان فراتری از روی نیزه ها
      
      گرچه شکسته میشوی و زخم میخوری
      از هرچه هست، خوشتری از روی نیزه ها
      
      گیسو رها مکن که دلِ شهر میرود
      از یوسفان همه،سَری از روی نیزه ها
      
      تا بوسه ای دهی به نگاهِ یتیمِ خود،
      خم شو به سویِ دختری از روی نیزه ها
      
      قرآن بخوان...بگو که مسیرِ نجات چیست؟ً
      ای سر! هنوز رهبری از رویِ نیزه ها
      
      عارفه دهقانی
      
      *******************
      
      
      پر می کشد دلم به تمنای نیزه ات
      دنیای دیگری شده دنیای نیزه ات
      
      جانی بده دوباره... به من نه به دخترت
      تا جان نیامده به لبش پای نیزه ات
      
      ترسانده است فاطمه کوچک تو را
      خون های جاری از قد و بالای نیزه ات
      
      یک بوسه بود سهم من از آن گلوی خشک
      باقیش گشته قسمت لبهای نیزه ات
      
      با دست خط نیزه و خون گلوی تو
      افتاده است هرقدم امضای نیزه ات
      
      لج کرده است تیزی سرنیزه با سرت
      چیزی نمانده از تو و دعوای نیزه ات
      
      چرخیده است دیده ناپاکشان به ما
      این قوم پست بعد تماشای نیزه ات
      
      محمد بیابانی

      
      *******************
      
      
      بس کن رباب نیمه ای از شب گذشته است
      دیگر بخواب نیمه ای از شب گذشته است
      
      کم خیره شو به نیزه ، علی را نشان نده
      گهواره نیست دست خودت را تکان نده
      
      با دست های بسته مزن چنگ بر رخت
      با ناخن شکسته مزن چنگ بر رخت
      
      بس کن رباب حرمله بیدار می شود
      سهمت دوباره خنده انظار می شود
      
      ترسم که نیزه دار کمی جابجا شود
      از روی نیزه رأس عزیزت رها شود
      
      یک شب ندیده ایم که بی غم نیامده
      دیدی هنوز زخم گلو هم نیامده
      
      گرچه امید چشم ترت نا امید شد
      بس کن رباب یک شبه مویت سپید شد
      
      پیراهنی که تازه خریدی نشان مده
      گهواره نیست دست خودت را تکان مده
      
      با خنده خواب رفته تماشا نمی کند
      مادر نگفته است و زبان وا نمی کند
      
      بس کن رباب زخم گلو را نشان مده
      قنداقه نیست  دست خودت را تکان مده
      
      دیگر ز یادت این غم سنگین نمی رود
      آب خوش از گلوی تو پائین نمی رود
      
      بس کن ز گریه حال تو بهتر نمی شود
      این گریه ها برای تو اصغر نمی شود
      
      حسن لطفی
      
      *******************
      
      
       آنشب دلم به شوق رخت پرگرفته بود
      جانم زهجر روي تو آذر گرفته  بود
      
      در دشت مي وزيد نسيم صداي تو
      و باز هم دل من و مادر گرفته بود
      
      من دور از تو بودم و افسوس جاي من
      نيزه سر تو را به روي سر گرفته بود
      
      اي كشته ي فتاده به هامون عزيز تو....
      ....آن شب دوباره ماتم معجر گرفته بود
      
      در اين سفر رباب عجب دلشكسته بود
      قنداقه را چه غمزده در بر گرفته بود
      
      در حسرتم هنوز ولي حيف بوسه ها
      از پيكر تو نيزه و خنجر گرفته بود
      
      شعري سروده ام به بلنداي نيزه ها
      اما چه آتشي دل دفتر گرفته بود
      
      یوسف رحیمی
      
      *******************
      
      
      روشنگر است ناله پشت شرارها
      چون آفتاب در همه ی روزگارها
      
      روشن تر است از همه روزها شبش
      شب دیدنی ست جلوه شب زنده دارها
      
      خاك رهش بلند که شد"تربت" ش کنید
      فرقی نمی کنند تراب نگارها
      
      این است معجزش که دمی معجزه نکرد
      ازهیچ خلق سرنزد اینگونه کارها
      
      این شانه را به هیچ نبی اي نداده اند
      که بارها بلند شود زیر بارها
      
      یک ذره ازتلألؤ خورشیدکم نشد
      ذره کجا و جلوه پروردگارها
      
      این دشت با اراده زینب اداره شد
      در دست جبر اوست همه اختیارها
      
      زینب سواره است اگرچه پیاده است
      اینها پیاده اند، همین ها، سوارها
      
      وا کرده است فکرکنم بال خویش را
      بیهوده نیست اینهمه گرد و غبارها
      
      آهش تمام لشگریان را مچاله کرد
      از او گرفته اند نسب ذوالفقارها
      
      گیسو اگر شتاب کند گیرمی کند
      یعنی به نفع نیست همیشه فرارها
      
      علی اکبر لطیفیان

      
      ******************
      
      
      چوب حراج زد به عقيق لب شما
      يك ضربه و دو ضربه وباقي ضربه ها....
      
      هرچه گذشت،هيچ كسي مشتري نشد!
      بي قيمت است،گوهر گنجينه ي خدا
      
      گوهرشناس واقعي قصر زينب است
      تخمين زده است ارزش در كبود را
      
      با ديدن جلال وشكوهت سفير روم
      انگشت بر دهان تعجب گرفته تا....
      
      مانده سر دو راهي فرياد يا سكوت!
      آيا قدم جلو بگذارد؟ و اينكه يا؟
      
      افتاد ياد خواب شب قبل كه نبي
      فرمود بود: اهل بهشتي كنار ما
      
      دل رابه آبهاي خروشان عشق زد
      سر رابغل گرفت، و شد راز بر ملا
      
      پيغمبرو مسيح برايش گريستند
      وقتي سفير خنده كنان شد سرش جدا
      
      از پله هاي قصر سرش غلت خورد وگفت:
      در راه دوست جان چقدر هست بي بها!
      
      پايين پاي حضرت زهرا رسيد وبعد
      با خون خود نوشت كه الوعد الوفا
      
      وحيد قاسمي
      
      *******************
      
      
      غروب می رود و آفتاب می ماند
      و همچنان به دلم اضطراب می ماند
      
      چه دیر سرزدی ای ماه من نگفتی که-
      چه چشم ها که به شوقت ز خواب می ماند
      
      تنور وضع سرت را به هم زده اما
      به موی سوخته عطر و گلاب می ماند
      
      بگو به نیزه ات آهسته تر قدم بردار
      که پای دیده ام از این شتاب می ماند
      
      سرم که هست برای ادای حق سرت
      چه غصه دستم اگر در طناب می ماند
      
      به لطف خون تو تنها نه ساقه ی نیزه
      زمین هم از برکاتت خضاب می ماند
      
      شکوه نیزه تو بهتر است پس غم نیست
      کجاوه ای هم اگر بی حجاب می ماند
      
      به التماس دعاهای سنگ های جفا
      سر و جبین و لبت مستجاب  می ماند
      
      میان این همه سر چشم ها چه مبهوتند
      به نیزه ای که نگاه رباب می ماند
      
      لبان خشک تو یا چوب می خورد یا سنگ
      و همچنان به لبت داغ آب می ماند
      
      محمد بیابانی
      
      *******************
      
      
      ای آنکه شکستی کمر فاصله ها را
      بگذاشته ای پشت سرت مرحله ها را
      
      از برکت چشمان مسلمان تو داریم
      سوگند به سجاده ی تو نافله ها را
      
      ای آنکه کشیده ست بیابان به بیابان
      رد قدمت زحمت این آبله ها را
      
      بگذار به جای تو در این قافله باشم
      شاید بتوانم بکشم سلسله ها را
      
      یک لرزه بیانداز بر این معجر سبزت
      تا اینکه ببینم گذر زلزله ها را
      
      غیر از تو کسی همت اینگونه ندارد
      پایان برساند همه غائله ها را
      
      آن روز که پابوس حریم تو بیائیم
      احرام ببندیم تن قافله ها را
      
      علی اکبر لطیفیان
      
      *******************
      
      
      ببین گرفته صدای من از صدا زدنت
      مگر به نیزه چه گفتی که بی هوا زدنت
      
      تمام خاطره ام از سفر فقط این است
      تمام راه به پیش نگاه ما زدنت
      
      هنوز صدای ناله ی طفلت نرفته از یادم
      که گفت با نفس آخرش چرا زدنت
      
      هنوز پیش نگاه من است چون کابوس
      به زیر دشنه و سر نیزه دست و پا زدنت
      
       مهدی محمدی
      
      *******************
      
      
      با تو تمام حادثه تقدیر می شود
      بی تو فضای روضه چه دلگیر می شود
      
       زنگارِ قلب خسته ی آلوده ای چو من
      با اشک های ناب تو تطهیر می شود
      
       آتش به جان گریه کُنان شعله می کشد
      وقتی حدیث محمل و زنجیر می شود
      
      در اوج رنج های اسارت به هر زمان
      ذکر مدامتان، همه تکبیر می شود
      
       در شام و کوفه، خطبه ی جانسوز تو عجیب!
      بر قلب دشمنان تو شمشیر می شود
      
      امروز رمز زندگی شیعه بی دریغ
      با آن توجّهات تو تعبیر می شود
      
       عباس، مشک، دست، عَلَم، کربلا، حسین
      با صبر بی نظیر تو تصویر می شود
      
      هر وقت لب به وصف تو بگشود این حقیر
      در حیرتم چه زود زمان دیر می شود
      
       مجید لشکری
      
      *******************
      
      
      اگر که باد مخالف کمی امان بدهد
      به نیزه دار بگویم سری تکان بدهد
      
      به نیزه دار بگویم که با تکانی نرم
      به ابرهای سر زلف تو دهان بدهد
      
      و ماه آمده تا با هلال انگشتش
      نشانه های سرت را به این وآن بدهد
      
      نشانه های سری که اگر نگاهش را
      به قدر یک سر سوزن به کهکشان بدهد
      
      ستاره دست به گوش از همیشه بالاتر
      به روی مأذنه ی آسمان اذان بدهد
      
      به روی نیزه پریشان نموده ای شب را
      چوآن شهاب که گاهی خودی نشان بدهد
      
      روایتی دگر از آفتاب برخیزد
      اگر که باد مخالف کمی امان بدهد
      
      مهدی رحیمی
      
      *******************
      
      
      دل سوزان بود امروز گواه من و تو
      کز ازل داشت بلا چشم ، به راه من و تو
      
      من به تو دوخته ام دیده تو برمن، از نی
      یک جهان راز، نهفته به نگاه من و تو
      
      اُسرا با من و راس شهدا با تو به حق
      چشم تاریخ ندیده ست سپاه من و تو
      
      روی تو ماه من و ماه تو عباس امّا
      ابر خون ساخته پنهان رخ ماه من و تو
      
      آیه خواندن ز تو، تفسیر ز من تا دانند
      که به جز گفتن حق نیست گناه من و تو
      
      هر دو نستوه چو کوهیم بر سیل امّا
      عشق، دلگرم شد، از سردی آه من و تو
      
      مدعی خواست که از بیخ کند ریشه ی ما
      بی خبر زآن که غروب ست پگاه من و تو
      
      حاج علی انسانی
      
      *******************
      

      
      مسیر کوفه تا شام -روضه حضرت علی اصغر(ع)
      
      
      ای گل چه زود دست خزان کرد پرپرت
      رفتی و رفت خنده ز لب‌های خواهرت
      
      هرکس که دید روی تو بر اوج نیزه‌ها
      آهی کشید و گفت که بیچاره مادرت
      
      تا بیش‌تر به گریه‌ی من خنده سر دهند
      آورده‌اند محمل من را برابرت
      
      از دوش نیزه‌دار تو فهمید کاروان
      خون می‌چکد هنوز ز رگ‌های حنجرت
      
      یک تیر بوسه‌ات زد و شد روز من سیاه
      حالا چه کرد بین سفر نیزه با سرت
      
      هرگز نمی‌رود ز خیال من این سه داغ
      رنگ پدر... گلوی تو... لبخند آخرت
      
      حسن لطفی
      
      *******************
      
      
      بـر نیـزه روی پا ی خــودت ایستاده ای
      مردی شدی برای خودت ایستاده ای
      
      مـثـل بـزرگـهای قبـیـله چـه بــا غرور
      بـر پـای ادعـای خـودت ایـسـتاده ای
      
      شانه به شانه همه سـرهای قافله
      هـمراه مـقـتـدای خودت ایستاده ای
      
      تو پـای به پای اکبر و عباس بر سنان
      تنـها بـه اتـکای خـودت ایـستاده ای
      
      ذبـح عـظیـم بـت شـکـن پـیــر کـربلا
      در ودای مـنای خـودت ایـستـاده ای
      
      ای خضرتشنه کام دراین گوشه کویر
      بر چـشمه بقـای خودت ایستاده ای
      
      ما بـیـن نـاقـه هـای من وعـمه زینبت
      در مروه و صفای خودت ایـستاده ای
      
      را ست چگونه بر سر نی بند میشود؟
      بی شک توبا دعای خودت ایستاده ای
      
      در آسـمان ابـری سنـگ و کلوخ شهر
      بـا سـعـی بالـهای خودت ایستاده ای
      
      پیـش سپـاه ابـرهــهِ عـابـران شــام
      مانند کعــبه جـای خـودت ایستاده ای
      
      مـن را دعـا کن از سر نی کودک رباب
      در محضـر خـدای خـودت ایستاده ای
      
      وحید قاسمی
      
      *******************
      
      
      
      شکسته پشت غم از بار غصه های رباب
      از آن زمان که شنیده است ماجرای رباب
      
      به سوز سینه ی گهواره داغ غم زده است
      شرار زخم دل خون لای لای رباب
      
      و تار صوتی آتش گرفته می فهمد
      که آمده چه بلایی سر صدای رباب
      
      برای کودکش آنقدر آه و ناله نکرد
      که چشم مشک پر از اشک شد بجای رباب
      
      به جان گریه ی شش ماهه روی دست حسین
      کسی نریخته اشکی مگر به پای رباب
      
      قنوت صبر گرفته برای حلق علی
      خدا کند به اجابت رسد دعای رباب
      
      میان هلهله ی چنگ و های و هوی رباب
      سه شعبه زخم زد و ناله شد نوای رباب
      
      و ناگهان پر و بال فرشته ها تر شد
      به خون کشته ی مظلوم کربلای رباب
      
      "رقیه" آمده از یک فرشته می پرسد
      پیام تسلیت آورده ای برای رباب؟
      
      و فکر می کنم آب فرات گل شده است
      که ریخته به سرش خاک، در عزای رباب
      
      خدا به داد دل خاطرات او برسد
      چه می کشند خیالات انزوای رباب
      
      مصطفی متولی

      
      *******************
      
      
      شکسته میگذرم از کنار نام شما
      شکسته اند مگر حرمت امام شما ؟
      
      هنوز از غمتان بی قرار میسوزم
      از آتشی که گرفتست در خیام شما
      
      همین که عطر حضورت گذشت از سر دشت
      به پا شدند درختان به احترام شما
      
      سلام حضرت بانو چقدر پیر شده ای !
      نداده اند مگر پاسخ سلام شما
      
      چقدر کودکتان تشنه و شما بی تاب
      مرا ببخش مگر هاجر است نام شما ؟
      
      چه دیده اید مگر پشت خیمه ها بانو ؟
      که تلخ شد همه ی آبها به کام شما
      
      غزل نخواست به اتمام ماحرا برسد
      به احترام غزل های نا تمام شما
      
      علیرضا قزوه
      
      *******************
      
      
      چقدر سرخ و سپید و نجیب می‌خندد
      چقدر سرخ و... ولیکن عجیب می‌خندد
      
      زمان گریه دو چشمش دو ابر بارانی
      زمان خنده به شکلی غریب می‌خندد
      
      زمان گریه، اناری است دانه دانه زلال
      زمان خنده، درختی که سیب می‌خندد
      
      شمال تا به جنوب، از حدود غرب به شرق
      دهان گشوده شبیه صلیب می‌خندد
      
      همین که گریه‌ی خود را به خنده می‌افتد
      دهان آیه‌ی امّن‌یجیب می‌خندد
      
      به روی پیکر خود، چون سری‌ است سر در خود
      به روی نیزه چه‌سان دل‌فریب می‌خندد
      
      به روی خاک چه ردّ‌الطریق مجنون است
      به روی نیزه چه «شیب الخضیب» می‌خندد
      
      چو عاشقی که دهان تا چگونه از خنده است
      چو عاشقی که به روی حبیب می‌خندد
      
      رسیده است به محبوب خود ولی انگار
      هنوز هم به زبانی غریب می‌خندد
      
      مهدی رحیمی

      اشعار مسیر کوفه تا شام - حضرت رقیه(س)
      
      قافله رفته بود و من بيهوش
       روي شن زارهاي تفتيده
       ماه با هر ستاره اي مي گفت:
       بي صدا باش! تازه خوابيده
      **
       قافله رفته بود و در خوابم
      عطر شهر مدينه پيچيده
      خواب ديدم پدر ز باغ فدك
      سيب سرخي براي من چيده
      **
      قافله رفته بود و من بي جان
       پشت يك بوته خار خشكيده
       بر وجودم سياهي صحرا
       بذر ترس و هراس پاشيده
      **
      قافله رفته بود و من تنها
      مضطرب، ناتوان ز فريادي
       ماه گفت:اي رقيه چيزي نيست
      خواب بودي ز ناقه افتادي
      **
      قافله رفته بود و دلتنگي
       قلب من را دوباره رنجانده
       باد در گوش ماه ديدم گفت:
       طفلكي باز هم كه جامانده
      **
      قافله رفته بود و تاول ها
      مانعي در دويدنم بودند
      خستگي،تشنگي،تب بالا
      سد راه رسيدنم بودند
      **
      قافله رفته بود و مي ديدم
       مي رسد يك غريبه از آن دور
       ديدمش-سايه اي هلالي شكل-
       چهره اش محو هاله ای از نور
      **
      ازنفس هاي تند و بي وقفه
      وحشت و اضطراب حاكي بود
      ديدم او را زني كه تنها بود
      چادرش مثل عمه خاكي بود
      **
      بغض راه گلوي من را بست
       گفتمش من يتيم و تنهايم
       بغض زن زودتر شكست و گفت:
       دخترم،مادر تو زهرايم
      
      وحید قاسمی
      
      
      *******************
      
      
      به روی نیزه چگونه تو را نظاره کنم 
      بخند تا که منم خنده ای دوباره کنم
      
      اگر اجازه دهی لا اقل برای تنت
      کمی ز چادر خود را کفن قواره کنم
      
      رسیده وقت نماز و برای قبله نما
      به زلف های رهای تو من اشاره کنم
      
      زترس دشمن جانی هراس دارم که
      به گوش های زخمی طفل تو گوشواره کنم
      
      محسن مهدوی
      
      
      *******************
      
      
      دامن زلف تو در دست صبا افتاده
      که دل خسته ام اینگونه ز پا افتاده
      
      گرچه سر نیزه گرفته است سرت را بر سر
      پیکرت روی تن خاک رها افتاده
      
      هی دعا می کنم از نیزه نیفتی دیگر
      تا به اینجا سرت از نی دو سه جا افتاده
      
      سنگ خورده است گمانم به لب و دندانت
      که چنین نای تو از شور و نوا افتاده
      
      باز هم حرمله افتاده به جان اسرا
      گوش کن ولوله بین اسرا افتاده
      
      دخترت گم شده انگار همه می پرسند:
      از رقیه خبری نیست ... کجا افتاده؟
      
      مصطفی متولی

      
      *******************
      
      اشعار مسیر کوفه تا شام - حضرت رقیه(س)
      
      گوش کن تا دردهایم را بگویم بیشتر
      گیسوان غرق خونت را ببویم بیشتر
      
      در بیابان بودم و ترسیده بودم بارها
      هر قدر از پشت سر ، از روبرویم بیشتر
      
      هر قدر از دست تازیانه اش کردم فرار
      آن سیاهی باز می آمد ، به سویم بیشتر
      
      هر چه کمتر گریه کردم هرچه کمتر گم شدم
      هی تبسم کرد و زد سیلی به رویم بیشتر
      
      من به خود گفتم می آید بچه ها گفتند نه
      ریخت از عباس آنجا آبرویم بیشتر
      
      بعد از آن روزی که من از قافله جا ماندم
      عمه  دقت میکند هر شب به مویم بیشتر
      
      مهدی رحیمی
      
      *******************
      
 
      كليم بي كفن كربلاي ميقاتي
      خليل بت شكن كعبه ي خراباتي
      
      چه فرق مي كند آخر به نيزه يا گودال؟
      هميشه و همه جا تشنه ي مناجاتي
      
      نخوان كه نور كتاب خدا ندارد راه
       به قلب سنگي اين مردم خرافاتي
      
       كنار نيزه ي تو گريه مي كند يحيي
       شنيده معني ذبح العظيم آياتي
      
       نگاه لطف تو يك دير را مسلمان كرد
       مسيح من چقدر صاحب كراماتي!
      
       توان ناقه نشيني به دست و پايم نيست
       خدابه خير كند،واي عجب مكافاتي
      
       شنيده ام كه سفر رفته اي ولي بابا
       براي من نخري گوشواره سوغاتي
      
      وحید قاسمی
      
      *******************
      
      
      بر تلّ پايداري خود ايستاده اي
      در کربلاي دوم خود پا نهاده اي
      
      از اين به بعد بيرق نهضت به دوش توست
      دريا دلي به موج بلا، کوه اراده اي!
      
      با پرچم سحر به سوي شام مي‌روي
      صبح اميد قافله! خورشيد زاده اي
      
      نشناخته صلابت زهرايي تو را
      هر کس که فکر کرده تو از پا فتاده اي
      
      داغ هزار طعنه به جانت خريده اي
      در دست باد رشته‌ی معجر نداده اي
      
      هر چند خم شده قدت از داغ کربلا
      تو در مصاف کوفه و شام ايستاده اي
      
      یوسف رحیمی
      
      *******************
      
      
      کاروان می رفت اما کودکی جا مانده بود
      او در آغوش عطش در قلب صحرا مانده بود
      
      گر نمی دانست آیین اسارت را ولی
      ناز پرورد اسیران بود ، اما مانده بود
      
      هر چه بابا گفت آن شیرین زبان در طول راه
      در جواب بی جوابی های بابا مانده بود
      
      یک بیابان غربت و یک کودک بی سر پناه
      بی عزیزانش – زبانم لال  - تنها مانده بود
      
      بر فراز نیزه ها منظومه ای را دیده بود
      سِیر چشم مهر جویش سوی بالا مانده بود
      
      خیزران و چره گل نسبتی با هم نداشت
      چرخ گردون نیز در حل معما مانده بود
      
      سینه آم اتش گرفت از این مصیبت یا حسین
      ز آن که دلبندی سه ساله روی شنها مانده بود
      
      علی آذر شاهی
      
      *******************
      
      
      نای نی تر شد از فغان افتاد
      گوشه ای جام شوکران افتاد
      
      روضه ات را جگر نمی فهمد
      رد اشکم به استخوان افتاد
      
      چه قدر گرم ذکر و تسبیحی
      تشنه لب، نیزه از دهان افتاد
      
      گیسوانت ضریح حاجات است
      سرتان دست این و آن افتاد
      
      یاد انگشتر تو افتادم
      تا نگاهم به ساربان افتاد
      
      عاقبت شهر سایه اش را دید
      نام زینب سر زبان افتاد
      
      لب یحیایی ات، کلیم شهید
      سر و کارش به خیزران افتاد
      
      سیل اشک آمد و غزل را برد
      قلم شاعر از توان افتاد
      
      وحید قاسمی

      *******************

با هر نسيم زخم سرت تير مي کشد
گريه نکن که چشم ترت تير مي کشد

نيزه نشينيِ تو مرا ميکشد حسين
قلبم شبيه زخم سرت تير مي کشد

هر وقت نيزه ات به علمدار ميرسد
يکباره داغ بر کمرت تير مي کشد

حال شکاف فرق علي اکبرت بد است
من شاهدم دل پسرت تير مي کشد

چشم رباب خيره ي سر نيزه ها شد و
هم پاي چشم شعله ورت تير مي کشد

گودال بود و مادرمان را هنوز هم...
ميبينمش ز بال و پرت تير مي کشد

حسن کردي

سحر از قافله ی اهل سحر جا ماندیم
ما همه تشنه لبی بر لب دریا ماندیم

پرمان نیست اگر پر نکشیدیم هنوز
پایمان راه نیامد نرسیدیم هنوز

بنویسید پرِ پر زدنی میخواهم
تا نمیرم دمِ عیسی دهنی میخواهم

ما که در آینه ی عشق پر از احساسیم
پسر فاطمه؛ مدیون تو و عباسیم

اسم ما هرچه شما بر دهنت می بری است
به خدا شغل خدا داده ی مان نوکری است

لطفتان هست که در میکده راهی داریم
نظر توست که ما کسوت شاهی داریم

سفره ات هست وَ ما غصه ی نانی نخوریم
تکیه ات هست و ما هیچ تکانی نخوریم

هدف از بودن ما گریه ی بر عاشوراست
ریشه ی خلقت ما سر زده از خاک شماست

دست از لای درِ خانه برون آوردی
و کرم دید در آن روز که خیلی مردی

چشم بد دور از آن دست عطایت آقا
نخورد چشم نظر، روی تو یابن الزهرا

چایی روضه ی تو کوثر ما نوکرهاست
باب حاجات همه اشک علی اصغرهاست

هرکجایی که در این همهمه کم آوردیم
نام زیبای ابالفضل شما را بردیم

هرکسی دل به کسی داده و ما مال توأییم
هرکجا کار گره خورده به دنبال توأییم

هرکجا روضه ی تو هست بهشت آنجا هست
هرکجا پرچم مشکی ست خودِ زهرا هست

یا قتیل العبره اشک فشانت ماییم
از همان صبح ازل مرثیه خوانت ماییم

من شنیدم که از اول لب تو عطشان بود
شب میلاد تو چشم همگان گریان بود

قصه ات را همه ی آینه ها میخواندند
روضه ات را همه ی اهل سما میخواندند

سر هر صبح دلم نام تو را میخواند
دست بر سینه و از کرب و بلا میخواند

 کربلا گفتی و گفتم دل عالم خون شد
و از اعماق دلم آه و عطش بیرون شد

چند روزی ست بهاری شده و می بارم
چند روزی ست هوای حرمت را دارم

چند روزی ست هوای چمنت کرده دلم
راستی یاد عقیق یمنت کرده دلم

رفتی و تا سر سرنیزه سرت بالا رفت
گریه کردند پی رفتن تو دخترها

شب تاریک و تنور و سر نورانی تو
چه کشیدند در آن حادثه ها مادرها

خیزران و لب تو تشت طلا نامحرم
چشم بستند بر آن واقعه حتی سرها

 بر نيامد از تمناي لبش كامم هنوز
او به روي نيزه رفت و من به دنبالش هننوز

زینت دوش نبي مصطفي حقش نبود
بر زمين كربلا ماند پر و بالش هنوز

گرچه دور افتاده ام فرسنگ ها از باغ گل
مي رسد بوي گلاب از جسم پامالش هنوز

حال با غارتگري هاشان چه سازم بعد او
خنجر و انگشتري باقيست جنجالش هنوز

كاروان منزل به منزل مي رود اما خدا
بند نيامد گريه هاي طفل خردسالش هنوز

دخترك هم سهم خود را برد از اين ماجرا
مانده جاي تازيانه بر پر و بالش هنوز

ديد در بازار طفلي آنچه غارت رفته بود
در حراج افتاده بود معجر و خلخالش هنوز!

ياسر مسافر

*********************

از سینه آه در غمت ای ماه می کشم
بار غم تو را چو پر کاه می کشم
بر نوک نیزه جان اخا غبطه می خورم
او حنجر تو بوسد و من آه می کشم

*********************

گل امید و عشقم چیده دشمن
به اشک خواهرت خندیده دشمن
سرت بر نیزه دیدم ناله کردم
به پای نیزه ات رقصیده دشمن

      حجت الاسلام رضا جعفرِی

      خمیده ارتفاع کوهساری
      وزیده باد سرد سوگواری
      شکسته قامت پر بار طوبی
      رسیده موسم پر برگ و باری
      گرفته مرگ چشم حیدری را
      نشسته خاک روی ذوالفقاری
      به روی عرش روی اسم اعظم
      به زیر فرش جسم ذات باری
      زمین و آسمان صورت به صورت
      عرق ریزان ز فرط شرمساری
      به روی شانه زخم تازیانه
      به دل از عشق امّا زخم کاری
      درون مشک ها از اشک لبریز
      کویر سینه ها بی آبیاری
      نشان هر قدم در این حکایت
      ضریح کوچکی در هوشیاری
      تمام نیزه ها رحلند این جا
      میان این همه یک نیزه قاری
      به روی نیزه شد وحی مکرر
      مگر جبریل هم این جاست؟ آری
      تلاوت می کند چه؟ سوره ی کهف
      برای مردم بی بند و باری
      وضو باید بگیرم گر چه این جا
      به غیر از گریه نبوَد آب جاری
      کسی از چشم خشک خویش پرسید
      ببین لب تشنه هستم، آب داری؟
      نشسته روبروی هم در این بین
      دلِ خون من و ابر بهاری

************************

     علی اكبر لطیفیان
       
      اسیر كوچه شدن ارزش تو را دارد
      سرت كه هست اسیریِ این چنینی هست
      من از كنار بزرگان نمی روم هرگز
      تو هر كجا بروی باز همنشینی هست
      اگر چه سنگ مزاحم شده ست اما جا
      برای آن كه به دامانِ من نشینی هست
      بیا نشان مده خود را كه سنگ این مردم
      درست می خورد آن جا كه مه جبینی هست
      دوباره دور و بر محملم شلوغ شده
      از این قبیل مكافات تا ببینی هست
      اگر حریم تو بی معجرند اما شُكر
      در این شلوغی بازار آستینی هست
      یكی مقابل نجمه یكی مقابل من
      كنار هر سری این جا دلِ غمینی هست
      چه دیده است مگر مادرم كه از امشب
      مدام پشت سرت ناله ی حزینی هست
      تو و تنور، تنور و صدای یك مادر
      میان مادر و فرزند بوسه چینی هست
      ز راه مانده چهل منزل خراب شده
      خدا به خیر نماید چه اربعینی هست

************************

    مجید لشکری

      با تو تمام حادثه تقدیر می شود
      بی تو فضای روضه چه دلگیر می شود
      زنگارِ قلب خسته ی آلوده ای چو من
      با اشک های ناب تو تطهیر می شود
      آتش به جان گریه کُنان شعله می کشد
      وقتی حدیث محمل و زنجیر می شود
      در اوج رنج های اسارت به هر زمان
      ذکر مدامتان، همه تکبیر می شود
      در شام و کوفه، خطبه ی جانسوز تو عجیب!
      بر قلب دشمنان تو شمشیر می شود
      امروز رمز زندگی شیعه بی دریغ
      با آن توجّهات تو تعبیر می شود
      عباس، مشک، دست، عَلَم، کربلا، حسین
      با صبر بی نظیر تو تصویر می شود
      هر وقت لب به وصف تو بگشود این حقیر
      در حیرتم چه زود زمان دیر می شود

************************

     حجت الاسلام رضا جعفری

      این پشت بام ها که تو را سنگ می زنند
      دارند روی وجه خدا سنگ می زنند
      با قصد خورد کردن عکس صفات حق
      سوی تمام آیینه ها سنگ می زنند
      تو عین آسمانی و این شهر عین خاک
      بنگر که از کجا به کجا سنگ می زنند
      پس دستۀ بزرگ ابابیل ها کجاست؟
      حالا که روی کعبۀ ما سنگ می زنند
      از پشت بام ها نتوان گر سؤال کرد
      از دست ها بپرس چرا سنگ می زنند
      من خطبۀ شکسته برای تو خوانده ام
      یعنی که کوفیان به صدا سنگ می زنند

************************

  
       غلامرضا سازگار

      حورا و طناب؟ وای بر من!
      قرآن و شراب؟ وای بر من!
      ناموس پیمبر و کنیزی
      در شام خراب؟ وای بر من!
      در پیش نگاه چند دختر
      چوب و لب باب؟ وای بر من!
      پیشانی ماه و ضربت سنگ
      خورشید و خضاب؟ وای بر من!
      در بزم شراب، کس ندیده
      ریزند گلاب، وای بر من!
      ده طایر پر شکسته، با هم
      بسته به طناب، وای بر من!
      گیسوی به خونْ کشیده بر رخ
      گردیده حجاب، وای بر من!
      کی دیده کسی دهد به قرآن
      با چوب جواب، وای بر من!
      در بزم شراب قلب زینب
      گردیده کباب، وای بر من!
      پوشیده سکینه از کف دست
      بر چهره نقاب، وای بر من!
      شد ظلم به اهل بیت «میثم»
      بی حدّ و حساب، وای بر من!

************************

      علی اکبر لطیفیان

      آورده ام در شهرتان خاکسترم را
      آیات باقی ماندۀ بال و پرم را
      آورده ام ای کوچه های نامسلمان
      مومن ترین فریادهای حنجرم را
      دیشب مراعات حسینم را نکردید
      در کوفه وا کردید پای مادرم را
      من آیه های در حجاب نور هستم
      خالی کنید ای چشم ها دور و برم را
      نذر سر این کعبه ی بالای نیزه
      در شهرتان خیرات کردم زیورم را
      من یک نفر در دو تنم اما دو روز است
      از دست دادم نیمه ای از پیکرم را
      یک نیمه ام را روی دست نیزه بردید
      در محمل بی پرده نیم دیگرم را
      اما به توحید نگاهم روی نیزه
      زیباتر از هر روز دیدم دلبرم را

************************

      مهدی نظری

      باران سنگ صاعقه تا زد سرت شکست
      سنگی زدند روی لبت گوهرت شکست
      در ازدحام و هلهله دختران شهر
      دیدم غرور شیشه ای دخترت شکست
      یادت که هست رفتن عباس را حسین
      با رفتنش ستون همه لشکرت شکست
      یادم نمی رود ته گودال رفتی و
      با ضربه های چکمۀ دشمن پرت شکست
      حالا ببین که مثل خودت بین کوچه ها
      بال و پر و سر و کمر خواهرت شکست
      ما را به نام خارجیان تا صدا زدند
      دیدم به چشم خود که دل مادرت شکست
      وقتی که سوی اکبر تو سنگ می زدند
      در شهر کوفه حرمت پیغمبرت شکست
      در مجلسی که روی لبت چوب می زدند
      دیدم هزار بار دل همسرت شکست

************************

      میثم مؤمنی نژاد

     ای کوه صبر محمل تو نور طور داشت
      یعنی خدا به بزم غم تو حضور داشت
      بر بال جبرئیل امین بوده ای سوار
      بر کعبه ای که پرده ز گیسوی حور داشت
      ای مادر مصیبت و غم مادر تو هم
      دیشب عزا کنار ضریح تنور داشت
      ای سر شکسته بهر ملاقات تو سری
      با پای نیزه پیش نگاهت عبور داشت
      با خطبه ات ملائکه هم گریه می کنند
      پس شام از چه بود که روز سرور داشت

************************

      محمود ژولیده

      در آسمان فراقت، هلال را دیدم
      نمردم و سرِ نیزه، هلال را دیدم
      منی که روی تو را بی بهانه می دیدم
      به صد بهانه فراق و ملال را دیدم
      صدای قاری من از تنور می آمد
      چه شد که بر سر نی این محال را دیدم
      دلم ز رأس تو جویای شام هجران شد
      ز عطر یاس، جواب سؤال را دیدم
      بدون شرح و بیان، وصف حال تو گویاست
      به زخم ابروی تو شرح حال را دیدم
      اگر چه گیسوی خاکستری کبابم کرد
      ز جلوه ی تو شکوه و جلال را دیدم
      به من چو از سر نیزه نظاره می کردی
      نگاه ملتمس خردسال را دیدم
      تمام داغ و فراق تو داشت زیبایی
      چرا که در رخ تو ذوالجلال را دیدم
      مرا به مجلس ابن زیاد سنجیدی
      ز هیبتم به رخت وصف حال را دیدم
      چنان غم تو به ایراد خطبه ام وا داشت
      که خود صلابت یک سرو دال را دیدم
      منم معلّم تفسیر سوره ی مریم
      که پاره پاره کتاب زلال را دیدم
      مرا به سُخره گرفتند، پشت دروازه
      به پایتخت علی، ابتذال را دیدم
      ببین که دست خدا با سپاه کوفه چه کرد
      در این سپاه شکست و زوال را دیدم

زهر اشکي شد و کانون دعا را سوزاند
بند بند من افتاده ز پا را سوزاند

آسمان تار شده و جرعه ي آبي اين زهر
پاره هاي جگر غرق بلا را سوزاند

سينه ام بود حسينييه ي غمهاي حسين
ياد آن خاطره ها بيت عزا را سوزاند

من نه در امروز که در کربلا جان دادم
از همان روز که آتش همه جا را سوزاند

با همان تير که در حنجره اي ترد و سفيد
تارهاي عطش آلود صدا را سوزاند

از همان لحظه که مي سوختم و مي ديدم
تازيانه همه ي پيکر ما را سوزاند

خيمه اي شعله ور افتاد زمين ناگاه
چادر دختري از جنس حيا را سوزاند

واي از آن بزم که در پيش اسيران حرم
خيزران هم لب هم طشت طلا را سوزاند

ديدم آتش ز سر بام به سرها مي ريخت
گيسوان به سر نيزه رها را سوزاند

حسن لطفي

*******************

آن کسي که همه اش گريه ي عاشورا بود
آب مي ديد به ياد جگر سقا بود
چشم هايش همه شب هيأت واويلا داشت
تا نفس داشت فقط گريه کن بابا بود

**

 زهر نوشيد وَ تب کرد محيط جگرش
گُر گرفت از عطش و سوخت همه بال و پرش
خشک شد جُلگ? لبهاش و با خشکي لب
روضه مي خواند به ياد لب خشک پدرش

**

آن کسي که خود خورشيد به پايش افتاد
ناگهان رعشه بر اندام رسايش افتاد
ضعف شد چيره و زير بغلش خالي شد
از روي شان? افتاده عبايش افتاد

**

 واي از ريش سپيدش كه حنايي شده بود
ناله اش گفتن اسمي سه هجايي شده بود
دم مغرب افق شهر مدينه اما
جهت قبله ي او كرب و بلايي شده بود

**

 اين هم از ماهيت نفس نفيس خاك است
سر آقا به روي دامن خيس خاك است
همه اش سجده شده مثل پدر در گودال
خاك سجاده و سجاد انيس خاك است

**

 گاه آهسته فقط واي برادر مي خواند
لب تشنه «قتلوا» بود كه از بَر مي خواند
اشك مي ريخت وَ هر آينه مي گفت حسين
تا دم مرگ فقط روض? حنجر مي خواند

 **

تلخي زهر به كامش عسل و قند آمد
بر لب پر تركش مطلع لبخند آمد
جلوي چشم ترش كرببلا ظاهر شد
يا اَبِ يا اَبِ گفت و نفسش بند آمد 

سعيد توفيقي

*******************

غمگين تر از پاييزم و ابر بهارم
از من گرفته کربلا دار و ندارم 

ماندم تک و تنها در اين شهر مدينه
رفته است ديگر دلخوشي از روزگارم 

قلب زمين و آسمان ها تا قيامت
مي سوزد از اين گريه يعقوب وارم 

خواب از دو چشم بي قرار من گرفته
نيزه نشيني همه ايل و تبارم 

بزم شراب و خيزران ، اشک سکينه
سي سال از اين غصه ها شب زنده دارم 

سي سال اين پيراهن خوني بابا
برده تمام صبر قلب بي قرارم 

سوغاتي ويرانه دلگير شام است
لرزيدن در لحظه هاي احتضارم 

تنها به جرم گريه بر سالار زينب
روزي بدون سايبان گردد مزارم

محمد حسين رحيميان

آوَرد ميانِ شهر زينب حيدرش را
آن خطبه هاي قاطع و شور آورش را

با هيبتِ زهرايي خود اين عقيله
آوَرد در کوفه سپاه و لشگرش را

آوَرد مريم هاي در بندِ اسارت
آوَرد گل هاي شهيدِ پرپرش را

از هر طرف سنگ است مي آيد به سويش
سنگ است مي آيد که بشکاند سَرَش را

گاهي به سمت او، گاهي سويِ نيزه
سنگ است بايد بشکند بال و پرش را

اينجا علي در قامتِ زينب رسيده
تا که سپر باشد سَر ِ پيغمبرش را

حُجب و حيايش کامل است اين شيرزاده
دست کسي هرگز نگيرد مَعجرش را

زينب نبود از غصّه مي مُرد آن زني که
مي ديد بر نِي خنده هاي اصغرش را
 

برگرفته از سايت دوستداران حاج منصور

*******************

سري به نيزه بلند است در مقابل زينب
سري که سايه کشيده ست روي محمل زينب

سري که معجزه اش روي ني تلاوت وحي است
مسيح ِ روي صليب است در مقابل زينب

چه دلفريب صدايي، چه آيه هاي به جايي
که بعد خطبه ي خواهر شده مکمِل زينب

پس از خطابه ي منبر زمان نوحه سرايي ست
بخوان که گرم شود با دم تو محفل زينب

چگونه نفي کنم خارجي خطاب شدن را
بخوان که حل شود از خواندن تو مشکل زينب

برايشان بگو از روضه هاي بازِ دل ما
به استناد رواياتي از مقاتل زينب

بگو به کوفه،که در کربلا چه ها که نکردند
بگو چه ها که نشد با سر تو و دل زينب

بگو که اين اسرا از حريم شير خدايند
بگو که ناقه ي عريان نبوده منزل زينب

يتيم ِعترت و نان تصدقي که حرام است...
اضافه مي شود اينگونه بر مسائل زينب

ز دست قافله بايد بگيرم اين همه نان را
ولي اگر بگذارند اين سلاسل زينب

اسير اين همه خفاش شب پرستم و اينجا
تويي هلال و اباالفضل ماه کامل زينب

هزار گرگ گرسنه،هزار چشم حرامي
به جاي قاسم و اکبر به دور محمل زينب

به پيش هجمه ي سنگين و شوم چشم چرانها
تويي و چند سرِ روي نيزه حائل زينب

تو را به نيزه و شمشيرشان به قتل رساندند
ولي ز هلهله حالا شدند قاتل زينب

حسين ، جانِ عزيزت به من نگاه بينداز
ببين عوض نشده بعد تو شمايل زينب؟

تنم ز کعب ني و تازيانه خورد شد آخر
بعيد نيست ز هم وا شود مفاصل زينب

سر تو رفته به ني،پس شکسته باد سر من
ز تو عقب نمي افتد در اين معامله زينب

علي صالحي

*******************

مردم کوفه منتظر بودند
دستهاشان پر از تهاجم سنگ
کارواني اسير مي آمد
سخت آشفته از کشاکش جنگ

**

کاروان خسته، کاروان زخمي
کاروان از غروب بر مي گشت
مردها روي نيزه و زنها
چشمشان لحظه لحظه تر مي گشت

**

کاروان اندک اندک آمد پيش
ساربان خسته، ناقه ها عريان
بغض سر خورده در گلو مي خواست
که ببارد غريب چون باران

**

آسمان از غبار پر مي شد
کوفه در کوچه هاش گل مي زد
کوفه کِل مي کشيد و مي خنديد
مردي آنسوترک دُهُل مي زد

**

اين يکي سنگ و آن يکي با چوب
اين يکي شاد و ديگري خوشحال
هرکسي هرچه داشت مي انداخت
تا بريزد ز کودکان پر و بال

**

کودکاني ز نسل ياس سپيد
يادگاران آب و آئينه
وارثان هميشه ي نيلي
داغداران ميخ در سينه

**

دستشان خسته از تب زنجير
ردّي از تازيانه ها بر پشت
داد زد دختري که ها! بابا!
درد اين بار دخترت را کشت

**

دخترک دلشکسته از طوفان
خيزران خورده و پريشان بود
از بس افتاده بود روي زمين
دست و پايش پر از مغيلان بود

**

دست هاي سخاوت عباس
يا بلنداي قامت اکبر
ياد مي آمدش به هر قدمي
خنده ي نازک علي اصغر

**

 زير گرماي نيم روزي داغ
تر نکرده کسي گلويش را
روي اين خاک تشنه گم کرده
دست دريايي عمويش را

**

گفت بابا چرا نمي آيي
به سراغ دل پر از خونم
چشم هايت نمي گشايي حيف!
روي چشم هميشه محزونم

**

من فداي سر پر از خونت
روي نيزه پدر دعايم کن
جان عمّه فقط همين يک بار
آه، چيزي بگو صدايم کن

**

عمّه بي تو چقدر دلگير است
داغ ها گر گرفته دور و برش
زير باران سنگ محکم تر
بچّه ها را کشيده زير پرش

 شهرام شاهرخي

*******************

خانه خراب عشقم و سربارِ زينبم
در به در مجالس سالار زينبم

اين نعره ها و عربده ها بي دليل نيست
يک گوشه از شلوغي بازار زينبم

هرکس به بيرق و علمش چپ نگاه کرد!
با خشم من طرف شده؛ مختار زينبم

آتش بکش، به دار بزن ، جا نمي زنم
جانم فداش، ميثم تمار زينبم

از زخمهاي گوشه ي ابروي من نپرس
مجروح داغ دلبر و بيمار زينبم

شکر خداي عزوجل مکتبي شدم
من از دعاي خير علي، زينبي شدم

غم خاضعانه گوش به فرمان زينب است
انگشت بر دهان شده ، حيران زينب است

ايوب دل شکسته ي با آن همه مقام
شاگرد درس صبر دبستان زينب است

هرگز نگو که چادرش آتش گرفته است!
اين شعله هاي خيمه، گلستان زينب است

اصلاً عجيب نيست شکست يزديان
وقتي حجاب سنگر ايمان زينب است

او پس گرفت هستي خود را زگرگها
پيراهني که مونس کنعان زينب است

امروز اگر حسيني و پابند مذهبم
مديون گريه هاي فراوان زينبم

باور نمي کنم سر بازار بردنت
نامحرمان به مجلس اغيار بردنت

از سينه ي حسين، تو را چکمه اي گرفت
از کربلا به کوفه، به اجبار بردنت

پاي سفر نداشتي اي داغدار درد
با يک سر بريده، به اصرار بردنت

پهلو کبود! گريه کنان تازيانه ها
با خاطراتي از در و ديوار بردنت

فهميده بود شمر غرورت شکسته است
از سمت قتلگاه علمدار بردنت

تو از تمام کوفه طلبکار بودي و...
در کوچه هاش مثل بدهکار بردنت

در پيش گريه هاي تو اين گريه ها کم است
سرهاي قدسيان همه بر زانوي غم است

وحيد قاسمي

*******************

روزگار اسيري زينب
مثل شبهاي شام تاريک است
کوچه پس کوچه هاي اينجا هم
مثل شهر مدينه باريک است

**

 مردمانش به جاي دسته ي گل
تازيانه به دست مي گيرند
تا نمک روي زخم ما بزنند
پيش ما کف زدند و رقصيدند

**

تو خودت خوب واقفي که چرا
صورت خواهر تو رنگين است
مثل نامرد کوچه هاي فدک
دست مردان شام سنگين است

**

 آنکه بر پهلويت لگد زده بود
چند باري به من لگد زده است
زير آن ضربه ها بگو آيا
استخوان هاي پهلويت نشکست؟

**

دخترت را ببين شکسته شده
رنگ برف است موي دخترکت
مثل ايّام آخر مادر
سو نمانده به چشم شاپرکت

**

 اي برادر چقدر بر نوک ني
سنگ از دست کوفيان خوردي
شرمسارم ميان بزم شراب
ايستادم تو خيزران خوردي

وحيد محمدي