آموزش مداحی و اشعار مذهبی

روزگاری شهر ما ویران نبود
دین فروشی اینقدر ارزان نبود

صحبت از موسیقی عرفان بود 
هیچ صوتی بهتر از قرآن نبود

دختران را بی حجابی ننگ بود 
رنگ چادر بهتر از هر رنگ بود

دختر با حجب حیا غرتی نبود 
خانه فرهنگ کنسرتی نبود

مرجعیت مظهر تکریم بود
حکم او عالمی را تسلیم بود

یک سخن بود و هزاران مشتری 
آن هم از لوث قرائت ها بری

وای که در سالهای سیاه دوهزار
کار فرهنگی شده پخش نوار

ذهن صاف نوجوانان محل 
پر شد از فیلم های مبتذل

پشت پا بر دین زدن ازادگیست 
حرف حق گفتن عقب افتادگیست

آخر ای پرده نشین فاطمه 
تو برس بر داد دین فاطمه

بی تو منکر ها همه معروف شد
کینه توزی با ولی مکشوف شد

در به روی رشوه گیران باز شد 
دشمنی با نائبش اغاز شد

بی تو دلهامان به جان امد بیا 
کاردها بر استخوان امد بیا

گوش کن اینک نوای جنگ را
قصه ای از شهر بعد از جنگ را

قصه ای پرسوز تاب و التهاب 
قصه ای تلخ و سراسر اضطراب

قصه شهری که غرق درد بود 
اتش شهوت درونش سرد بود

شهر ما شب های خیبر یاد داشت 
رمز یا زهرا و حیدر یاد داشت

شهر ما همت درون سینه داشت
با شهادت انس از دیرینه داشت

شهر ما روح خدا در دست داشت
صد هزاران عاشق سرمست داشت

ناگهان این شهر ما بی درد شد 
اتش غیرت درونش سرد شد

حال راز ها در شهر قصه چپ شده 
پوشش خاکی لباس رپ شده

دیگر از جبهه در ین جا رنگ نیست 
دیگر ان حال و هوای جنگ نیست

یا خمینی ای خلیل بت شکن 
خیز و بنگر فتنه های شهر من

جبهه و یاران من گم گشته اند 
غرق در نسیان مردم گشته اند

پس چه شد یاد پرستوهای جنگ؟ 
یاد جبهه یاد آن خونین تفنگ

شهر من حجب و حیایت پس چه شد 
ناله مهدی بیایت پس چه شد

ای بسیجی کو صفای جبهه ها ؟ 
کفر نگویم کو خدای جبهه ها ؟

ای جماعت ناله ام را بشنوید
درد چندین ساله ام را بشنوید

ای شما ان سوی آتش رفتگان 
ای شما اغوش لیلا خفته گان

بنگرید این لکه های ننگ را 
فتنه های شهر بعد از جنگ را

جنگ رفت و شهر ما تاریک شد 
راه وصل عاشقان باریک شد

شما رفته مردم ریایی شدند
و بر خی دگر شیمیایی شدند

نه ان شیمایی که در جنگ بود بود 
نه ان گاز سمی که بی رنگ بود

همانانی که رنگ ریا می زنن 
و بر سینه سنگ خدا میزنند

همانانی که یادی زبن می کنن 
فضا را پر از ادکلن می کنن

همانانی که در بی حجابی تکند 
سزاوار یک قبضه نارنجکند

به سنگ تحاجم محک می شوند 
و مثل عروسک بزک میشوند

از اینها بپرسد که محارن کجاست 
شلمچه حلبچه فاو و مریوان کجاست؟

از اینها بپرسید همت کیست ؟ 
از این ها بپرسید باکری که بود ؟

این از این ها بپرسید که بابایی که بود 
رجایی حسنپور اللهیاری که بود ؟

کسی فکر گلهای این باغ نیست
کسی مثل آن روزهای داغ نیست

همه ناگهان عافیت خو شدند
و یک شب از این رو به ان رو شدند

کسی بر شهیدان سلامی نگفت
رضای خدا را کلامی نگفت

بیایید که مردم بهتر شویم 
در این آبشار خدا تر شویم

بیایید تجدید پیمان کنیم
نگاهی به قبر شهیدان کنیم

مهدی وحیدی

      محملت با وقار می آمد
      سبز تر از بهار می آمد
      
      وه! عجب خوش خرام می آمد
      با شکوه تمام می آمد
      
      محملت بود و... خیل ِ استقبال
      کم محلی نشد زبانم لال
      
      دم قم گرم! سربلند شدیم
      ازدعای ِ تو بهره مند شدیم
      
      دم قم گرم ! احترام گذاشت
      هرچه گل داشت،روی ِ بام گذاشت
      
      قم نگاهش لبالب ازشرم است
      شام ویران که نیست! خونگرم است
      
      پاکی و حُجب،باورِ چشمش
      قدم میهمان سرِ چشمش
      
      چادرت ذره ای غبارندید
      آفتابی به نی سوار ندید
      
      با مَحارم به قم رسیدی ،شکر
      سردروازه ای ندیدی، شکر
      
      دست ِ بیعت به طبل جنگ نخورد
      به غرورت کلوخ و سنگ نخورد
      
      قم کجا کوفه ی خراب کجا
      تو کجا زینب و رباب کجا
      
      گوشه ی معجرت نمور نبود
      خبر داغی از تنور نبود
      
      ساربان محملت عجول نراند
      چادرت زیرپای ِ شمر نماند
      
      هرچه شد،شد! رسیده جان برلب
      ای امان ازغریبی ِ زینب
      
      عمه ات اشک ِ ارغوان را دید
      خنده ی نحس ِ خیزران را دید
      
      ته گودال ِ پربلا را دید
      تن ِ پامال ِ چکمه ها را دید
      
      کوفه را بی عصای ِ پیری رفت
      خاک عالم سرم، اسیری رفت
      
      وحید قاسمی

**********************

      سرگشته ی مسیر عبور برادری
      تو از تمام فاطمیان، زینبی تری
      
      آرام و باوقار و صمیمی و چاره ساز
      الحق که نور دیده ی موسی بن جعفری
      
      الحق که خون فاطمه جوشیده در رگت
      الحق که ماده شیری از اولاد حیدری
      
      بی تاب و بی قرار سوی طوس آمدی
      گفتی امام را  ز غریبی در آوری
      
      گفتی دلت هوایی کوی رضا شده ست
      چون آهوی شکسته دلی، چون کبوتری
      
      کردی نزول و قم به قدومت مدینه شد
      معصومه ای و نایب زهرای اطهری
      
      شمعی و در طواف تو پروانه های شهر
      نور تو را گرفته همه خانه های شهر
      
      مشهد اگرچه دل به قدوم تو بسته بود
      قم بی قرار بر سر راهت نشسته بود
      
      کوفه کجاست خاک خجالت به سر کند
      زان دم که دست عمه ی سادات بسته بود
      
      از راه دور آمده بود و غریب بود
      از محنت فراق ، غریبانه خسته بود
      
      با بالهای زخمی خود اوج میگرفت
      جایی که آسمان و زمینش گسسته بود
      
      القصه کوفه با دل زینب چه ها نکرد
      پیشانی و نماز و دلش را شکسته بود
      
      چشمش اگرچه بسته، ز بیداد خسته بود
      دستش اگرچه خسته، به زنجیر بسته بود
      
      معصومه ای و تاج سر خانه های شهر
      آباد شد به یمن تو ویرانه های شهر
      
      از ناقه سر برون کن و بین ازدحام را
      این شور و شوق گفتن بانو سلام را
      
      مأمون کجا و جاه ولیعهد فاطمه
      داده خدا به مسندتان این مقام را
      
      باران گل گرفته و فریاد میزند:
      این شهر زیر هر قدمت احترام را
      
      هم دختر امامی و هم عمه ی امام
      هم خواهری " چو زینب کبری " امام را
      
      با روضه هات بغض دل شهر پاره شد
      داری بنا که زنده کنی یاد شام را
      
      یاد حضور زینب و جشن یهودیان
      یاد سر بریده و بزم حرام را
      
      آباد بود اگرچه همه خانه های شهر
      کارش کشید گوشه ی ویرانه های شهر
      
      سید مصطفی فهری

**********************

     
      مثل دلتنگی یک رود که تنها می رفت
      او فقط داشت به پابوسی دریا می رفت
      
      داشت خورشید هم از طوس نگاهش می کرد
      زائر آینه با شوق تماشا می رفت
      
      صبح روزی که قدم بر سر این خاک گذاشت
      آفتاب از قدمش بود که بالا می رفت
      
      توی این دشت فقط یک گل مجنون روئید
      آن هم آن بود که در حسرت لیلا می رفت
      
      " اشهد ان رضا " را سر هر ماذنه برد
      اینچنین عشق به هر گوشه دنیا می رفت
      
      وقتی از زمزمه آمدنش می گفتند :
      به خداوند خراسان دل مولا می رفت
      
      چهارده مرتبه تکرار شد و فاطمه شد
      و از آن پس همه گفتند: که زهرا می رفت..
       ***
      آنقدر رفت که در ثانیه ها هم گم شد
      بعد آنسوی زمان پنجره ای در قم شد
      
      و همین زائره سبز زیارتگاهش
      در پرواز به سمت حرم هشتم شد
      
      گوشه چادر او روی سر قم افتاد
      کآفتاب آمد و تاریکی شیطان گم شد
      
      خاک قم عطر گل یاس گرفت و آنگاه
      قم مدینه شد و او فاطمه دوم شد
      
      یازده  کعبه به همسایگی اش آمده اند
      یازده  مرتبه اینجا حرم مردم شد
      
      جمع بودند در اینجا همگی تا اینکه
      جمکران آمد و همسایه این خانم شد
      **
      لطف همسایگی اش بود؛ که احسان می ریخت
      بر سر سفره او این همه مهمان می ریخت
      
      بر لب حوض برای همه ماهی ها
      مثل یک حوریه با دست خودش نان می ریخت
      
      مثل ابری که پر از مرحمت زهرا بود
      بر دل تشنه این باغچه باران می ریخت
      
      از دل مشرقی ای او چه بگوئیم که تا-
      پلک می زد همه جا صبح خراسان می ریخت
      
      یا بگویییم که با یک نگه زهرایش
      دور تا دور علی این همه سلمان می ریخت
      
      یا سحرگاه که آیات خدا را می خواند
      در صفوف حرمش سوره انسان می ریخت
      **
      دختری را که پدر هم به فدایش بشود
      آمده بود فدایی رضایش بشود 
      
      آمده بود کمی بار بلا بردارد
      زینب قافله ی کرب و بلایش بشود 
      
      آمده بود که زینب سر مقتل برسد
      آمده بود که این بار فدایش بشود
      
      رحمان نوازنی
       
      **********************       
      
      با همه عزت و مقام آمد
      باز هم خواهر امام آمد
      با سلام و درود وارد شد
      قم که آمد به احترام آمد
      **
      همه اش احترام می کردند
      دسته دسته سلام می کردند
      همه جا مهر بود و گل باران
      حق او را تمام می کردند
      **
      هیچکس ناسزا نگفت به او
      جز درود و ثنا نگفت به او
      هیچکس وقت آمدن غیر از
      آیه انمّا نگفت به او
      **
      در دلش حول و التهاب که نیست
      دست او بسته در طناب که نیست
      لرزه بر جان او نیفتاده
      حرفی از مجلس شراب که نیست
      **
      خوب شد که سری به نیزه ندید
      خوب شد هیچ حرف بد نشنید
      خوب شد وقت دست و پا زدنش
      نیمه جان برادرش نرسید
      
      **
      قم عجب میهمان نوازی کرد
      تا ابد ماند و سرفرازی کرد
      قم عجب کرد آبرو داری
      کوفه با آبرو چه بازی کرد
      **
      ای امان از غریبی زینب
      وای از غم نصیبیِ زینب
      هیچ چشمی به شام و کوفه ندید
      دل قرار شکیبی زینب
      **
      بس که همچون حسین محو خداست
      درد و غم پیش چشم او زیباست
      تا خدا همچو زینبی دارد
      پرچمش تا همیشه پابرجاست
      
      برگرفته از وبسایت حاج منصور
       
     **********************
       
       
      آئينه توحيد به قم مي آيد
      يا خواهر خورشيد به قم مي آيد
      نذر نفحات فاطمي اش صلوات
      با آمدنش عيد به قم مي آيد
       *
      هم زمزمه‌ي سبز بهاران با تو
      هم روح بلند چشمه ساران با تو
      از راه رسيدي و کويري تشنه
      جنت شده، اي حضرت باران با تو
       *
      تا خاک مرا سرشت، يا معصومه
      روي دل من نوشت: يا معصومه
      يک پنجره پرواز مرا خواهد برد
      از صحن تو تا بهشت، يا معصومه
      
      یوسف رحیمی
       
      **********************
       
      
      اى دختر و خواهر ولايت
      آيينه ی مادر ولايت
      
      بر ارض و سما مليكه در قم
      آرام دل امام هفتم
      
      معصومه به كُنيه و به عصمت
      افتاده به خاك پايت عفت
      
      در كوى تو زنده ، جان مرده
      بر خاك تو عرش سجده برده
      
      در قصر تو جبرئيل حاجب
      زُوّار تو را بهشت واجب
      
      گفتند و شنيده اند ز آغاز
      كز قم به جنان درى شود باز
      
      حاجت نبُوَد مرا برآن در
      قم باشدم از بهشت بهتر
      
      قم قبله ی خازن بهشت است
      اين جا سخن از بهشت ، زشت است
      
      قم شهر مقدس قيام است
      قم خانه يازده امام است
      
      قم تربت پاك پيكر توست
      اينجا حرم مُطهَّر توست
      
      گر فاطمه(س) دفن شد شبانه
      نَبوَد ز حريم او نشانه
      
      كى گفته نهان زماست آن قبر
      من يافته ام كجاست آن قبر
      
      آن قبر كه در مدينه شد گم
      پيدا شده در مدينه ی قم ...
      
      مريم به بَرَت اگر نشيند
      اين منظره را ، مسيح بيند
      
      سازد به سلام سَرو قد خم
      اول به تو ، بعد از آن به مريم ...
      
      روزى كه به قم قدم نهادى
      قم را شَرَفِ مدينه دادى
      
      آن روز قرار از مَلك رفت
      ذكر صلوات بر فلك رفت
      
      تابيد چو موكبت ز صحرا
      شهر از تو شنيد بوى زهرا(س)
      
      درخاك رهت ز عجز و ناله
      مى ريخت سرشك ، همچو لاله
      
      با گريه ی شوق و شاخه ی گل
      بُردند به ناقه ات توسل
      
      دل بود كه بود ، محفل تو
      غم گشت به دور محمل تو
      
      آن پير كه سيد زمان بود
      رويش همه را چراغ جان بود
      
      گرديد به گردِ كاروانت
      شد پاى برهنه ساربانت
      
      بردند تُرا به گريه هودَج
      تا خانه موسى اِبن خِزرَج
      
      ازشوق تو اى بتول دوم
      قم داد ندا به مردم  قم
      
      كاى مردم قم به پاى خيزيد
      از هر در و بام گل بريزيد
      
      آذين به بهشت قم ببنديد
      ناموس خدا مرا پسنديد
      
      قم شام نبود تا كه در آن
      دشنام دهد كسى به مهمان
      
      قم شام نبود ، تا كه از سنگ
      گردد رخ ميهمان ز خون رنگ
      
      قم كوفه نبود تا كه خواهر
      بيند سر نى ، سر برادر ...
      
      حاشا كه قم اين جفا پذيرد
      مهمان به خرابه جاى گيرد ...
      
      بستند به گرد ميهمان صف
      قم با صلوات و - شام با كف ...
      
      قم مهمان را عزيز خوانند
      كى دخت و را كنيز خوانند؟ ...
      
      «میثم» همه عمر آن چه را گفت
      در مدح و مصیبت شما گفت
      
      حاج غلامرضا سازگار
       
      **********************       
       
       
      هر کس به احترام مقام تو خم نشد
      آقا نشد بزرگ نشد محترم نشد
      
      دل خسته بود و راهی این آستانه شد
      دل خسته بود و راهی باغ ارم نشد
      
      گفتند مرقدت حرم آل فا طمه است
      با این حساب هیچ کسی بی حرم نشد
      
      این حاجت من است الهی قلم شود
      دستم اگر برای تو بانو قلم نشد
      
      باز این چه لطفی است که در حق ماشده
      ما شاعرت شدیم ولی محتشم نشد
      
      می خواستم برای تو بهتر از این غزل
      من را ببخش آنچه که می خواستم نشد
      
      مجید تال
       
      **********************       
       
      دست مرا گرفت وبه دست قلم گذاشت
      حسی که باز پای مرا درحرم گذاشت
      حسی که اشکوار به چشمم قدم گذاشت
      تا ((اشفعی لنا))به لبم دم به دم گذاشت
      
      پس از کنار هجره ی پروین که رد شدم...
      بی اختیار شعر سرودن بلد شدم
      
      در این حرم که آمده ام پا به پای عشق
      عاشق شدن دعای من است و دعای عشق
      مادست خالی آمده ایم ای خدای عشق
      اذن دخولمان بده محض رضای عشق
      
      تا چشم کار می کند اینجا کرامت است
      اینجا شفیعه هست پس این جا قیامت است
      
      ما اشک می شویم که بارانمان کنی
      ما درد میشویم که درمانمان کنی
      مارا غریب و بی کس و بی خانمان کنی
      تا شب نشین صحن شبستانمان کنی
      
      یادش بخیر ماه مبارک‌ بهار تو
      سی جزء عشق خوانده شده در کنار تو
      
      خوش روییت نبود چنین رو نمی زدیم
      نورت نبود با دل شب مو نمی زدیم
      صحنت نبود دست به جارو نمی زدیم
      بالا اگر نبودی  زانو نمی زدیم
      
      ما با حضور لطف تو حاجت نداشتیم
      ما بی حضور لطف تو بهجت نداشتیم
      
      بال فرشته است و قدم های مردم است
      در حوض صحن آینه اش آسمان گم است
      دیگر نگرد مادرمان در همین قم است
      ((اینجا که آب هست چه جای تیمم است؟))
      
      گفتند باز می شود از قم در بهشت
      مارا ببر بهشت تو  ای خواهر بهشت
      
      آهو شدیم در دل صیادمان ببر
      پروازمان بده به گهر شادمان ببر
      مشهد به پاست در سرمان شور عشق تو
      پس مال ماست کوچه ی سرشور عشق تو
      
      مجید تال
       
      **********************       
       
      هوای دیدن خورشید درسرم افتاد
      که ناگهان به دلم جذبه ی حرم افتاد
      
      کسی میان دلم ((اشفعی لنا ))میخواند
      کسی که خاک ترین بود و از طلا میخواند
      
      تویی سرودن شعرم تویی ترانه ی من
      بهانه ای به غزل های عاشقانه ی من
      
      درخت بی ثمری را به بار آوردی
      دراین زمین کویری بهار آوردی
      
      نداشت فاطمه در شهر خود مزار اما
      برای فاطمه در قم مزار آوردی
      
      نگه ندار زما سایه ی پناهت را
      وقدر یک مژه بر هم زدن نگاهت را
      
      دوباره بال گشودم شبیه پروانه
      و با اجازه سرودم شبیه پروانه
      
      کسی که پای ضریحت دخیل می بندد
      دخیل را به پر جبرئیل می بندد
      
      طلا زخاک در کوی تو محک خورده است
      کنار سفره ی توآب هم نمک خورده است
      
      برای وصف قم از رود نیل باید گفت
      غزل،قصیده نه بحر طویل باید گفت
      
      به چشم می خورد اینجا زیارت مریم
      سمیه، آسیه ،حاجر،خدیجه،حوا هم
      
      زمین همیشه تو را با برادرت می دید
      تو ماه بودی و نام برادرت خورشید
      
      چقدر در حرمت بوی عشق می آید
      خیال می کنم عطر دمشق می آید
      
      شبی که فال بجز عشق را نمی آورد
      دلم برای زیارت بهانه می آورد
      
      کسی میان دلم ((اشفعی لنا))می خواند
      صدا صدای خودم بود از شما می خواند
      
      مجید تال
       
      **********************       
       
      دلم -شاید یکی از کفتراتون-
      حسابی خو گرفته با هواتون
      
      شبا وقتی که می بندن درارو
      دلم می مونه تو صحن و سراتون
      
      یه عمره عاشقونه هر شب و روز
      توی شادی و غم کردم صداتون
      
      صُبا گفتم : سلام ، خورشید بانو !
      شبا گفتم : سلام ، مهتاب خاتون !
      
      ببخش از اینکه گفتم عاشقونه
      نه خانم ، ما کجا و عاشقاتون ؟
      
      سر راه حرم گاهی اگر چه
      دوتا شاخه غزل چیدم براتون...
      
      همه ش تقصیر خوبیتونه خانم
      که کرده ما بَدارم مبتلاتون
      
      همیشه درد دل کردیم و رفتیم
      نشد با ما بگید از ماجراتون
      
      اگر چه ؛ تو دلا می پیچه گاهی
      مناجات رضا جانم رضا تون
      
      وَ یا بین صدای ندبه خونا
      صدای ناله ی آقا بیاتون
      
      یه عمره سائلم اما یه بارم
      شما چیزی بخواین از این گداتون
      
      مگه تا کی قراره زنده باشم
      بیام تا کی بگم جونم فداتون ؟
      
      چی می شه زیر پاهاتون بشم خاک
      منی که عمریه پایین پاتون ...
       
      حسن بیاتانی

يـارب گرفتـارم           عبـد گنهکارم

اين جرم بسيارم        تنها تو را دارم

يا نور يا قدوس         يا نور يا قدوس

بنگر به آه من             کوه گنـاه من

روي سياه من            اي رب غفّارم

يا نور يا قدوس         يا نور يا قدوس

من دل به تو بستم          خالي بود دستم

تا بودم و هستـم        تنها تويي يارم

يا نور يا قدوس         يا نور يا قدوس

سرتا قدم دردم            عمـري گنه‌ کردم

اين ناله سردم            اين چشم خونبارم

يا نور يا قدوس         يا نور يا قدوس

اين کوه عصيانم               اين چشم گريانم

آلــوده‌دامــانم                 سنگين شده بارم

يا نور يا قدوس         يا نور يا قدوس

يا قاضي‌الحاجات            يا قابل‌التوبات

يا سامع‌الاصوات            معبود ستارم!

يا نور يا قدوس         يا نور يا قدوس

تـو ربّ معبـودم           تو کل مقصودم

من عبد مردودم             تـو حـيّ دادارم

يا نور يا قدوس         يا نور يا قدوس

سازگار

************************************

اي ز ازل آشناي من               ذکر تو روح دعاي من

اين تو و لطف و عطاي تو     اين من‌وجرم‌وخطاي من

ظلمت نفسي خداي من

ابر کرم بر سرم ببار               رفته ز جان و تنم قرار

دست گناهان بي‌شمار       سلسله بسته به پاي من

ظلمت نفسي خداي من

روي سياه مرا ببين               ناله و آه مرا ببين

درد گناه مرا ببين                 عفو تو باشد دواي من

ظلمت نفسي خداي من

اي همه هستم عطاي تو            اي همه ذکرم ثناي تو

اي ز کرم گشته جاي تو               در دل دردآشناي من

ظلمت نفسي خداي من

عبد سرافکنده تو‌ام                    گرچه بدم بنده توام

بنده شرمنده توام                      گر نپذيري تو واي من

ظلمت نفسي خداي من

جرم و گناهم همه ببخش               به ساقي علقمه ببخش

به عصمت فاطمه ببخش               گرچه نباشد جزاي من

ظلمت نفسي خداي من

تو خالق داور مني                    در همه جا ياور مني

راه مني رهبر مني                    بر کرمت اتکاي مني

ظلمت نفسي خداي من

سازگار

************************************

خدايا به اسم يا غفارت        نظر کن به عبد گرفتارت

به ذکرت به جودت ميخوانمت      که مهمان شده شب زنده دارت

به آواي عظم سلطانک

الهي و ربي من لي غيرک

خدايا تو هستي تنها يارم          به خاک درت سر مي گذارم

تويي تو تمام اميد من             به جز تو پناهي را ندارم

منم خاک و تو اعلي مکانک

الهي و ربي من لي غيرک

چه غم ها زدودي از دل من          گشودي گره از مشکل من

بلا را گرفتي از جان و دل            وِلا را سرشتي با گِل من

به والايي ظهر امرُک

الهي و ربي من لي غيرک

من و بي فايي با مهربان            تو و همنوايي با همزبان

منو بي حيايي در معاصي         تو و آشنايي با پشيمان

تويي صاحب خفيَ مکرُک

الهي و ربي من لي غيرک  

منو کوه عصيان يارب العفو            تويي ماه غفران يا رب العفو

منو درد نسيان از رحمتت            تو و راه درمان يا رب العفو

پناه بر تو از غلب قهرُک

الهي و ربي من لي غيرک

من عبد گنهکار، تو بخشنده          به عفو خطاکار تو زيبنده

خجالت کشم از لحظه اي که        تو هستي به جاي من شرمنده 

به هنگام و جرت قدرتک

الهي و ربي من لي غيرک

اگر تو نبخشي خطايم را            صدا مي کنم من آقايم را

به قدري بگويم حسين حسين       که سازي اجابت دعايم را

به اسمي که شد فيه قضائک

الهي و ربي من لي غيرک

من آن ريزه خوار کوثري ام           گداي عطاي حيدريَم

به پايين پاي آقام سوگند        که عمري عليِ اکبريَم

به عشق اميرم قداتيتُک

الهي و ربي من لي غيرک

منم ميهمان آشنايت       تويي ميزبان بنده هايت

بيا و قديم الاحساني کن        خودت روزي ام کن کربلايت

قسم بر تقدست اسمائک

الهي و ربي من لي غيرک

سحرها به وقت گفتگويم         گهي مي نشيني رو به رويم

به غم هاي مادر که مي رسم        دهد اشک روضا شستشويم 

به ماه مدينه فأسئلک

الهي و ربي من لي غيرک

محمودزوليده

************************************

محبوب مني   دلدار مني    دادار مني  غفار مني

هم رب مني  هم يار مني       آگه زدل بيمار مني

يا رب ارحم ضعف بدني

قد خم شده از با گنهم    شرمنده از اين بار گنهم

ازغم برهان با يک نگهم   از درگه خود دورم نکني

يا رب ارحم ضعف بدني

اي با همه لطف دم به دمت   امشب به علي دادم قسمت

آيا تو مرا با اين کرمت          درآتش دوزخ فکني

يا رب ارحم ضعف بدني

از تو نبود بخشنده تري  هرگز به سوي نارم نبري

تا ناز گنهکاري نخري   اول دل او را مي شکني

يا رب ارحم ضعف بدني

سازگار

************************************

من که رو سياهم يا کريم و يا رب

غرق در گناهم يا کريم و يا رب

سيل اشک و آهم يا کريم و يا رب

گشته سد راهم يا کريم و يا رب

يا کريم و يا رب

من هر آن چه هستم بنده تو هستم

هر چه عهد بستم اي خدا شکستم

هستي ام ز دستم رفت و وَرشکستم

ده به خود پناهم يا کريم و يا رب

يا کريم و يا رب

اي خداي سبحان من ز بي نوايي

در بر تو سلطان مي کنم گدايي

بر من پريسان کن شها عطايي

چون که بي پناهم يا کريم و يا رب

يا کريم و يا رب

جز تو کس نداند راز اين دل من

عفو تو نمايد حل مشکل من

من ز ناتواني گشته ام زمين گير

فصل نوجواني رفت و من شدم پير

قامتم کماني شد ز جرم و تقصير

در طريق راهم يا کريم و يا رب

يا کريم و يا رب

ز آب ديده شب ها وصف تو ستودم

سر کشيده در هم جمله تار و پودم

آن چه راز دل بود با تو گفته بودم

آرام نگاهم يا کريم و يا رب

يا کريم و يا رب

 احمدآروني

************************************

گته کارم  گته کارم  گتهکار     گرفتارم گرفتارم  گرفتار

شده روزم سيه تر از شب تار    امان از بعد راه و با سنگين

اغثني يا غياث المستفيثين

 يا غياث المستفيثين    يا غياث المستفيثين  

روا باشد گريبان را زنم چاک    بر آرم ناله و بر سر کنم خاک

شود تا نامه ي آلوده ام پاک    بريزم از خجالت اشک خونين

اغثني يا غياث المستفيثين

نه با کوه گناهم استقامت   نه پيش آتش نارم شهامت

امان از وحشت قبر و قيامت   هم از آن ديده ام گريد هم از اين

اغثني يا غياث المستفيثين

امان از آتش و ضعف تن من   امان از سختي جان کندن من

نگر بر اشک دامن دامن من    سرشک ديده و حال دلم بين

اغثني يا غياث المستفيثين

به آيه آيه قرآن مبينت     به حلم رحمه للعالمينت

به اخلاص اميرالمومنينت    به حق سوره ي طا ها و ياسين

اغثني يا غياث المستفيثين

سازگار

************************************

من بند? روسياهم             اين کوه جرم و گناهم

اين ناله و اشک و آهم        با تو سخن دارم امشب

يارب يارب يارب

با آن همه لطف و رحمت         از تو نکردم اطاعت

دارم به رخ اشک خجلت          ذکر توام بوده بر لب

يارب يارب يارب

اي خالق مهربانم                  مسکينم و ناتوانم

بنگر که افتاده جانم              پيوسته در تاب و در تب

يارب يارب يارب

از تو عطا و کرامت              از من سرشک ندامت

از بيم قبر و قيامت             پيوسته هستم معذب

يارب يارب يارب

عزت ز تو ذلت از من          لطفي کن اي حي‌ ذوالمن

اين عبد آلوده دامن             گردد به کويت مقرب

يارب يارب يارب

اي رب مولي الموالي         بنگر که دارم چه حالي

تو خالق ذوالجلالي            من بنده تيره کوکب

يارب يارب يارب

جرمم بود بي‌شماره            دادم ز کف راه چاره

بر حال من کن نظاره            به حق زهرا و زينب

يارب يارب يارب

سازگار

در حسرت شب های حضورت هستیم
در خلوت خود فکر عبورت هستیم
هر جمعه پس از ندبه فقط می گوییم
ما منتظر صبح ظهورت هستیم

****
آرامش شب دوباره بر می گردد
خورشید سحر سواره بر می گردد
با سیصد و سیزده طلوعی دیگر
آن صبح پر از ستاره بر می گردد

****
خدا کند که شبی اشک یارمان باشد
نگاه حضرت باران، قرارمان باشد

برای آتش هجران کمی ببارد اشک
زمان، زمان ظهور نگارمان باشد

دو قطره اشکِ روان هم برایمان کافیست
سند برای رهایی ز نارمان باشد

خدا کند که به پایان رسد خزان دیگر
شمیم عطر قدومش بهارمان باشد

خدا کند سحری در میان رؤیاها
برای لحظه ای آقا کنارمان باشد

برایمان، کمی از روضه مگو گوید
که مرهمی به دل و حال زارمان باشد

میان خلوت شب بعدِ ذکر ثارالله
دعا برای فرج ،خیر کارمان باشد

خدا کند که انَاالمهدیَش رسد بر گوش
وَ مُهر خاتمه انتظارمان باشد

 محمدمهدی عبدالهی

هرکس که به کف از تو براتي دارد
در روز جزا راه نجاتي دارد
جاري است هميشه نام تو در صلوات
نام تو شنيدن صلواتي دارد

********************

اي دوست براي دل براتي بفرست
در ظلمت غم آب حياتي بفرست
خواهي که خدا بر تو فرستد صلوات
بر احمد و آلش صلواتي بفرست

********************

اي دوست اگر حُسن صفاتي داري
گنجينه نور و برکاتي داري
مجذوب ولايت علي خواهي شد
هرگاه که ذکر صلواتي داري

ربیع است و دل بر جمال تو شایق
نه بر لاله و ارغوان و شقایق

ربودی تحمل زمن گل ز بلبل
چو لیلی ز مجنون و عَذرا ز وامق

به بوی خوش گل شود مست بلبل
به بوی تو دیوانه بیچاره عاشق

نه چون خط نیکویت اندر ریاحین
نه چون سنبل مویت اندر حدایق

نه زیباست با قامتت شاخ طوبی
نه لایق به سرو قدت  نخل باسق

تویی دوحه بوستان معارف
تویی گلبن  گل  ستان حقایق

تویی عقل اقدم تویی روح عالم
محیط دوایر مدار مناطق

تویی منطق حق و فرمان مطلق
إلی الحقِ داعٍ و بالحق ناطق

إمام الهدی صالح بعد صلح
دلیل الوری  صادق بعد صادق

حلیفُ التُّقی جعفر بن محمد
کثیر الفواضل  عظیم السوابق

دلیل حقیقت لسان شریعت
امام طریقت بکل الطرائق

ز منصور مخذول چندان بلا دید
لقد کان  تنهدُّ منه الشواهق

سر اهل ایمان سرو پای عریان
بسی رفت در محفل آن منافق

نگویم ز گفت شنودش که بودش
کَسَمُ الأفاعی و حد البوارق

چنان تلخ شد کامش از جور اعدا
که شد سم قاتل بر او شهد فایق

محمد حسین غروی اصفهانی

*********************

در مطلع شعر تو نچرخانده زبان را
لطف تو گرفت از من بیچاره امان را

شد دشمن تو معترف انگار خداوند
در گوش تو گفته همه اسرار جهان را

با رایحۀ خطۀ سرسبز عبایت
کوتاه کن از باغ دلم دست خزان را

با امر تو هر چند در آتش ندویدم
هر چند فدای تو نکردم سر و جان را

هر چند مرید تو شدن  شأن زراره است
ای کاش که این عاشق بی نام و نشان را

بگذار که تا ظل بنی ساعده یکبار
من جای تو بر دوش کشم کیسۀ نان را

ماندم که در خانه ات آن روز چرا سوخت
آتش که نسوزاند تن خادمتان را

با لحن حجازی شبی از حضرت موعود
خواهیم شنید از حرمت صوت اذان را

*********************

باز دنیا پیاله باران شد
تا خدا پرکشیدن آسان شد

آمد از ره پدر بزرگ رضا
دل ما راهی خراسان شد

کوری چشم دشمنان علی
پسری حیدری نمایان شد

آمد عالیجناب فقه و اصول
روضه ها صاحب سخنران شد

مکتب آسمانیش روزی
بانی انقلاب ایران شد

مو سفید و خمیده قامت شد
تا دل گبر ما مسلمان شد

سخنان فصیح و روشن او
باعث اعتبار انسان شد

هر کجا حرف علم او آمد
دشمن شیعه رفت و پنهان شد

قطره ای از فرات نوشید و
کربلایی شد و پریشان شد

پدرش تا که آب زد به لبش
یاد شش ماهه کرد و گریان شد

حسرت این خبر به دل مانده
صحن تاریک او چراغان شد

در وطن هم غریب و مظلوم است
شهر او پایگاه شیطان شد

شهر بركات است ربيع المولود
پر از حسنات است ربيع المولود
ميلاد پيمبر و امام صادق
ماه صلوات است ربيع المولود

*********************

گاهِ سُرور است و گاهِ شادىِ بى حد
دولت عيش و سرور باد مخلَّد

مى رسد آنَك صلا كه تا كى و تا چند
پاى دلِ اهلِ دل به بند، مقيّد؟

تا به سرانگشتِ طبع نادره مضمون
زلف عروس سخن كنيم مجعَّد

مژده كه آمد خبر ز خلوتىِ راز
پرده ز رخ برگشود شاهدِ سرمد

آينه ذات، در تجلّى و اشراق
نورِ اَحَد جلوه گر ز طلعت احمد

خاتم خيل رسل، رسول خداوند
احمد و محمود و مصطفى و محمّد

روح لطيفى كه در دو كون نگنجد
بهر تماشا كنون شده ست مُجَسَّد

آن كه تنِ خاكى اش لطيف تر آمد
در نظرِ اهلِ دل ز روحِ مجرّد

آن كه نهد پيش بارگاه جلالش
از سر تعظيم، جبرئيل امين، خَدْ

گشته دوچندان شكوه و شوكت امروز
از فرِ ميلاد جعفر بن محمّد

آن كه قوام جهان ازوست مسلّم
وان كه اساس مكان ازوست مشيَّد

آن كه بود مستنير مهرِ منيرش
روز و شبان، ماه و مهر و زُهرِه و فَرقَد

سيره احمد ازوست سارى و جارى
دين خدا را از و جلالت و سَودَدْ

پيرو او ناجى ست و صالح و مؤمن
منكر او، طاغى ست و طالح و مرتد

پيش رخش مهر چرخ، ذرّه ناچيز
نزد دو گيسوش، شب بياض مُسوَّد

مى برم اينك سخن به نقطه پايان
تا نكشد دوست بر چكامه خطِ رد

حجّت ثانى عشر! به گاه نيايش
مسألت ما بود ز درگه ايزد

كزتو جدا، شيعه راه خويش مَپوياد!
بى تو محال است ره بريم به مقصد

شوكت اسلام باد بيشتر از پيش
عمر تو اى خضر راه! باد "مؤيّد"

موید

*********************

با آمدنت قرار دل ها آمد
محبوبترین نگار دل ها آمد
این نور محمد است و فجر صادق
با عطر دو گل بهار دل ها آمد

*********************

دُردی کِش بلای توام یا محمّدا
دیوانه ی ولای توام یا محمّدا

گویند هر که را تو بخواهی بلا دهی
مستانه ی بلای توام یا محمّدا

بیمارم و نگاه تو اعجاز می کند
مبهوت چشم های توام  یا محمّدا

من از ازل در عافیتم زآن که تا ابد
در سایه ی لوای توام یا محمّدا

مولاست بنده ی تو و من بنده ی علی
من، بنده ی خدای توام  یا محمّدا

ای اسم اعظم اسم تو یا احمدا مدد
وی قلب ها طلسمِ تو یا احمدا مدد

ای مکّه از فروغ تو پاینده احمدا
مِهر و قمر ز روی تو رَخشنده احمدا

ای کِسوت خِتام رسالت به راستی
بر قامت رسای تو زیبنده احمدا

کو دایه ای که کامِ تو را مایه ای دهد
بر دایه ات، تو دایه ی بخشنده احمدا

ساطِع شود چو نور ز پیشانی ات، شود…
خورشید از جمال تو شرمنده احمدا

رضوان و حوریان و همه خازِنانِ آن
حیرانِ آن تبسُّمِ تابنده احمدا

گویا نمک ز خنده ی تو آفریده شد
دریا به وجد رفت و نمک زار دیده شد

وقتی سخن ز کشف و کرامات می شود
کَسری تو را گواهِ مقامات می شود

این جا سخن ز خشت و سرشت و بهشت نیست
جنّت یکی تو را، ز کرامات می شود

ای نسلِ تو ستاره ی دنباله دارِ عشق
روشن رَهت ز نورِ علامات می شود

حُبِّ تو را چگونه شود شعله کارگر
آتشکده ز دیدنِ تو مات می شود

ای هادیِ سُبُل، نرود هر که راهِ تو …
بی شک دچار رنجش و طامات می شود

ای سنگِ سخت زیر قدومِ تو نرمِ نرم
دل های ماخَلَق به وجودِ تو گرمِ گرم

ای مایه ی ازل و ابد، آیه ی شَرَف
انسانِ کامل، ای به بشر مایه ی شرف

خورشید جاودانی و بی سایه ای، ولی
افکنده ای به کون و مکان سایه ی شرف

ایمانِ تو، پیمبریِ تو، کتابِ تو
اسلامِ تو بنا شده بر پایه ی شَرَف

اینک پس از گذشتنِ ده ها هزار سال
ایران شد از دعای تو همسایه ی شرف

تو ماندی و، عدوی فرومایه ات، نمانْد
ای تا اَبَد ولای تو سرمایه ی شرف

عالم ز تو تصرّفِ هستی گرفته است
دل ها ز تو تشرّفِ مستی گرفته است

در شعرِ عشق و عقل، امیرِ غزل تویی
در خُلق و خوی و عاطفه، حُسنِ اَزَل تویی

دیباچه ی امانت و دیوان عاشقی
تأویلِ حمد و آیه ی بیت الغزل تویی

در وحدتِ کلام، اگر لم یَلِد خداست
در محور معانی آن، لم یَزل تویی

غارِ حَراسْت میکده ی حق شناسی ات
در خانه ی ولای علی، مُعتزَل تویی

چونکه دلت سِرشتْ خدا، بر گِلت نوشت
زیبا تویی، جمیل تویی و گُزَل تویی

کامل ترین محبّتِ ما نذرِ مقدمت
جان و جهان و باغِ جنان بذرِ مقدمت

حقِّ تو را به شیوه ی عاشق ادا کنیم
دِین تو را به رسمِ شقایق ادا کنیم

اُمُّ القُری به یُمنِ تو مَهدِ تشیُّع است
حقِّ تو را به حضرت صادق ادا کنیم

ای عقلِ کُل، سلوک، چو زاهِق نمی کنیم
سِیرِ تو با مُلازمِ لاحِق ادا کنیم

در معرکه چو امر تو دائر شود به حَرب
تکلیف را به کُشتن فاسِق ادا کنیم

با دشمنان برائتِ دل را وفور کن
تا دِین خود به نعمتِ رازق ادا کنیم

در بندگی اگر صَنَما، لایقت شویم
در شیعگی شهیدِ رهِ صادقت شویم

*********************

شدم به صحبت شب های ارغوانی خوش
چنان که چای شد از رنگ زعفرانی خوش

بلای جان منی و خریدمت یک جا
رقیب تا شود از این بلای جانی خوش

ز خویش رفت ز شوق تکلم دلبر
کلیم بس که شد از ذوق «لن ترانی» خوش

دمد ز پیرهن تو هزار یوسف مصر
اگر گسیل کنی یک دو کاروانی خوش

چو پیر شد دو لبش آستان میکده است
کسی که بوده به پیمانه در جوانی خوش

خوشی کجاست به جز عشق بازی ازلی
نگه به صورت احمد فقط به عشق علی

اسیر صادقم و مستمند پیغمبر
به دست جعفرم و پای بند پیغمبر

بریده اند به جسمم قبای غم ها را
نوشته اند دلم را نژند پیغمبر

ز بند بند وجودم فقط علی خیزد
چنان که می رسد از بند بند پیغمبر

ز پای جعفر، دستم نمی شود کوتاه
قسم به قامت و قدّ بلند پیغمبر

شراب فقه ششم را به میل می نوشم
برای بوسه ز لب های قند پیغمبر

مرا به دشت معاصی کسی شکار نکرد
ولی گرفت دلم را کمند پیغمبر

ز مرتضی به نبی و ز مصطفی به علی
پناه می برم امشب به حکم لم یزلی

ستایش دو جهان بهر حضرت صادق
دمیده است فلک چون ز دولت صادق

علی جمال و خدا طینت و  بتول صفات
سرشته اند ملک را ز طلعت صادق

ز چاک پیرهنش صبح محشر است عیان
چه سینه ای است در آن پاک خلعت صادق

امیر معرکه ی روضه های عاشوراست
به هیئت است مقرّ حکومت صادق

ز خاک کرببلا مُهر کرد طاعت را
حسین را بنِگر در ارادت صادق

به یمن معنی احمد ز فیض پیر فلک
ملک به رقص در آمد، دو تا دو تا تک تک

محمد سهرابی

     
      ای گل سر سبد طایفه ی آقاها
      ای بزرگ همه بی مثل و همتاها
      
      هرکسی دیده تو را مست شد و خانه خراب
      تشنه ی دیدن تو میکده ها صهباها
      
      نمک روی تو دیوانه کند مجنون را
      کشته و مرده ی رویت همه لیلاها
      
      پیش اعجاز دو چشمان سیاهت آقا
      شده بی رنگ حنای همه عیساها
      
      هر که امروز گرفتار نگاهت گردید
      نکند وحشتی از بی کسی فرداها
      
      شعبه ی عرش شده از قدم تو دنیا
      هر کجا حرف شود از تو بهشت است آنجا
      
      با تو شد روز تر از روز، شب غربت ما
      شده نابود غم بی کسی و غربت ما
      
      مثل هر کس که کسی هست میان عالم
      شد گدایی درِ خانه تو عادت ما
      
      ما نبودیم اگر که تو نبودی آقا
      هست زیر سر تو آمدن و خلقت ما
      
      سنگ خوردی تو که ما خدعه شیطان نخوریم
      خون دل خوردن تو گشت همه ثروت ما
      
      گوشه ی کوچکی از چشمه لطفت این است
      نوکری تو و اولاد تو شد قسمت ما
      
      ما مسلمان شده ی دختر و داماد توأییم
      نسل در نسل همه آدم اولاد توأییم
      
      عقل و هوش همه ی خلق شده حیرانت
      به فدای تو و توحید تو و عرفانت
      
      آن قدر عاشق تو هست خدایت آقا
      که به قرآن خودش خورد قسم بر جانت
      
      دم به دم مکتب تو حرف جدیدی دارد
      همه علم خلاصه شده در قرآنت
      
      مرده را گوشه نگاه تو مسیحا سازد
      کرده دیوانه مرا معجزه چشمانت
      
      دشمنت هم ز تو جز رحمت و ایثار ندید
      خوش به حال دل آن کس که شد از یارانت
      
      در سماوات و زمین و ملک و جن و بشر
      ما ندیدیم کسی را ز شما خاکی تر
      
      تو همه دلخوشی روز و شب دنیایی
      همه هستند غلام و تو فقط آقایی
      
      پرچم هیچ کس اندازه تو بالا نیست
      محشری بی مثلی معجزه ای غوغایی
      
      کار ما هست فقط عشق به تو ورزیدن
      کار تو هست فقط دلبری و لیلایی
      
      چه مقامی به تو داده است خدایت آقا
      دلخوشی علی و زندگی زهرایی
      
      چه قدر عشق میان تو و زهرایت بود
      تو شدی فاطمی و فاطمه شد بابایی
      
      رفتی و قامت زهرای جوان تو خمید
      نود و پنج شب از درد به خود می پیچید
      
      محمد حسین رحیمیان
       
      ******************** 
       
       
      ای مفتخر خدای ز خلق جمال تو
      دیده خدا کمال خودش در کمال تو
      
      تو لایق صفات خدایی بدون شک
      ازاین صفات هرچه که داری حلال تو
      
      تو اشرف تمامی خلق دوعالمی
      ای بهترین خلیفه حق خوش به حال تو
      
      آنقدر شأن و مرتبه ات افضل است که
      زهرا، علی، حسن و حسین اند آل تو
      
      حالا که مهر و عشق تو گشته ست مال من
      جان و دل و تمامی هستیم مال تو
      
      ما بعد خانواده تو اهل دل شدیم
      با" اسهد" اذان فصیح بلال تو
      
      اینسان طواف سنگ حجر می شود قبول
      وقتی طواف می کند او دور خال تو
      
      باغ جنان اگر چه چنین سبز و خرم است
      شادابی و نشاط گرفت از قبال تو
      
      من مرغ روی گنبد خضرایی تو ام
      من بنده بزرگی و آقایی توام
      
      از جلوه ی رخت جلوات آفریده شد
      از بذل و بخشش ات برکات آفریده شد
      
      لعل لب تو مثل شکر بود یا رسول
      با خنده ی تو شاخه نبات آفریده شد
      
      نام تو را نوشت خدا توی دفترش
      نامت دلیل شد صلوات آفریده شد
      
      وقتی دمیده شد دم تو مرده زنده شد
      اینگونه بود آب حیات آفریده شد
      
      تو مقتدا شدی و پس از اقتدا به تو
      ذکر و دعا و صوم و صلاة آفریده شد
      
      دنیا اسیر ظلمت و جهل و عناد بود
      تو آمدی و راه نجات آفریده شد
      
      از خلق و خوی تو که نشان از خدای داشت
      زیباترین کمال و صفات آفریده شد
      
      ایمن شد از عذاب جهنم مرید تو
      از برکت تو برگ برات آفریده شد
      
      لطف تو بود محضر قرآن نشسته ایم
      ما هم کنار بوذر و سلمان نشسته ایم
      
      تو آفریده گشتی و انسان درست شد
      حور و پری فرشته و غلمان درست شد
      
      عرش خدا ز نور رخت خلق گشت و بعد
      با قطره های اشک تو باران درست شد
      
      یاحضرت رسول خدا عاشق تو بود
      چون که به عشق روی تو قرآن درست شد
      
      تو از خدایی و همه ی ما زخاک تو
      چون از گل شما گل سلمان درست شد
      
      با اخم تو جهنم و آتش عذاب و قهر
      با یک دم تو جنّت و رضوان درست شد
      
      چون نور حیدر از تو و نور تو ازخداست
      با حب مرتضاست که ایمان درست شد
      
      یک عده دور سفره حیدر نشسته و
      اینگونه شد که سفره احسان درست شد
      
      ما عاشق توایم که مجنون حیدریم
      این عشق را به جان تو مدیون مادریم
      
      هر آنچه خلق کرده خدا نوکر توأند
      نوح و خلیل و خضر گدای در تو أند
      
      خلق خدا که عبد و مسلمان تو شدند
      مدیون بخشش وکرم همسر توأند
      
      آدم به بعد هر که به پیغمبری رسید
      فردای حشر پشت سر حیدر توأند
      
      حتی شفیع ها همگی روز رستخیز
      چشم انتظار آمدن دختر توأند
      
      آنجا برای اینکه شفاعت شوند همه
      مدیون دست ساقی آب آور تو اند
      
      صدها هزارحوری و غلمان نشسته اند
      مبهوت و مات روی علی اکبر توأند
      
      نام رقیه تو گره باز می کند
      عالم همه گدای علی اصغر توأند
      
      علامه ها مراجع تقلید از ازل
      شاگردهای مدرسه جعفر توأند
      
      شکر خدا که این دل ما حیدری شده
      شکر خدا که مذهب ما جعفری شده
      
      مهدی نظری
       
        ********************        
       
      تو آمدي و زمين در هواي تو افتاد
      و عرش در هوس خنده هاي تو افتاد
      
      براي درك تنفس در اين جهان سياه
      هواي تازه اي از ابتداي تو افتاد
      
      جهان شرك به خود آمد از بزرگي تو
      به گوش كعبه و بت ها صداي تو افتاد
      
      شكست طاق بلندي كه عرش كسري بود
      همينكه روي زمين رد پاي تو افتاد
      
      و بعد اينكه خدايان به لرزه افتادند
      به ذهن مردم خسته خداي تو افتاد
      
      پس از نگاه سياه و سفيد اربابان
      نژاد عشق بشر در لواي تو افتاد
      
      زمان شكست زماني كه آمدي احمد
      تويي كه يك شبه دنيا به پاي تو افتاد
      
      تو احمدي و به نور جمال تو صلوات
      به هر يك از بركات و كمال تو صلوات
      
      به احترام محمد زمين تبسم كرد
      تو آمدي و جهان دست و پاي خود گم كرد
      
      ترك نشست به چشمان آبي ساوه
      همينكه چشم تو بر آسمان ترنم كرد
      
      فروخت گوشه جنت به شوق خال لبت
      كه آدمي به هوايت هواي گندم كرد
      
      هنوز دختركان زنده زنده ميمردند
      خدا به خلق تو بر خلق خود ترحم كرد
      
      تو آمدي، به زمين احترام بر گردد
      تو رحمتي كه خدايت نصيب مردم كرد
      
      خدا به خلق رسول گرامي خاتم
      گذاشت سنگ تمام و سپس تبسم كرد
      
      تو احمدي و به نور جمال تو صلوات
      به هر يك از بركات و كمال تو صلوات
      
      تو احمدي كه خدا را به عرش فهميدي
      شبي كه غير خودت تا خدا نميديدي
      
      كنار چشم تمام فرشته هاي خدا
      فراتر از پر جبريل عشق باليدي
      
      تو در ضيافت عرشي ليلةالاسري
      به طاق عرش خدا عكسي از علي ديدي
      
      صداي مرتضوي عليست آن بالا
      كه از زبان خدا عاشقانه بشنيدي
      
      تو در كنار علي و فروغ شمشيرش
      بساط كفر زمان را ز خاك بر چيدي
      
      براي خلق بهشت اين بهانه كافي بود
      به لحظه اي كه به زهراي خويش خنديدي
      
      بيا و كفر مجسم ز كعبه بيرون كن
      تويي كه پايه گذار جديد توحيدي
      
      تو احمدي و به نور جمال تو صلوات
      به هر يك از بركات و كمال تو صلوات
      
      حسن کردی
         ******************** 
       
       
      زمین به لرزه درآمد، شکست کنگره ها
       رها شدند خلایق ز بند سیطره ها
      
       شبی که آتش آتشکده فروکش کرد
       شبی که خاتمه می یافت رقص دایره ها
      
       صدای همهمه ی موبدان زرتشتی
       هنوز مانده به گوش تمام شب پره ها
      
       شب ولادت فرخنده ی بهاری سبز
       شب وفات زمستان سرد دلهره ها
      
       دوباره نور و طراوت به خانه ها آمد
       نسیم آمد و وا شد تمام پنجره ها
      
      جهان به یُمن حضورش، بهشتی از برکات
      نثار مقدم پر خیر و برکتش صلوات
      
      ستاره ها به نگاهی شدند سلمانش
      منجمان ِ مسلمان ِ برق چشمانش
      
      ز انبیاء الهی که رفته تا معراج؟
      به غیر از او که ملائک شدند حیرانش
      
      مقام بندگی اش را کسی نمی داند
      پیمبران اولوالعزم مات ایمانش
      
      بساط ذکر سماوات را به هم می ریخت
      نماز نیمه شب و شور صوت قرآنش
      
      اویس های قرن را ندیده عاشق کرد
      تبسم لب ِ داوودی ِ غزل خوانش
      
      شفیع روز جزا گشت و حضرت حق داد
       به دست پاک محمد کلید رضوانش
      
      امیر و قافله سالارکاروان ِ نجات
      نثار مقدم پر خیر و برکتش صلوات
      
       مسیح مکه شد و نبض مرده را جان داد
       به مرگ دخترکان قبیله پایان داد
      
       خرافه های عرب را اسیر حکمت کرد
       به جای تیغ جهالت، به عشق میدان داد
      
       نماز شکر سپیدارها چه دیدن داشت!
       همان شبی که سپیده اذان باران داد
      
       نبی ست پیر خرابات و ساقی اش حیدر
       در ابتدا به علی او شراب عرفان داد
      
       تبسمش به کسی چون بلال عزت داد
       مسیراصلی دین را نشان انسان داد
      
       چه قدر فاصله مان تا بهشت کمتر شد
       برات مردم ری را به دست سلمان داد
      
      شب تجلی مهتاب روشن عرصات
      نثار مقدم پرخیر و برکتش صلوات
      
       کبوترم نشدم، تا کبوترش باشم
       دخیل گنبد سبز و مطهرش باشم
      
       زمان نداد اجازه که مشق عشق کنم
       غلام مسئله آموز منبرش باشم
      
       چه قدر دیر رسیدم سرقرار وصال!
       چه شد؟ نخواست که عمار محضرش باشم
      
       قبول، شیعه ی خوبی نبوده ام اصلاً
       نشد که حلقه به گوش برادرش باشم
      
       خدا کند که مرا از قلم نیندازد
       بهشت مست ِ می جام کوثرش باشم
      
       به حال و روز خودم فکر می کنم، انگار
       قرار بوده که گریان دخترش باشم
      
      شب گرفتن حاجت، زیارت عتبات
      نثار مقدم پرخیر و برکتش صلوات
      
      وحید قاسمی
       
        ******************** 
       
       
      قاصدک چرخ زنان از تو خبر آورده
      با خودش شیشه ی عطری ز سفر آورده
      
      آمده تا دلمان را پر امید کند
      همه را با خبر از آمدن عید کند
      
      فقط از معجزه ی عشق تـو بر می آید
      شب به پایان نرسیده است سحر می آید
      
      مکه با آمدنت حرمت بسیار گرفت
      ماه از محضرتان رخصت دیدار گرفت
      
      در هوایت چه کنم بال کبوتر شده را
      جبرئیل ام چه کنم حال کبوتر شده را
      
      سالها پیش تر از آمدنت هم بودی
      علت خلق بنی آدم و عالم بودی
      
      سر بلندیم بگوییم مسلمان توأییم
      عجمی زاده و پشت سر سلمان توأییم
      
      می نویسم دل خود را برکاتی بفرست
      می برم نام محمد صلواتی بفرست
      
      عقل کلی و جهان جزئی از ادراک تـوأند
      شیعیان علی از ما بقی خاک توأند
      
      ما که از جلو ه ی توحیدی تو آگاهیم
      در مسیر اتقرب به رسول الهیم
      
      ما که از روز ازل جزء محبان هستیم
      اشهد ان به نام تو مسلمان هستیم
      
      آن زمانی که تو را غیر علی یار نبود
      یوسف حسن تو را هیچ خریدار نبود
      
      بار تو داشت نتیجه به تو ایمان آورد
      باورت داشت خدیجه بـه تو ایمان اورد
      
      صابر خراسانی
       
       ******************** 
       
       
      کوچه های شهر را امشب چراغان می کنند
      شهر دل را اهل دل آئینه بندان می کنند
      
      فوج فوج از عرش حق امشب فرشته می رسد
      خاک خشک مکّه را این سان گلستان می کنند
      
      حال و روز شهر رنگ سرخ عشق و عاشقی است
      شهر را همرنگ عشق سرخ جانان می کنند
      
      روی دست آمنه در هاله ای از جنس نور
      اهل خانه صورتت را بوسه باران می کنند
      
      آسمان می خندد از شوق جمال دلبرت
      در هوای روی تو عشاق طوفان می کنند
      
      سفره ی لطف خدا پهن است و مهمانی به پاست
      هر کسی را بر سر این سفره مهمان می کنند
      
      امشب از یمن قدم های دل آرای شما
      لطف بر حال گدایان و فقیران می کنند
      
      سوره ی خورشید نازل شد به قلب آسمان
      آمدی و مسندت شد خاتم پیغمبران
      
      امشب از ایوان دل سویت سلام آورده ام
      دل اسیر بند و دل را چون غلام آورده ام
      
      یک دل یک رنگ دارم، می خری آقای من ؟
      یک دل بی تاب و ارزان، یک کلام آورده ام
      
      نام زیبای تو حک شد بر دلم روز ازل
      صاحب این دل تویی، دل را به نام آورده ام
      
      ای بزرگ آسمانی، ای رسول مهربان
      این دل بی تاب را با احترام آورده ام
      
      تو پیام نور را تفسیر کردی خط به خط
      من دلی تسلیم پیش این پیام آورده ام
      
      دست خالی مانده و چشمم به اکرام شما
      جرعه ای از حوض کوثر ده که جام آورده ام
      
      از همان روز ولادت بود بیمارت شدم
      جای صدها شکر دارد که گرفتارت شدم
      
      من چه گویم ، مدح تو آیات قرآن خداست
      با چنین وصفی دگر این شعر گفتن ها رواست؟
      
      وصف تو اعجاز می خواهد، نه وزن و قافیه
      بس که دریای فضیلت های تو بی انتهاست
      
      در عروجت جبرئیل از راه ماند ای بی کران
      تا بگوید در کلاس قرب شاگرد شماست
      
      قاب قوسینی که تا ذات خدا ره داشتی
      این بدین معناست، عرش کبریایت زیر پاست
      
      آه ای والاترین، ای زینت عرش خدا
      زینت دوشت قدم های علی مرتضی است
      
      گرچه والایی و بالایی و بی حد و حدود
      بوسه گاهت دست های حضرت خیرالنسا است
      
      ای سلام روشن سجّاده، ای روح نماز
      سجده آوردند پیش پات بت های حجاز
      
      هر کسی مجذوب آهنگ صدایت می شود
      بی بهانه آسمان هم خاک پایت می شود
      
      تو دلیل هستی من نه، دلیل خلقتی
      قدر دان ارزشت تنها خدایت می شود
      
      از نگاهت نور می ریزد به قدر آفتاب
      لطف هر چه می شود از چشم هایت می شود
      
      نیمه شب هایت به رنگ آسمان و جبرئیل
      پاک مدهوش قنوت ربّنایت می شود
      
      چشم بر هم می زنم می بینمش بی خود ز خود
      دل دخیل ریشه ی سبز عبایت می شود
      
      من که جای خود ، هزاران مثل موسی کلیم
      با همه والائیش آقا گدایت می شود
      
      حب فرزندان زهرا و علی را هر که داشت
      تو خودت گفتی که مشمول دعایت می شود
      
      رحمه للعالمین ، ای مظهر لطف خدا
      جان زهرا دست خالی رد مکن امشب مرا
      
      وحید محمدی
       
        ******************** 
       
       
      ز شرق بادی اشراق با چه زیبایی
      کسی برای ترنم بهانه آورده
      
      دوباره حضرت روح الامین مدد فرمود
      برای مستی تازه ترانه آورده
      
      تقارن دو بهار و دو رحمت رحمان
      هوای صبح دم شاعرانه آورده
      
      به مژدگانی میلاد احمد و صادق
      امین وحی دو دستی اعانه آورده
      
      خدا نوشته که دارد ز سوی من برکات
       هر آن کسی که فرستد محمدی صلوات
      
      طلوع کردن خورشید عشق و زیبایی
      به یار گلرخ غنچه دهان مبارک باد
      
      هوای تازه و صبح پر از نشاط آمد
      غروب ظلمت جهل جهان مبارک باد
      
      نسیم و سبزه و گل بوی یار آورده
      دوباره شادی سرو چمان مبارک باد
      
      خزان تمام شد و فصل بی قراری رفت
      بهار رحم و عاطفه بر عاشقان مبارک باد
      
      رها شده است ز بنده اسارت ظلمات
       هر آن کسی که فرستد محمدی صلوات
      
      سپیده دم طربی خواست از همه ذرات
      ستاره در دل تاریک شب قمر زایید
      
      امین وحی به فوج ملائکه فرمود
      تبر دهید که بنت وهب پسر زایید
      
      به سر رسید دگر عصر جهل و گمراهی
      برای شام دلالت سحر سحر زایید
      
      دعای آمنه را مستجاب کرد خدا
      برای خلق امان از قضا قدر زایید
      
      اسیر حادثه هرگز نشد به وقت ممات
       هر آن کسی که فرستد محمدی صلوات
      
      به نام باده به نام سبو به نام جنون
      سلام ای سحر جاده ی اهورایی
      
      به نام دیده به نام دل خراب شده
      سلام می کنمت ساقی تماشایی
      
      به نام عشق که از خاک پای تو جوشید
       شبی بیا به سرایم نگار رویایی
      
      به نام غنچه ی لبهایت ای گل خلقت
      بخند تا که ببینم شب شکوفایی
      
      همیشه داشت بهمراه نغمه اش نفحات
      هر آن کسی که فرستد محمدی صلوات
      
      دوباره با قلم و دل نشسته ام یکجا
      چه خوب میشود امشب غزل سرایی کرد
      
      تبارک الله از این چشم دلفریب شما
      که از ازل با من آشنایی کرد
      
      اگرچه زشت و سیاه و بدم ولی یارا
      چه خوب لطف لطیفت مرا هوایی کرد
      
      میان کفر گرفتار مانده بودم تا
      مرا نگاه رحیمانه ات خدایی کرد
      
      گرفته حاجت خود را ز قاضی الحاجات
      هر آن کسی که فرستد محمدی صلوات
      
      از آسمان رحیمیت خدای ودود
      تو آمدی که ترحم بقا بگیرد نه
      
      کنار سفره ی اشک زنان بی دختر
      تو آمدی که تبسم بها بگیرد نه
      
      گمان کنم که فقط بزم بندگی خدا
      ز سجده گاه و جبین شما بگیرد نه
      
      تو آمدی که به پیوسته بعثتت آقا
      علی فقط به دل خلق جا بگیرد نه
      
      به وقت مرگ نگردد ملازم سکرات
       هر آن کسی که فرستد محمدی صلوات
      
      عبور خسته ی یک آس و پاس یعنی من
      و خوش قواره ترین جان لطف یعنی تو
      
      صدای مضطرب التماس یعنی من
      و استجابت آثارلطف یعنی تو
      
      شکسته بال ترین مرغ عشق یعنی من
      نسیم رحمت رحمان لطف یعنی تو
      
      نگاه منتظر بی قرار یعنی من
      لطیف بارش باران لطف یعنی تو
      
      محبت تو برایش مضعف الحسنات
       هر آن کسی که فرستد محمدی صلوات
      **
      اگر شاعر این شعر را میشناسید لطفا اطلاع دهید

      وقتی کنار اسم خودت لا گذاشتی
      قبلش هزار مرتبه الاّ گذاشتی
      
      هر چیز را به غیر خودت نفی کردی و
      خود را یکی نمودی و تنها گذاشتی
      
      اول خودت برای خودت جلوه کردی و
      خود را برای خود به تماشا گذاشتی
      
      نوری شبیه نور خودت آفریدی و
      در او شکوه ذات خودت را گذاشتی
      
      این نور را به پهنه عرش خودت زدی
      خورشید را به عالم بالا گذاشتی
      
      حمد تو را که خواند تو گفتی که "احمدی"
      به به ! چه خوب رسم مسما گذاشتی
      
      نوری از آفتاب جدا کردی و سپس
      یک ماه آفریدی و آنجا گذاشتی
      
      تسبیح گفت ماه برای تو و تو هم
      او را "علی" صدا زدی ؛ اما گذاشتی
      
      چندین هزار سال بگذرد از سر عاشقی
      تا اینکه عشق راتو به اجرا گذاشتی
      
      یعنی که عشق، عشق علی و محمد است
      یعنی برای عشق دو لیلا گذاشتی
      
      اما دو عشق صادره مبنا نداشتند
      پس روی عشق پایه و مبنا گذاشتی
      
      مبنای عشق چیست به جز عشق فاطمه
      پس عشق را حضرت زهرا گذاشتی
      
      اینگونه بود خلقت عالم شروع شد
      خلقت از این سه نور معظم شروع شد
      
      تنها تویی که تکیه به باغ ارم زدی
      بین حیاط خلوتی حق قدم زدی
      
      غیر از بهشت فاطمه که در سینه تو بود
      در سیزده مزار بهشتی حرم زدی
      
      لوح و قلم که دست نگارین تو رسید
      ای خوش نگار! نام علی را قلم زدی
      
      گاهی خودت علی شدی و روی دوش خود
      تا بر فراز کعبه احمد قدم زدی
      
      از رحمت خودت گرفتی و از هیبت علی
      آن را به دست فاطمه خود به هم زدی
      
      تا یک حسن درست شد و یک حسین؛ عشق
      تا اینکه هی بریزد از این عالمین ؛عشق
      
      باید برای فاطمه منبر بیاورند
      تا مدحتی برای پیمبر بیاورند
      
      زهرا اگر که مادر پیغمبر خداست
      باید نبی شناسی از او در بیاورند
      
      خیر کثیر هدیه به پیغمبر است و بس
      تنها برای اوست که کوثر بیاورند
      
      در واقع اولین نبی و آخرین نبی است
      فرقی نداشت  اول و آخر بیاورند
      
      پیغمبران کبوتر نامه برش شدند
      تا در هوای او همه پر در بیاورند
      
      او آفتاب بود اگرسایه ای نداشت
      او با خدا یکی شد و همسایه ای نداشت
      
      گلدسته های عرش به نام محمد است
      تنها خدا ی عرش ، امام محمد است
      
      آنقدر دلرباست، که بال فرشته ها
      همواره صید دائم  دام محمد است
      
      از او طلب نموده ای اصلا تو جام می؟!
      ذکر علی علی می جام محمد است
      
      این را خود علی به همه عاشقانه گفت:
      که مرتضی عبید و غلام محمد است
      
      حوریه چیست جز گل لبخند روی او
      باغ بهشت چیست؟سلام محمد است
      
      باید در آینه به جمالش نگاه کرد
      باید علی شناس شد و روبه ماه کرد
      
      خلق عظیم  تو دل ما را اسیر کرد
      دست کریم تو دل ما را فقیر کرد
      
      این عطر خلق و خوی صمیمانه تو بود 
      دین را برای مردم ما دلپذیر کرد
      
      آری گرسنه های طمع را میان شهر
      این زندگی ساده تو سیر سیر کرد
      
      تا اینکه ما به خوف و رجا بنده اش شویم
      حق هم تو را رسول بشیر و نذیر کرد
      
      آن سجده های ابری و بارانی شما
      سجاده  را به گریه در آورد و پیر کرد
      
      ما را به سجده های خودت رنگ و بو بده
      بر جانماز غفلت ما آبرو بده
      
      یکشب ظهور کن تو به غار حرای من
      یعنی به بخوان دو آیه زچشمت برای من
      
      به نفس پاک تو که همان نفس حیدر است
      فریاد می زنم که تویی مرتضای من
      
      من آخرالزمانیم آقا شروع کن
      ایمان بریز روی من از ابتدای من
      
      من در طواف گنبد خضرا شنیده ام
      اینجا طواف کرده کبوتر به جای من
      
      این روزها مدینه پر از دود و آتش است
      شهر مدینه ات شده کرببلای من
      
       پهلوی در شکسته و مادر به بستر است
      این اجر آن همه زحمات پیمبر است
      
      رحمان نوازنی
       
      **********************     
    
      پیمبـری و  همـه زیـر سایـه ی پر تو
      دوبـاره جلـوه نمـوده جمـال انور تو
      
      تو آمدی و جهان شد پر از گل و ریحان
      تمـام عـالـم امکـان شـده معطر تو
      
      به وسعت  همه ی آسمـان کـرم داری
      چه مصرع غلطی!! آسمان، نشانگر تو ؟؟
      
      جهان برای تو و مرتضـاست یـا احمد
      جهان، علی و تو، هرسه، برای دختـر تو
      
      تـو احمـدی و نگـیـن پیمبرانی تو
      به جـان فاطمه آرام قلب و جانی تو
      
      کلام تو شده درسی به مکتـب پسرت
      تو آسمـانی و صـادق درون تو قمرت
      
      ز عطر و بـوی خوش تو دلم بهـا گیرد
      شوم چو گوهر نابی فقط به یک نظرت
      
      تو شمع جـان منی ای امیـد قلب همه
      زمین نه دور خودش،گردد آن بدور سرت
      
      ندیده عاشقت هستم چنان اُویس قرن
      تمـام خلقـت گیتـی گـدا و دربدرت
      
      بیا و رحمت خود را نما تو شامل حال
      که با نگات بخوانم محـول الاحـوال
      
      چه گویم از تو که سر تا به پا کرم داری
      همیشه دست نـوازش تو بر سرم داری
      
      جـدا نبـود ولایـت از آن نبـوت تو
      خـزانـه دار رسالت چو جعفرم داری
      
      مزار صادق تو خاکی است و بی زائـر
      چه عاشقانـه نگـر زائـر و حرم داری
      
      خبر بده تو به محسن از آن گل پنهان
      که جـد من خبر از قبـر مادرم داری؟
      
      بـه خـانـواده ات آقـا ارادتی دارم
      محمـد آمـده بـرلب عبـادتی دارم
      
      سید محسن حبیب الله پور
       
      **********************
       
       
      آیه آیه همه جا عطر جنان می آید
      وقتی از حُسن تو صحبت به میان می آید
      
      جبرئیلی که به آیات خدا مأنوس است
      بشنود مدح تو را با هیجان می آید
      
      مي رسي مثل مسيحا و به جسم کعبه
      با نفس هاي الهي تو جان می آید
      
      بسکه در هر نفست جاذبه‌ی توحیدی است
      ریگ هم در کف دستت به زبان می آید
      
      هر چه بت بود به صورت روی خاک افتاده‌ ست
      قبله‌ی عزت و ايمان به جهان مي آيد
      
      با قدوم تو براي همه‌ی اهل زمين
      از سماوات خدا برگ امان مي آيد
      
      نور توحيدي تو در همه جا پيچيده ست
      از فراسوي جهان عطر اذان مي آيد
      
      عرش معراج سماوات شده محرابت
      ملکوتی ست در این جلوه‌ی عالمتابت
      
      خاک از برکت تو مسجد رحمانی شد
      نور توحید به قلب بشر ارزانی شد
      
      خواست حق، جلوه کند روشني توحیدش
      قلب پر مهر تو از روز ازل بانی شد
      
      ذکر لب های تو سرلوحه‌ی تسبیحات است
      عرش با نور نگاه تو چراغانی شد
      
      قول و افعال و صفاتت همه نور محض اند
      نورت آئينه‌ی آئين مسلماني شد
      
      به سراپرده‌ی اعجاز و بقا ره یابد
      هر که در مذهب دلدادگی ات فانی شد
      
      خواستم در خور حسن تو کلامی گویم
      شعر من عاقبتش حسرت و حیرانی شد
      
      اي که مبهوت تو و وصف خطي از حسنت
      عقل صد مولوی و حافظ و خاقاني شد
      
      «از ازل پرتو حسنت ز تجلي دم زد
      عشق پيدا شد و آتش به همه عالم زد»
      
      جنتی از همه‌ی عرش فراتر داری
      تو که در دامن خود سوره‌ی کوثر داري
      
      دیدن فاطمه ات دیدن وجه الله است
      چه نیازی است که تا عرش قدم بر داری
      
      جذبه‌ی چشم تو تسخیر کند عالم را
      در قد و قامت خود جلوه‌ی محشر داری
      
      عالم از هيبت تو، شوکت تو سرشار است
      اسداللهی چون حضرت حيدر داری
      
      حسنين اند روی دوش تو همچون خورشید
       جلوه‌ی نورٌ علي نور ، مکرر داری
      
      اهل بیت تو همه فاتح دل ها هستند
      روشني بخش جهان، قبله‌ی دنيا هستند
      
      اي که در هر دو سرا صبح سعادت با توست
      رحمت عالمي و نور هدايت با توست
      
      چشم امید همه خلق و شکوه کرمت
      پدر امتي و اذن شفاعت با توست
      
      با تو بودن که فقط صرف مسلماني نيست
      آنکه دارد به دلش نور ولايت، با توست
      
      بي ولاي علي اين طايفه سرگردانند
      دشمني با وصي ات، عين عداوت با توست
      
      بايد از باب ولاي علي آيد هر کس
      در هواي تو و در حسرت جنت با توست
      
      سالياني ست دلم شوق زيارت دارد
      يک نگاه تو مرا بس، که اجابت با توست
      
      کاش مي شد سحري طوف مدينه آنگاه
      نجف و کرب و بلا و حرم ثارالله
      
      یوسف رحیمی
       
        **********************
       
       
      در سایه سار لطف شما پا گرفته ایم
      شکر خدا کنارشما جا گرفته ایم
      
      از سائلان هرشبه کویتان شدیم
      این درس را ز عالم بالا گرفته ایم
      
      این نوکری و عرض ادب را به نزدتان
      ازگوشه چشم ام ابیها گرفته ایم
      
      بعدازشما که امتتان چنددسته شد
      شکر خدا که دامن مولا گرفته ایم
      
      همواره درب هرکس وناکس نمی زنیم
      ما رزق خود ز ام ابیها گرفته ایم
      
      ما زیر دِین نسل به نسل شماشدیم
      ازدست زینب تو شفاهاگرفته ایم
      
      تا اینکه بین چاه  نیافتیم ،روز و شب
      یک رشته از عبای شما را گرفته ایم
      
      این رشته ازعبای تو حبل المتین ماست
      مُهرغلامی حسنت برجبین ماست
      
      وقتی که آمدی همه جاغرق نورشد
      کم کم بساط عشق خداوند جور شد
      
      وقتی تو آمدی دل جدت جلا گرفت
      زیرا که لحظه های صفا و سرور شد
      
      وقتی تو آمدی همه جا بوی حق گرفت
      شیطان و فتنه هاش ازاین خاک دور شد
      
      با اینکه آخرآمدی اما نوشته اند
      یک ذره خاک پای شماکوه طور شد
      
      یک ذره نور تو به دل آسمان نشست
      خورشید و ماه بعد به جنس بلور شد
      
      آقاخوش آمدی و قدم رنجه کرده ای
      برداشته خدا ز رویش باز پرده ای
      
      آقاگدای کوی تو دنیا شدند و بعد
      این بردگان به لطف تو آقا شدند و بعد
      
      مقداد و بوذر آمد و سلمان کنار تو
      هریک برای خویش مسیحاشدند و بعد
      
      حسرت به قلب خون شده ی مادران نماند
      بسیارشان که صاحب لیلا شدند و بعد
      
      بانازمقدم تو زمین سربلند شد
      افتادگان به خاک، همه پا شدند و بعد
      
      قبل از تو بود بند دو عالم گره گره
      تو آمدی و این گره ها وا شدند و بعد
      
      پیغمبرانِ قبل تو از یاد رفته بود
      تو آمدی و زنده و احیا شدند و بعد
      
      تو آمدی و نسل تو شد نور فاطمه
      مردم گدای حضرت زهراشدند و بعد
      
      برکوی فاطمه دل ما هم مقیم شد
      فرزند اولش به دوعالم کریم شد
      
      رو کردحق تو را که تو قرآن بیاوری
      بعدش نزول سوره باران بیاوری
      
      لطفی به ماشد و به نگاهت نوشته شد:
      نوری به قلب کشور ایران بیاوری
      
      می خواستی پلی بزنی سوی ما عجم
      گفتی کنارخویش تو سلمان بیاوری
      
      گفتی به او که دین خدا حب حیدراست
      باید علی بگویی و ایمان بیاوری
      
      می خواستی که مست می کربلا شویم
      گفتی زنسل خویش تو سلطان بیاوری
      
      تو آمدی که همره نور وجود خود
      نورخدای عرش فراوان بیاوری
      
      ما را گدای خانه ات آقاحساب کن
      مست شراب ساقی خود بوتراب کن
      
      حیدرمحمدوتوخودت هم که حیدری
      از کل انبیاءالهی تو برتری
      
      آنقدربرتراست مقامت که داده حق
      مانند فاطمه به تو دختر چه دختری
      
      در وصف و درمقام تو این واژه کافی است
      بعد ازخدا تو لایق الله اکبری
      
      از روز اولی که تو پا بر زمین زدی
      فهمیده بود جد تو که تو پیمبری
      
      آقا به جان فاطمه ومرتضی بگو
      روز جزا مرا به غلامی ،تو می خری؟
      
      ما مست حیدریم و لیکن نوشته اند
      ما را همیشه شیعه مذهب جعفری
      
      شکر خدا که ما همگی عبد حیدریم
      شاگرد درس علم دبستان جعفریم
      
      مهدی نظری
       
           **********************
       
       
      درخت ها همه در سایه ی مقام بلندت
      بنفشه ها همه در تاب گیسوان کمندت
      
      به گرد پای تو هرگز نمی رسند سواران
      اگرچه سخت بتازند در رکاب سمندت
      
      چه رودها که تپیدند تا تو را به کف آرند
      چه بادها که وزیدند تا مگر ببرندت
      
      مسیر چشم تو آنقدر دشت و دامنه دارد
      که آهوان جهان را کشانده است به بندت
      
      چنان صمیمی و بی ادعا و بنده نوازی
      که نیست هیچ مسلمان و کافری گله مندت
      
      رسول مهر تو را با کدام خط بنگارم
      فدای آن دل مشکل گشای ساده پسندت
      
      بخوان بنام همان خالقی که خسرو عشق است
      فدای لهجه ی شیرین و حرف های چو قندت
      
      سارا جلوداریان
       
      **********************
       
       
      مثل بهار سر زد و قرآن شكوفه داد
      با او تمام هستي باران شكوفه داد
      
      مي‏آمد از قبيله مردان اهل عشق‏
      آن شب‏كه غنچه غنچه عرفان شكوفه داد
      
      آنقدر گرم بود نفس‏هاي پاك او
      كه‏احساس سرد و زرد زمستان شكوفه‏داد
      
      آن شب كه مرد سبز خدا آفريده شد
      گويي دوباره چهره انسان شكوفه داد
      
      در سرزمين كفر به يُمن حضور او
      باغي شد از خدا و بيابان شكوفه داد
      
      دشت اميدواري دل‏هاي منتظر
      باران سرود و باز فراوان شكوفه داد
      
      آن مرد سبز، مرد خدا، مرد معرفت‏
      آمد و شاخه شاخه ايمان شكوفه داد
      
      مهرناز آزاد
       
      **********************
       
       
      فرشته بوسه زده بارگاه ایزدی ات را
      بهشت خیمه زده ، پرنیان سرمدی ات را
      
      چقدر هودج سیمین،گسیل گشته به پایت
      که سر به سجده گذارند،ملک امجدی ات را
      
      تو کیستی که قلم با هزار جلوه نوشته
      بر آیه های مقدس ،حروف ابجدی ات را
      
      تو کیستی که زبان باز کرده ماهی دریا:
      به حسن مرتبت و خلق خوش ، زبان زدی ات را
      
      تو کیستی که قسم یاد کرده ریگ بیابان
      که انعکاس دهد ساحت زبر جدی ات را
      
      نشسته ماه شب چارده که سیر ببیند
      حلول احمدی ات، حله ی محمدی ات را
      
      خدا تمامیت قدر را فقط به تو بخشید
      که آشکار کند خلقت مجردی ات را
      
      سارا جلوداریان
       
         **********************
       
       
      تا دشت‌ها هوای دلت را دویده‌ای
      در کوه انعکاس خودت را شنیده‌ای
      
      در آن شب سیاه نگفتی که از کدام
      وادی سبد سبد گلِ مهتاب چیده‌ای؟
      
      «تبـت یدا...» ابی‌لهبان شعله می‌کشند
      تا پرده‌ی نمایش شب را دریده‌ای
      
      رویت سپیده‌ایست که شب‌های مکه را ...
      خالت پرنده‌ایست رها در سپیده‌ای
      
      اول خدا دو چشم تو را آفرید و بعد
      با چشمکی ستاره و ماه آفریده‌ای
      
      باران گیسوان تو بر شانه‌ات که ریخت
      هر حلقه یک غزل شد و هر مو قصیده‌ای
      
      راهب نگاه کرد و آرام یک ترنج
      افتاد از شگفتی دست بریده‌ای
      
      بالاتر از بلندی پرهای جبرئیل
      تا خلوت خدا، تک و تنها پریده‌ای
      
      دریای رحمتی و از امواج غصه‌ها
      سهم تمام اهل زمین را خریده‌ای
      
      حتی کنار این غزلت هم نشسته‌ای
      خط روی واژه‌های خطایم کشیده‌ای
      
      گفتند از قشنگیت اما خودت بگو
      از ‌آن محمدی که در آیینه دیده‌ای
      
      قاسم صرافان
       
      **********************
       
      قرار شد که بیایی و از ستاره بگویی
      صدای پنجره باشی و از نظاره بگویی
      
      تمام قصه‌ی دردِ هزار و یک شب ما را
      - بدون آنکه بخوانی- به یک اشاره بگویی
      
      نشان صبح همین بود، همین که «حی علی العشق»
      تو با صدای سپیدت به هر مناره بگویی
      
      برای دخترکانی که سهم خاک نبودند
      تو از جوانه زدن در شبی بهاره بگویی
      
      و موج، پشت سرِ موج، به صخره‌‌ها بزنی تا
      از آن حقیقت آبی در این کناره بگویی
      
      چه سبز می‌شود آن روز که در صدای سواری
      غزل دوباره بخوانی، اذان دوباره بگویی
      
      قاسم صرافان
       
       **********************
       
       
      باران گرفت و سقف مدائن نشست کرد
      دندانه‏هاى کنگره قصد شکست کرد
      
      نورى به صحن معبد زردشتیان رسید
      کآتشکده ز نابى آن‏ نور مست کرد
      
      بالا بلند آمد و هر ارتفاع را
      در زیر پا نهاده و پایین و پست کرد
      
      در هر دلى نشست و به شکلى ظهور داشت
      این گونه بود کآینه را خود پرست کرد
      
      وقتى سؤال کردم از او خود اشاره‏اى
      در پاسخم به پرسش روز الست کرد
      
      حُسنش به غایت است و ظهورش قیامت است
      زیباترین هر آنچه که زیباتر است کرد
      
      فیض مقدسى و تعجب نمى‏کنم
      این چیزها که هست، نگاه تو هست کرد
      
      رضا جعفری
       
      **********************
       
       
      ای نمازِ تو آفتابِ خدا
      آخرین شاه بیت نابِ خدا
      
      محور گردش زمین و زمان
      آسمانی ترین نگاهِ جهان
      
      شعرمن با تو چون محک بخورد
      واژه ها یک به یک ترک بخورد
      
      درمیان قبیله های عرب
      بین احساسهای مرده ی شب
      
      بین اندیشه های ویرانگر
      و  خرافاتیان عصیان گر
      
      وقتِ تعبیر خلق آدم شد
      که جهان پر زعطر مریم شد
      
      ناگهان آسمان دگرگون شد
      ابرهای زمان دگرگون شد
      
      کاخ کسرائیان به لرزه نشست
      خنجر ظلمت شبانه شکست
      
      و شِکفتی که بشکفد ایمان
      و نمیرد صدای دخترکان
      
      درشتابی پراز جهالت ها
      خفته بودیم پشت عادت ها
      
      مانده بودیم درمَنیَّت خویش
      آمدی با خلوص نیت خویش
      
      نرم و آهسته زنده مان کردی
      وکریمانه بنده مان کردی
      
      بارش رحمتی زجانب عشق
      قطره قطره همه مراتب عشق
      
      حُسن خلق تو انقلابِ خدا
      خاتم المرسلین کتاب خدا
      
      فاطمه وثوقی
       
           **********************
       
       
      عشق تو در سینه ما از ازل دیرین تر است
      این مدال مهر از خور شید هم زرین تر است
      
      میشوم فرهاد و بر کوه غزل حک می کنم
      شور تو در شعر هایم از عسل شیرین تر است
      
      با غزل تا قاب قوسین خدا گر پر کشم
      باز هم از وصف خاک پای تو پایین تر است
      
      می نویسم از شکست واژها در وصف تو
      قدر کاه کوی تو از کوهها سنگین تراست
      
      چون که برتو دختری مانند زهرا داده اند
      خون تو از خون هر پیغمبری رنگین تر است
      
      موسی علیمردانی
       
         **********************
       
       
      چشم تا وا می‌کنی چشم و چراغش می‌شوی
      مثل گل می‌خندی و شب بوی باغش می‌شوی
      شکل «عبدالله»ی و تسکین داغش می‌شوی
      می‌رسی از راه و پایان فراقش می‌شوی
      
      غصه‌اش را محو در چشم سیاهت می‌کند
      خوش بحال «آمنه» وقتی نگاهت می‌کند
      
      با «حلیمه» می‌روی تا کوه تعظیمت کند
      وسعتش را ـ با سلامی ـ دشت تسلیمت کند
      هر چه گل دارد زمین یکباره تقدیمت کند
      ضرب در نورت کند بر عشق تقسیمت کند
      
      خانه را با عطر زلفت تا معطر می‌کنی
      دایه ها را هم ز مادر مهربان تر می‌کنی
      
      دیده نورت را که در مهتاب بی حد می‌شود
      آسمان خانه‌اش پر رفت و آمد می‌شود
      مست از آیین ابراهیم هم رد می‌شود
      با تو «عبدالمطلب» عبدالمحمد می‌شود
      
      گشت ساغر تا به دستان بنی‌هاشم رسید
      وقت تقسیم محبت شد، «ابوالقاسم» رسید
      
      یا محمد! عطر نامت مشرق و مغرب گرفت
      وقت نقاشی قلم را عشق از راهب گرفت
      ناز لبخندت قرار از سینه‌ی یثرب گرفت
      خواب را خال تو از چشم «ابوطالب» گرفت
      
      رخصتی فرما فرود آید پریشان بر زمین
      تا چهل سالت شود می‌میرد این روح الامین
      
      دین و دل را خوبرویان با سلامی می‌برند
      عاشقان را با سر زلفی به دامی می‌برند
      یوسفی اینبار تا بازار شامی می‌برند
      بوی پیراهن از آنجا تا مشامی می‌برند
      
      بی‌قرارت شد «خدیجه» قلب او بی‌طاقت است
      تاجر خوش ذوق فهمیده‌ست: عشقت ثروت است
      
      نیم سیب از آن او و نیم دیگر مال تو
      داغ حسرت سهم ابتر، ناز کوثر مال تو
      از گلستان خدا یاس معطر مال تو
      ای یتیم مکه! از امروز مادر مال تو
      
      بوسه تا بر گونه‌ات ام ابیها می‌زند
      روح تو در چشمهایش دل به دریا می‌زند
      
      دل به دریا می‌زنی ای نوح کشتیبان ما
      تا هوای این دو دریا می‌بریی توفان ما
      ای در آغوشت گرفته لؤلؤ و مرجان ما
      ای نهاده روی دوشت روح ما ریحان ما
      
      روی این دوشت حسین و روی آن دوشت حسن
      «قاب قوسین»ی چنین می‌خواست «او ادنی» شدن
      
      خوشتر از داوود می‌خوانی، زبور آورده‌ای؟
      یا کتاب عشق را از کوه نور آورده‌ای؟
      جای آتش، باده از وادی طور آورده‌ای
      کعبه و بطحا و بتها را به شور آورده‌ای
      
      گوشه چشمی تا منات و لات و عزا بشکنند
      اخم کن تا برج‌های کاخ کسرا بشکنند
      
      ای فدای قد و بالای تو اسماعیل‌ها
      بال تو بالاتر از پرهای جبرائیل‌ها
      «ما عرفناک»ت زده آتش در این تمثیل‌ها
      بُرده‌ای یاسین! دل از تورات‌ها، انجیل‌ها
      
      بی عصا مانده‌ست، طاها ! دست موسی را بگیر
      از کلیسای صلیبی حق عیسی را بگیر
      
      باز عطر تازه‌ات تا این حوالی می‌رسد
      منجی دلهای پر، دستان خالی می‌رسد
      گفته بودی «میم» و «حاء» و «میم» و «دال»ی می‌رسد
      نیستی اینجا ببینی با چه حالی می‌رسد
      
      خال تو، سیمای حیدر، نور زهرا دارد او
      جای تو خالی! حسین است و تماشا دارد او
      
      قاسم صرافان

       **********************

      میل باران، تب رطب داریم
      صد و ده کوزه می به لب داریم
      
      از گریبان پاره مان پیداست
      از همه بیشتر طرب داریم
      
      ما پیاله به دست مشهوریم
      همه از میکده نسب داریم
      
      از کرامات چشمهای کسی است
      اگر ایمان به نام رب داریم
      
      آنچنان والِهیم در خورشید
      پنج وعده نماز شب داریم
      
      ما عجم زاده ها به برکت عشق
      رتبه بالاتر از عرب داریم
      
      اگر از واجبات می پرسی
      مست حب؛ فیض مستحب داریم
      
      ما همه بنده و تو باب نجات
      السلام ای حقیقت صلوات
      
      زیر پایت بهار ریخته است
      دانه دانه انار ریخته است
      
      پای مژگان چشم مشکینت
      شصت و سه آبشار ریخته است
      
      بهر قربانی قدمهایت
      چند ایل و تبار ریخته است
      
      طاق کسری که ریخته پای
      طاق ابروی یار ریخته است
      
      پای اسم غلام های شما
      چقدر اعتبار ریخته است
      
      آمدی و به پای آمدنت
      سالها انتظار ریخته است
      
      حضرت مصطفی سلام آقا
      خاتم الانبیا سلام آقا
      
      روح دنبال تن، بلند شده
      جگر سرخ من بلند شده
      
      در تکاپوی دیدن رویت
      صد اویس قَرَن بلند شده
      
      آتش عشقت آمد و زرتشت
      ز آتش افروختن بلند شده
      
      کعبه دور سر تو می چرخد
      آخرین بت شکن بلند شده
      
      منجیِ دختران زنده به گور
      حامی شأن زن بلند شده
      
      نه فقط فاطمه که از صُلب
      تو حسین و حسن بلند شده
      
      ای سراسر ظهور ذات الله
      أشهدُ أنَّکَ رسول الله
      
      آمدی تا پیمبرت سازند
      شب معراج سرورت سازند
      
      زیر پای تو قدسیان بهشت
      اولِ عرش، منبرت سازند
      
      از میان فرشتگان باید
      جبرئیلی کبوترت سازند
      
      صد هزاران چو هاجر و مریم
      خاک درگاه مادرت سازند
      
      کاسه کاسه شراب کوثر را
      هدیه بر عشق همسرت سازند
      
      فاطمه نور بود و گفت خدا
      در سپاس از تو دخترت سازند
      
      تو حبیب خدایی و باید
      جانشینی چو حیدرت سازند
      
      هر چه گفتی تو با علی گفتی
      شصت و سه سال یا علی گفتی

  محمد جواد پرچمی

      **********************

 
      قلم به دست گرفتم دوباره بنویسم
      نهاد عشق شدم تا گزاره بنویسم
      حروف شمسی خود با ستاره بنویسم
      توان گرفته ام از یک عصاره بنویسم
      
      عصاره ای که زمین و زمان به نامش بود
      اگر غلط نکنم عرش، مست جامش بود
      
      در آن زمان که بشر محو بت پرستی بود
      تمام فرصتشان صرف عیش و مستی بود
      بقای نسل به تدریج رو به پستی بود
      بنای بتکده ها حُکم چیره دستی بود
      
      یکی رسید که توحید، کوله بارش بود
      "بگو خداست احد" این فقط شعارش بود
      
      به گوش باش خداوندگار گمراهی
      رسیده است سحر در پسِ شب واهی
      وزیده است نسیم خوش سحرگاهی
      به سوی چاه عدم تا ابد بشو راهی
      
      خبر رسیده که موسی به نیل آمده است
      بزن کنار دوباره خلیل آمده است
      
      خدا به خلقت زیبای خود نمک پاشید
      به خلق جاذبه ی روی عشق می نازید
      خجالت از نَفَس سرد ماه می بارید
      به پشت ابر تکامل روانه شد خورشید
      
      خدا به چهره ی او دین راستین می گفت
      به آفرینش خود، باز آفرین می گفت
      
      به سردی نَفَس آدمی حرارت داد
      زمینِ خشکِ هوسِ باز را طراوت داد
      به ذات گمشده ی عاشقی کرامت داد
      به مادّیّت این خاک، معنو