آموزش مداحی و اشعار مذهبی

چه سایه سار پر از لطف و رحمتی داری!
 به جمع سایه نشینان عنایتی داری

غبار تربت تو با دم مسیح یکی ست
 عجب دوای عجیبی چه تربتی داری

در آن جمال علی وار و نور زهرایی
 عجب شکوه و جلالی چه هیبتی داری

به عشق تو همه عالم شده حسینیه
 چقدر مجلس روضه، چه هیئتی داری

بدون این که عتابم کنی، عطا کردی
 چقدر خوب و کریمی چه عادتی داری

چقدر بنده نوازی چقدر آقایی!
 چقدر حضرت آقا شبیه زهرایی!

کبوتر دل من پر زده به سوی حرم
 مگر که اوج بگیرد دوباره روی حرم

خدا کند که بیایم دوباره پا بوست
 خدا کند که نمیرم در آرزوی حرم

اگر چه خیر ندیدی تمام عمر ز من
 وجود من زده لطمه به آبروی حرم

... تو را دوباره قسم می دهم به عبّاست
 تصدّقی سرِ حضرتِ عموی حرم

بده اجازه شبی باز زائرت باشم
 و روی خاک بیافتم به روبروی حرم

منی که خاک توام دلبر ثریّایی
 تویی در اوج، که آقا شبیه زهرایی 

محمد ناصری

************************

با اجازه ز حضرت زهرا
اذن می خواهم از تو یا مولا

می روم تا خدا به آن بالا
تا بخوانم ز علم الاسماء

 شاد و خرسند کل ارض و سماست
روز میلاد سید الشهداست

می نویسم به وسعت دنیا
جوهرم آب آبی دریا

دفترم شد تمام صحرا ها
تا نویسم به مدح آن آقا

با تو طی شد تمام روز و شبم
یا حسین است تا ابد به لبم

بر فراز است تا ابد علمت
بوسه ها می زنیم بر قدمت

زنده هستم زفیض دم به دمت
نام ما نیفتد از قلمت

بین سر ها اگر سری داریم
به خدا خوب دلبری داریم

حامد ظفر

دریای دُر از دلِ صدف می آید
تبریکِ سه نور ، با شعف می آید
خورشید و مَه و ستاره یکجا جمعند
عطرِ صلوات از نجف می آید

***

شعبان مَه با صفای خاتم باشد
میلاد سه آزادۀ عالم باشد
نذر قدم حسین و عباس و علی
ذکر صلواتِ ما دمادم باشد

***

شعبان شدو حق شور و شعف در می ما ریخت
از شهد شقایق سبب شادی ما ریخت
گر حضرت حق این همه می در پی ماریخت
بر یمن قدوم سه یل کرب و بلا ریخت

***
حسینی مسلکان هنگام بینایی عین است
زمان اشتیاق اولیای عالمین است
ببالید ای گدایان حسین برخود که امشب
شب میلاد مسعود شهنشاهم حسین است

***

حق کرده ظهور تا حسین آمده است
آیات جهاد با حسین آمده است
فطرس به امید عفو بر درگه او
با ذکر حسین، با حسین آمده است

***

نور ابدى و ازلى مى ‏آید
بر عالم ایجاد، ولى مى ‏آید
مجموعه ى حسن و عشق و ایثار و کرم
یعنى که حسین ابن على مى‏ آید

***

نام تو را دواى درد است حسین
بى یاد تو بین که چهره زرد است حسین
عشق تو مرا ز خویش بیگانه نمود
بى عشق تو بین که سینه سرد است حسین

***

میلاد حسین خون بهاى دین است
این عید، حیات شیعه را تضمین است
امروز فرشتگان به هم مى ‏گویند
احیاگر آیین محمد این است

***

از خاطر دهر کى رود یاد حسین
گلبانگ عدالت است فریاد حسین
بر خلق ستم دیده، مبارک بادا
مرگ ستم است، روز میلاد حسین

***

در سوم شعبان که همه لطف و صفاست
میلاد پر افتخار شاه شهد است
در حیرتم از این که بُوَد وقت سرور
یا موسم سوز و گریه و شور و نواست

***

امشب که فضا پر است از بوى حسین
عطر گل سرخ آید از سوى حسین
اى فطرس پر سوخته احرام ببند
از بهر طواف کعبه ى روى حسین

***

امشب شب میلاد حسین است حسین
اندر همه جا یاد حسین است حسین
خوانند همه نادعلى، لیک على
امشب بلبش ناد حسین است حسین

***

وقتى که حسین یافت میلاد امروز
یزدان در لطف تازه بگشاد امروز
در عالم قدس یک حسین داشت خدا
آن را به محمد و على داد امروز

***

بر آنچه که شد هادى فطرس صلوات
خوانیم به دل شادى فطرس صلوات
میلاد حسین عید آزادى اوست
بر لحظه ى آزادى فطرس صلوات

***

اى آنکه ترا حُسن خداداد بُود
میلاد تو جلوه گاه ایجاد بُود
ما را به نگاه لطف خود شادان کن
امروز که قلب فاطمه،شاد بُود
***

امروز که بلبلان ترنم کردند
با یکدیگر از عشق تکلّم کردند
چون غنچه و گل على و زهرا از شوق
بر روى حسین خود، تبسم کردند

***

میلاد حسین نوگل زهراشده امشب
گیتى ز رخش طور تجلا شده امشب
ده مژده ى جانبخش بعالم ز قدومش
زیرا که در رحمت حق واشده امشب

***

میلاد حسین شادى دلها شد
امید دل پیامبران پیدا شد
اینک بسویش برو که فردا دیر است
کز آمدنش در شفاعت وا شد

***

میلاد حسین و سوم شعبان است
خورشید ولایت از افق تابان است
اى کشور جمهورى اسلام،حسین
داماد عزیز ملت ایران است

      لال بودم مرا زبان دادند
      منِ افتاده را توان دادند
      
      زیر خورشیدِ گرمِ روزِ الست
      مانده بودم که سایبان دادند
      
      اِزدحامی عجیب بود امّا
      به من از آن همه مکان دادند
      
      خواستند کار عشق را بینند
      حال و روزِ مرا نشان دادند
      
      مثلِ آتش شدم مرا سوزاند
      به دلم تا حسین جان دادند
      
      نه که مجنون نه مثلِ فرهادم
      خوش به حالم حسین آبادم
      
      اوّل عشق شور شیرین است
      بعد از آن روزگار غمگین است
      
      تا که عاشق شدم همه گفتند
      روی پیشانیت چرا چین است؟
      
      روز اوّل که دیدمش گفتم
      آنکه روزم سیه کند این است
      
      جگرم را هر آن که دید گریست
      گفت این داغ ، ارثِ یاسین است
      
      حا و سین ، یا و نون مرا دریاب
      که سرم روی شانه سنگین است
      
       حا و سین ، یا و نون مرا کُشته
      شکر حق این جنون مرا کُشته
      
      روز اوّل که دید آبم کرد
      بعد از آن ساخت و خرابم کرد
      
      به همین فکر می کنم هر روز
      عاقبت عشق انتخابم کرد
      
      هیچ کس روی من حساب نکرد
      شکر حق مادرت حسابم کرد
      
      تو خودت آمدی پِی اَم ورنه
      هر دری رفته ام جوابم کرد
      
      از دعاهای مادرم بودم
      تا نگاه تو مستجابم کرد
      
      حق بده بر دلم که در بند است
      اوّلین عاشقت خداوند است
      
      از جمالت بهار می ریزد
      از جلالت وقار می ریزد
      
      حرف اصلاً نداری و از هر
      خطبه ات اعتبار می ریزد
      
      لحظه هایی که تیغ می گیری
      عرقِ ذوالفقار می ریزد
      
      چقدر سر به زیر هر قدمت
      لحظه های شکار می ریزد
      
      چشم زینب به گیسویت حیران
      چه خوش این آبشار می ریزد
      
      شب پروانه است ، بسم الله
      هر که دیوانه است، بسم الله
      
      با تو این آسمان نگین دارد
      و خدا با تو هم نشین دارد
      
      تو علی هستی و علی با تو
      دست حق را در آستین دارد
      
      تو علی هستی و علی وقتی
      می زند تیغ ، آفرین دارد
      
      تو علی هستی و علی یعنی
      از رجز خوانی اش زمین دارد...
      
  ..می زند چرخ گردِ خود هر روز
      که علی ضربِ آتشین دارد
      
      نام تو فاطمی است هم علوی
      که همان دارد و همین دارد
      
      فاطمه هم حسین می خواند
      زیر دین کسی نمی ماند
      
      در دلم درد بی شماری هست
      چند وقتی است روزگاری هست
      
      قسمتم نیست کربلا بروم
      این چه غم این چه انتظاری هست
      
      پلک هایم به کار می آید
      به ضریح نواَت غباری هست
      
      سنگ فرش حرم بگو آیا
      قسمتم از تو یک مزاری هست
      
      سفره ات گرم می کنم بَلَدم
      خوشی من همین نداری هست
      
      تو که می خواستی مرا بکُشی
      کاش می شد به کربلا بِکُشی
      
      تا گدایانِ پُشتِ در داری
      تا که هستیم درد سر داری
      
      دستت از پشتِ در برون آمد
      خوب از شرم ما خبر داری
      
      مثل منظومه ای و خورشیدی
      دور خود چند تا قمر داری
      
      پشتِ در آمدی ولی دیدم
      که تو هم دست بر کمر داری
      
      ارتباطیست از تو با جگرم
      چقدر زخم بر جگر داری
      
      تو همه باورِ اباالفضلی
      سومین حیدر اباالفضلی
      
      حسن لطفی

      عشقی است در میان دل ما که کیمیاست
      این عشق این جنون همه ی آبروی ماست
      
      روزی ماست نوکری خوب خانه ای
      آقای ما کریم و جوانمرد و باوفاست
      
      ما در بهشت هم همه دنبال هیئتیم
      جنت بدون روضه ی ارباب بی صفاست
      
      سر می دهیم و منت مردم نمی کشیم
      هستیم سائلان حسین تا خدا خداست
      
      شکر خدا حسین شده زندگی ما
      شکر خدا که در دل ما عشق کربلاست
      
      جای گلایه نیست که تکفیر می شویم
  «داریم با حسین حسین پیر می شویم »
      
      من رعیت و غلام تو سلطان کربلا
      من مور ناتوان تو سلیمان کربلا
      
      دستی که بین عرش نوشته تو را امیر
      من را نوشته است پریشان کربلا
      
      دست مرا رها نکن و بی کسم نکن
      دریاب حال زار مرا جان کربلا
      
      موی مرا سفید نموده است حسرت
      پابوسی تو نیمه شعبان کربلا
      
      دارد میان قلب خدا جای دیگری
      هر کس که گشته است مسلمان کربلا
      
      شکر خدا که مثل بزرگان و عرشیان
       هر ماه من شده است محرم حسین جان
      
      وصفت به ذهن کوچک من جا نمی شود
      جز تو کسی برای من آقا نمی شود
      
      هر کس بهشت ، بی تو بخواهد جهنمی است
      اصلا بهشت بی تو که معنا نمی شود
      
      من می خورم قسم که کسی عاشقت حسین
      مثل رباب و زینب و سقا نمی شود
      
      آن قدر این دلم به تو وابسته هست که
      امروز من بدون تو فردا نمی شود
      
      کاری به خوب یا بدی من نداشتی
      آقا کریم تر ز تو پیدا نمی شود
      
      آقا به آبروی علی اصغرت قسم
      من را ببخش نوکر خوبی نبوده ام
      
      داده همیشه لطف تو من را خجالتی
      آقای کربلا چه قدر با محبتی
      
      ماندم چرا نگاه تو افتاد سوی من ؟!
      من هیچ هیچ هیچم و تو بی نهایتی
      
      ایل و تبار تو همه  آقا و پادشاه
      ایل  و تبار من همه  مجنون و هیئتی
      
      شکر خدا برای گدایی خانه ات
      داریم با تمام رفیقان رقابتی
      
      ما را همه به نام شریفت شناختند
      داده خدا به ما چه بهایی چه قیمتی
      
      ما اوج عشق را درِ این خانه یافتیم
      در هیئت حسین خدا را شناختیم
      
      دنیای بی تو پر ز غم و رنج آور است
      دنیای با تو مثل بهشت است محشر است
      
      رحمت به آن که داد همین نکته یاد ما
      هر کس نشد گدای تو از سگ نجس تر است
      
      ما از همه لذایذ دنیا گذشته ایم
      گریه به زیر پرچم تو چیز دیگر است
      
      گویند نوکران و کنیزان خانه ات
      عرض ادب برای تو با اشک بهتر است
      
      یک روز می رسد که به لطف دعای تو
      بانی مرگ ما تن پر زخم و بی سر است
      
      هر شب برای حنجر تو زار می زنم
      یاد بریدن سر تو زار می زنم
      
      محمد حسین رحیمیان

سلاله از مدینه راه افتاد
خمی بر قامتِ دلخواه افتاد
غمی بر جانِ دختِ شاه افتاد
دلِ اهلِ سفر بس ناگران بود

نگاه مادری بر طفل زیبا
دو چشمان خمارش بس فریبا
و دستان ظریفش دست بابا
دل بابا چنان آتش فشان بود

نگاه کودکانش سرد می شد
دل عمه سراسر درد می شد
و کم کم اصغر او مرد می شد!
عجب تقدیر تلخی! امتحان بود...

دل خواهر چه بی صبرانه غوغاست
و ذکر قلب او بر لب هویداست
"خیالم راحت است، عباس با ماست!"
نگاه علقمه بر آسمان بود

سفر خوب است، اما اینچنین، نه
میان لشگر نامسلمین، نه
به روی نی سر و تن بر زمین، نه!
دمِ واغربتا در کهکشان بود

بریزید اشک ها، پایان نگیرید
شکوه ناله از یاران نگیرید
خبر از غربتِ باران نگیرید
همان بهتر که مادر بی نشان بود...

چه کهنه غربتی در عمقِ جان بود....

 خانم آوا

      کاروانی ملازم غم بود
      که رجب راهی محرم بود

      رانده می شد امام عاشورا
      گر چه خود مقتدای عالم بود

      گاه با مادرش وداعی داشت
      گه وداعش به نزد خاتم بود

      باغ آلاله های بنی هاشم
      با گل فاطمه چه همدم بود

      فاطمیات گرد زینب ها
      زینب اما به غصه ملهم بود

      با خبر بود زینب از فردا
      او به اسرار یار محرم بود

      در نگاه برادرش می دید
      مقتلی پر زخون فراهم بود

      شد برای اسارت آماده
      از همان لحظه قامتش خم بود

      محملم را ببند عباسم
      آسمان بارشش چه نم نم بود

      کودکان را به خود فرا می خواند
      یاور رهبرش دمادم بود

      محور کاروان شد از اول
      دائما خط او مقدم بود

      هیبتی داشت آخر کارش
      حیف، عمر امامتش کم بود

      کوفه و شام تحت فرمانش
      اُسکتوا گفتنش چه محکم بود!

      آن شبی که خرابه شد آباد
      گیسوان سه ساله در هم شد

      تا همه کاروان به خود آمد
      دید پلک رقیه بر هم بود

      آخرین زخم کاروان وا شد
      گریه تنها دوای مرهم بود

     محمود ژولیده

***************

      
      مدینه! امامت کجا می رود؟
      سفر کرده سوی خدا می رود

      دل شب، غریبانه تنها حسین
      نهان از همه چشم ها می رود

      مدینه! چه آرامی و ساکتی
      امام غریبت کجا می رود؟

      مدینه ز عباس و اکبر بپرس
      اگر می رود، شب چرا می رود؟

      مدینه! تماشاکن این قافله
      چه عاشق سوی کربلا می رود

      اگر جان به بزم بلا می برد
      علی اصغرش را کجا می برد؟

    غلامرضا سازگار

***************

      
      فضا محو تاب و تب زینب است
      گمانم که وقت نماز شب است

      همه هاشمیات، مشغول ذکر
      بیابان پر از نغمۀ "یارب " است

  (طِرِمّاح)! محمل به سرعت مران
      که بانوی این کاروان زینب است

      همه کودکان را همه شب مدام
      غریبانه ذکر خدا بر لب است

      حسین است چون ماه و اطراف او
      فروزنده هفتاد و دو کوکب است

      بیابان بزن ناله ای دل نشین
      که دخت علی گشته محمل نشین

      عجب کاروانی ،خدا یارشان
      اجل  آید از ره به دنبالشان

      متاع همه گشته خون گلو
      خداوند عالم خریدارشان

      شود حجشان با شهادت شروع
      اسارت بود آخرِ کارشان

      گواهی دهم در کنار فرات
       بود آبشان خون رخسارشان

      چو اینان عزیزان پیغمبرند
      مبادا کنی ای فلک خوارشان

      قضا را چه امری مقدرشده
      که سقا پریشان اصغر شده

     غلامرضا سازگار

      ای علمدار سپه در دلِ شب بار ببند
      محمل پردگیان دوز ز اغیار ببند

      همه ی اهل حرم را به حرم كن احضار
      كودكان را به محبت دلِ شب كن بیدار

      این خداحافظی آخر ما با زهراست
      بعد از این وعده ی ما با همگان كرب و بلاست

      خواهر انگار همین جاست طواف من و تو
      قبر گمگشته ی زهراست مطاف من و تو

      مادرا می برم از كوچه پریشانی را
      می برم همره خود این همه قربانی را

      مشكل قافله را وا بگذارید به من
      گریه ی دختركم را بسپارید به من

      شیرخوارم كه شده كودك هجده روزه
      گردنش حرز ببندید ولی از بوسه

      ای سپه دار، سپه را كمك از امشب كن
      با علی اكبر من همرهیِ زینب كن

      از همین اول راه آب بنوشان به همه
      زینبم جامه ی بسیار بپوشان به همه

      همه ی لشگر عشق است غلامت زینب
      زانوی اكبر لیلاست ركابت زینب

      بعد از این كاش كه بی یار نگردی خواهر
      كاش بی قافله سالار نگردی خواهر

     محمود ژولیده

***************

      مدینه حسینت کجا می‌رود؟
      اگر می‌رود شب چرا می‌رود؟

      غریب وطن نیمه‌شب از وطن
      غریبانه پیش خدا می‌رود

      دلِ شب خدا را صدا می‌زند
      چرا ساکت و بی‌صدا می‌رود؟

      اجل پیش رو، مادرش فاطمه
      به دنبال او از قفا می‌رود

      به تعجیل رو در کجا می‌برد؟
      مگـر سـر بـرای خدا می‌برد؟

      صدای جرس آه جان بر لب است
      جگرسوز چون ناله زینب است

 «طرماح» یک لحظه محمل مران!
      خدا را که وقت نماز شب است

      نفس‌ها همه نالۀ یا حسین
      دعاها همه سوز و تاب و تب است

      به هر منزلی مرگ چشم انتظار
      به هر محملی نغمۀ «یارب» است

      شما هم چو مرغ شب ای ناقه‌ها
      بنـالیـد بـا زینـب ای ناقـه‌ها

  غلامرضا سازگار

***************

           
      ای اشک‌هـا ببارید از چشم‌هـا چـو باران
      کـز بـاغ وحـی، بـا هـم رفتند گلعـذاران

      خون از دو دیده جاری‌ست هنگام سوگواری‌ست
      چشم مدینـه گرید چون چشم سوگواران

      دیشب عزیز زهرا بگذاشت سر به صحرا
      خورشید وحی گردید پنهان به کوهساران

      خالــی شـده مدینـه از لاله‌های توحیـد
      پُـرگشتـه کـوه و صحـرا از نالـۀ هزاران

      ای دوستان برآریـد آهـی ز سـوز سینـه
      این بیت را بخوانیـد همـراه آن سـواران

      بگذار تا بگریم چون ابر در بهاران
      کز سنگ ناله خیزد روز وداع یاران

      دیشب تو خواب بودی وقت سحر، مدینه!
      یک عمـر شـد نصیبت خون جگر، مدینه!

      دیدی چگونه از تـو هجده ستاره گم شد؟
      دیدی که قرص ماهت رفت از نظر، مدینه؟

      روزت سیـاه باشـد چشمـت بـه راه باشد
      تــا از مسافــرانت آیــد خبـر، مدینــه!

      دستی سوی سماء کن عبـاس را دعا کن
      ترسم شود در این ره بی‌دست و سر، مدینه!

      آه از جگــر بــرآرم خــون از بصر ببـارم
      ایـن بیـت را بخـوانم بـار دگـر، مدینــه!

      بگذار تا بگریم چون ابر در بهاران
      کز سنگ ناله خیزد روز وداع یاران

  غلامرضا سازگار

    از زبان حضرت ام البنین(س) خطاب به آقا قمر بنی هاشم(ع)

      
      قصد کرده است از وطن برود
      پنجمین رکن پنج تن برود

      این حسین است که غریب شده
      کاش می شد که با حسن برود

      او به هر حال می شود عریان
      چه نیازی ست با کفن برود!

      هر چه کردند جان معجر من
      نگذاری که پیرهن برود

      قسمت می دهم اجازه نده
      شمر با پا روی بدن برود

      نگذاری که نیزه کندی
      جای پهلوش بر دهن برود

      نکند بی حسین برگردی
      نکند آبروی من برود

  علی اکبر لطیفیان

***************

      دو بیتی ها
       
      گل باغ جنان بودیم و رفتیم
      پیمبر را نشان بودیم و رفتیم
      مدینه ای تمام خاطراتم!
 (اگر بار گران بودیم و رفتیم)

      ***
      وداعی تلخ کردم با پیمبر
      نهادم صورتم بر قبر مادر
      دلم تنگ حسن شد ای خدایا
      بقیع رفتم برای بار آخر
    
      ***
      نوایی می زند آتش به سینه
      رود همراه بابایش سکینه
      رسد روزی که بی بابا بیاید!
      خداحافظ... خداحافظ مدینه
    
      ***
      دل بی تاب را تابی بیاور
      شبم تاریکه، مهتابی بیاور
      شده اُم البَنین وقت جدایی
      برای بدرقه آبی بیاور
     
      ***
      ببین زینب که جانی در تنم نیست
      دگر چاره به غیر از رفتنم نیست
      چنان در این سفر غارت شوم من
      که حتی بنگری پیراهنم نیست
     
      ***
      بود تا همره من أشجع النّاس
      کجا و کی کنم من درد، احساس؟!
      ز چشم بَد نگهدارش خدایا
      که گردد خیمه غارت بعد عباس
     
      ***
      نباشد این وداع آخر من!
      بگفتا رازهایی مادر من
      شود گودال جمع پنج تن جمع
      نَهَد بر دامنش مادر، سر من
    
      ***
      خدایا هم علیمی هم خبیری
      پذیرفتم هر آن چه می پذیری
      برای ما شهادت بوده عادت
      ولی ای وای از داغ اسیری
    
      ***
      دل ارباب از هجران کباب است
      رقیه در بَرَش طفل رباب است
      پدر گفتا: که خوش باشی عزیزم
      بدان روزی رسد جایت خرابه است

    علی اصغر انصاریان

       
      الا ای نغمه های ناله پرداز
      محرم از همین حالا شد آغاز

      مدینه دارد آهنگ جدایی
      حسین فاطمه شد کربلایی

      الا ای اشک های پر ز احساس
      بپاشید آب پشت پای عباس

      غمی از تربت پیغمبر آید
      که نجوای علی اکبر آید

      الهی دشمنت خواری ببیند
      قد و بالای زینب را نبیند

      صدای ناله ای در بین زن ها
      زده شعله به روی جان و تن ها

      الهی می روم با او از این جا
      مبادا بی حسین آیم خدایا

      وصیت های زهرا را گرفتم
      شبانه راه صحرا را گرفتم

      مبادا رهبرم تنها بماند
      میان لشگر غم ها بماند

      الهی با حسینم درد دل هاست
      کمی آهسته تر مادر همین جاست

      مبادا ای دوای زخم سینه
      روی بی خواهر از شهر مدینه

      تو باید سرو من باشی برادر
      مبادا بی کفن باشی برادر

      مبادا شاخه هایم بی گل یاس
      جدا گردد ز تن دستان عباس

      و یا بی قاسم و اکبر بمانم
      عزادار غم معجر بمانم

      روم با قوم نامحرم اسیری
      ببینم در جوانی رنگ پیری

      به نام خارجی از دین و اسلام
      روم با دخترت تا کوفه و شام

      محمود ژولیده

     حسين قافله ات نيّتِ سفر دارد
      تو ميروي و خدا از دلت خبر دارد
      
      براي بدرقه اُمّ البنين هم آمده است
      به جاي مادرتان دست بر كمر دارد
      
      مسيرتان،زياد است و دخترت كوچك
      براي دختر تو اين سفر خطر دارد
      
      براي قاسم از اينجا زره ببر آقا
      براي پيكر او سنگها شرر دارد
      
      ميان قافله ات جا كه هست با زينب
      بگو كه چادر و معجر اضافه بر دارد
      
      بيا حسين عوض كن تو ساربانت را
      گمان كنم كه به انگشترت نظر دارد
      
      بيا براي خودت هم كفن بخر آقا
      ثواب دارد عزيزم كجا ضرر دارد
      
      علی اصغر انصاریان
      
*******************
       
       
      از زبان حضرت ام البنین(س)
       
      قصد کرده است از وطن برود
      پنجمین رکن پنج تن برود
      
      این حسین است که غریب شده
      کاش می شد که با حسن برود
      
      او به هر حال می شود عریان
      چه نیازی ست با کفن برود!
      
      هر چه کردند جان معجر من
      نگذاری که پیرهن برود
      
      قسمت می دهم اجازه نده
      شمر با پا روی بدن برود
      
      نگذاری که نیزه ی کُندی
      جای پهلوش بر دهن برود
      
      نکند بی حسین برگردی
      نکند آبروی من برود
      
      علی اکبر لطیفیان

      
********************
       
       
      وقتی که می رفتند دنیا گریه میکرد
      شهر مدینه مثل زهرا گریه میکرد
      
      وقتی که می رفتند پشت پای آنها
      چشمان جبرائیل حتی گریه میکرد
      
      پائین پای ناقه مریم گریه میکرد
      دورِ سر گهواره عیسی گریه میکرد
      
      این است آن داغ عظیمی که برایش
      حتی میان تشت یحیی گریه میکرد
      
      این است زینب بانویی که زیر پایش
      زانوی لرزه دار سقا گریه میکرد
      
      بوسید اکبر دستهای مادرش را
      در زیر چادر، ام لیلا گریه میکرد
      
      بر روی دامن مادری در گوش طفلش
      آهسته تا میگفت لالا گریه میکرد
      
      یک کاروان گریه شد وقتی رقیه
      با گفتن بابا، بابا گریه میکرد
      
      در زیر پای محمل مستوره عشق
      منزل به منزل ریگ صحرا گریه میکرد
      
      وقتی که میرفتند عالم سینه میزد
      وقتی که میرفتند دنیا گریه میکرد
      
      علی اکبر لطیفیان