آموزش مداحی و اشعار مذهبی

آموزش تخصصی اصول و فنون و اخلاق مداحی به همراه زیباترین اشعار در مدح اهل بیت علیهم السلام

عضو شوید

:: فراموشی رمز عبور؟

عضویت سریع

نام کاربری :

رمز عبور :

موبایل :

ایمیل :

نام اصلی :

در این وب با اخــلاق مــداحی، اصـــول مداحــی،علــوم و فنــون مداحـی روضه خوانی،دعاخوانی، اشعار زیبا دربـاره ولادت و تسلیت اهــل بیت علیهم السـلام،وظایف مداحان،رسالت مداحان در جامعه، آسیبهای مداحی،مقتل شناسی انواع سبک ها و دستگاه ها و هر آنچه کـه مربوط بـه مداح و مداحی باشد، آشنا خواهید شد ان شاءالله. (مهدی وحیدی)

مهدی وحیدی [1880]

نوحه،زمزمه،شور....اربعین بهمراه سبک اجرا

اشعار شهادت امام حسن(ع)

نویسنده : mahdivahidi

تاریخ : سه‌شنبه 10 دی 1392

      همرنگ پائيزى ولى فصل بهارى
      سبزينه پوش خطه زرين تبارى

      جود و كرم بيرون منزل صف گرفتند
      در كيسه آيا نان و خرمايى ندارى؟

      جبريل پر وا كرده و با گردنى كج
      شايد ميان كاسه‏اش چيزى گذارى

      وقت عبور از كوچه‏ هاى سنگى شهر
      آقا چرا بر دست خود آئينه دارى؟

      در گرمدشت طعنه ‏ها دل را نياور
      من كه نمى‏بينم در اينجا سايه سارى

      از خاطرات سرد و يخبندان ديروز
      امروز مانده جسم داغ و تب مدارى

      بر زخمهايى كه درون سينه توست
      هر شب سحر با اشك مرهم میگذارى

      يك كربلا روضه به روى شانه خود
      توى گلو هم خيمه‏اى از بغض دارى

      تشتى كه پاى منبر تو سينه زن بود
      حالا چه راه انداخته داد و هوارى

      دستم دخيل آن ضريح خاكى تو
      شايد خبر از گمشده مرقد بيارى

      وقت زيارت شد چرا باران گرفته
      خيس است چشم آسمان انگار، آرى

      من نذر كردم بعد از آنى كه بميرم
      مخفى شود قبرم به رسم يادگارى

      روح الله عیوضی

      ********************


      گل کرده در زمین، کَرَم آسمانی ات
      آغوش باز می رسد از مهربانی ات

      حالا بیا و سفره مینداز سفره دار
      حالت خراب می شود و ناتوانی ات

      دارد مرا شبیه خودت پیر می کند
      جان برده از تمام تنم نیمه جانی ات

      یوسف ترین سلاله ی تنها تر از همه
      سبزی رسیده تا به لب ارغوانی ات

      این گرد پیری از اثر خاک کوچه است
      بر موی تو نشسته ز فصل جوانی ات

      باید که گفت هیئت سیّار مادری
      خرج عزا شدی و خدای تو بانی ات

      زهر از حرارت جگرت آب می شود
      می گرید از شرار غم ناگهانی ات

      زینب به پای تشت تو از دست می رود
      رو می شود جراحت زخم نهانی ات

      آقای زهر خورده چرا تیر می خوری؟
      چیزی نمانده از بدن استخوانی ات

      محمد امین سبکبار

      *******************


      زینب بیاور آخرین رخت کفن را
      تا که کفن پوشم تن سبز حسن را

      خالى است جاى مادرم تا که ببوسد
      لبهاى سرخ یوسف گل پیرهن را

      حیدر بیا فتنه دوباره پا گرفته
      بیرون کن از شهر مدینه بیوه زن را

      قبل از سفر تا کربلا غارت نمودند
      با تیرهاى پر ز کینه هستِ من را

      عباس را گویید تا بیرون بیارد
      آن تیرها که دوخته تابوت و تن را

      بیرون کشیدم تیر از پهلویش اى واى
      کردم زیارت گوییا امّ الحسن را

      پیراهن خود را ز خون او بشویید
      حرفى از این تشییع با زینب نگویید

      جواد حیدرى

      *******************


      سایه ی دستی میان قاب چشمان ترش
      چادرخاکی زهرا بالش زیر سرش

      رنگ خون پاشیده بر آیینه ی احساس او
      لکه های سرخ روی گوشوار مادرش

      این دم آخربه یاد میخ در افتاده است
      خانه را آتش زند با روضه ی پشت درش

      لخته ها را پاک می کرد از لب خشکیده اش
      زینب خونین جگر با گوشه های معجرش

      برخلاف رسم سرخ کشتگان راه عشق
      رفته رفته سبزتر می شد تمام پیکرش

      با نظر بر اشک قاسم گفت:وای از کربلا
      نامه ای را داد با گریه به دست همسرش

      روضه ی لایوم می خواند غریب اهل بیت
      کربلایی ها چه گریانند در دور و برش

      چشم امیدش به قد و قامت عباس بود
      ایستاده با ادب ساقی کنار بسترش

      وحید قاسمی

      *******************


      ای انتهای غربت و غم ابتدای تو
      کمتر بیان شده غزلی در رسای تو

      لب تر نکرده سائل بیچاره بر شما
      گفتی بگیر زندگی من برای تو

      اصلاً قیاس کردن با تو درست نیست
      حاتم که بوده است؟ گدای گدای تو

      قرآن مخوان که راه گذر بند آمده
      ای من فدای قدرت جذب صدای تو

      آقا ببین دو ماه تمام است شهرمان
      تمرین گریه کرده برای عزای تو

      حالا به رنگ گنبد خضرا درآمده
      یا نه عقیق سبز شده دست و پای تو

      از سوز زهر زمین دهن باز کرده است
      دیگر چه آمده سر مجرای نای تو

      با تکه تکه های جگر فاش کرده ای
      رازی که دیده بود فقط چشمهای تو

      روزی که داد می زدی آیا نمی شود
      مادر کبود چهره شوم ‌من به جای تو؟

      دیدی حسین از غم تو گریه می کند
      گفتی که من کجا و غم کربلای تو .........
      **
      اگر شاعر این شعر را میشناسید لطفاً اطلاع دهید

      *******************


      در کرم خانه حق سفره به نام حسن است
      عرش تا فرش خدا رحمت عام حسن است

      بی حرم شد که بدانند همه مادری است
      ور نه در زاویه عرش مقام حسن است

      هرکه آمد به در خانه او آقا شد
      ناز عشاق کشیدن ز مرام حسن است

      حرم و نام و وجودش همه شد وقف حسین
      هر حسینیه که برپاست خیام حسن است

      دست ما نیست اگر سینه زن اربابیم
      این مسلمانی ایران زکلام حسن است

      هرکه خونش حسنی شد ز خودی حرف شنید
      غربت از روز ازل باده جام حسن است

      تا زمانیکه خدائی خدا پابرجاست
      پرچم حسن حسن در همه عالم بالاست

      قاسم نعمتی

      *******************


      مردی که غربت است همه سوگواره اش
      ریزد تمام عمر زدلها شراره اش

      از کوچه ی شب است هر آنچه کشیده است
      سبزی صورت وجگر پاره پاره اش

      تابوت زخمهای تنش را نهان نمود
      دنیا ندید آن بدن پر ستاره اش

      قاسم که مرد عرصه ی جنگاوری شده
      باشد نمایشی ز جهاد هماره اش

      بخشید با کرامت سبزش هر آنچه داشت
      این است راه عشق نباشد کناره اش

      باید که ساخت گنبد او را در آسمان
      باید که کرد دست ملک را مناره اش

      عمری که در مدینه ی غم خانه کرده است
      تنها نسیم بانی بر یادواره اش

      شعری سروده ام به هوای بقیع او…
      شعری که بود غربت وغم استعاره اش

      مهرداد قصری فر

      *******************


      پسر فاطمه ام غصه بود بنیادم
      سند غربت من این حرم آبادم

      خاک فرش حرم و گنبد من تکه سنگ
      صحن من پر شده از غربت مادرزادم

      عزت عالمیان بسته به یک موی من است
      کی مذل عربم کشته این بیدادم

      شاه بی لشگرم و غربت من تابه کجاست...
      زهر با سوز تمام آمده بر امدادم

      هرچه خوردم ز خودی خوردم و از زخم زبان
      تا که جدم زجنان کرد ز غم آزادم

      هم عدو ضربه به من میزد و هم میخندید
      از همان کودکیم بیکس و دشمن شادم

      هر زمین خورده مرا یاری خود می خواند
      چون که در یاری افتاده زپا استادم

      هردم از کوچه گذشتم بدنم درد گرفت
      سجده بر خاک به مظلومه سلامی دادم

      گرچه شد حائل ضربه سه حجاب صورت
      خون دیوار در آورده چنان فریادم

      یک تنه جمع نمودم بدنش از کوچه
      صحنه بردن مادر نرود از یادم

      عایشه تیر به تابوت زد و خنده کنان
      گفت از داغ دل فاطمه دیگر شادم

      قاسم نعمتی

       *******************


      چشمی که در مصیبتتان تر نمی شود
      شایسته شفاعت حیدر نمی شود

      چشم همیشه ابریتان یک دلیل داشت
      هر ماتمی که ماتم مادر نمی شود

      مرهم به زخمهای دل پر شراره ات
      جز خاک چادر و پر معجر نمی شود

      یک عمر خون دل بخورد هم کسی دگر
      والله از تو پاره جگر تر نمی شود

      یک طشت لخته های جگر پاره های دل
      از این که حال و روز تو بهتر نمی شود

      یک چیز خواستی تو از این قوم پر فریب
      گفتند نه کنار پیمبر نمی شود

      گل کرد بر جنازة تو زخم سرخ تیر
      هرگز گلی شبیه تو پرپر نمی شود

      پر شد مدینه از تب داغ غمت ولی
      با کربلا و کوفه برابر نمی شود

      زینب کنار نیزه کشید آه سرد و گفت
      سالار من که یک تن بی سر نمی شود

      دیگر تمام قامت زینب خمیده بود
      از بسکه روی نیزه سر لاله دیده بود

      یوسف رحیمی

       *******************


      بیچاره دستی که گدای مجتبی نیست
      یا آن سری که خاک پای مجتبی نیست

      بر گریه ی زهرا قسم مدیون زهراست
      چشمی که گریان عزای مجتبی نیست

      وقتی سکوتش این همه محشر به پا کرد
      دیگر نیازی به صدای مجتبی نیست

      در کربلا هر چند با دقت بگردی
      چیزی به جز عشق و صفای مجتبی نیست

      کرب وبلا با آن همه داغ مصیبت
      همپایه ی درد و بلای مجتبی نیست

      طوری تمام هستی اش وقف حسین شد
      انگار قاسم هم برای مجتبی نیست

      او جای خود دارد در این دنیا مجالِ
      رزم آوری بچه های مجتبی نیست

      یا اهل العالم ما گدای مجتبائیم
      ما خاک پای خاک پای مجتبائیم

      آیا شده بال و پرت افتاده باشد
      در گوشه ای از بسترت افتاده باشد

      آیا شده مرد جمل باشی و اما
      مانند برگی پیکرت افتاده باشد

      آیا شده در لحظه های آخرینت
      چشمت به چشم خواهرت افتاده باشد

      من شک ندارم که عروس فاطمه نیست
      وقتی به جانت همسرت افتاده باشد

      آیا شده سجاده ات هنگام غارت
      دست سپاه و لشگرت افتاده باشد

      مظلوم و تنها و غریب عالمین است
      گریه کن غم های این بی کس حسین است

      علی اکبر لطیفیان

      *******************


      باید مرا گلیم مسیر نگار کرد
      زیر قدوم فاطمی‌ات خاکسار کرد

      مهر تو را بهشت بخواهد نمی‌دهم
      در ماجرای عشق نباید قمار کرد

      فخر علی و فاطمه بر تو عجیب نیست
      وقتی خدا به داشتنت افتخار کرد

      من که به دست هیچ‌کسی رو نمی‌زنم
      نانت مرا به شغل گدایی دچار کرد

      هر چند آفریده خدا چهارده کریم
      اما یکی از آن همه را سفره‌دار کرد

      ما را پیاده کرد سر سفره شما
      این کشتی حسین که ما را سوار کرد

      باید به بازوی حسنی‌ات دخیل بست
      ورنه نمی‌شود که جمل را مهار کرد

      خشمت نیاز نیست در آنجا که می‌شود
      با قاسم تو قافله را تار و مار کرد

      ارزان تو را فروخت به حرف معاویه
      زهری به کام تشنه تو روزه‌دار کرد

      زهری که می‌شکافت دل سنگ خاره را
      در حیرتم که با جگر تو چه کار کرد

      زهرا شنیده بود تنت تیر می‌خورد
      تابوت را برای همین با جدار کرد

      علی اکبر لطیفیان

      *******************


      پسر فاطمه آنکس که دلم زنده از اوست
      نه فقط ما که دل فاطمه هم زنده از اوست

      بوسه بر لعل لب آنکه چنین گفت رواست
      جان به قربان کریمی که کرم زنده از اوست

      به همان خاک غریبانه قبرش سوگند
      بی حرم هست و لی هرچه حرم زنده از اوست

      سینه زن گر چه ندارد به بقیعش اما
      به خدا زمزمه و نوحه و دم زنده از اوست

      به غم کرببلا زنده نماند شیعه
      در دل شیعه همین غصه و غم زنده از اوست

      از علمدار بپرسید که او خواهد گفت
      هم علمدار حسین و هم علم زنده از اوست

      به همان لحظه که پا بر سر این خاک نهاد
      فاطمه دوستی نسل عجم زنده از اوست

      قطعات جگرش با همگان می گوید
      همه ی دین خداوند قسم زنده از اوست


      جواد حیدری

       ******************


      الا ای که به هر دوران غریبی
      نشان تو بود، جانان غریبی

      معاویه تو را بهتر شناسد
      که تو در لشگر یاران غریبی

      زیارتنامه هم حتی نداری
      قسم بر تربت ویران غریبی

      امام دوم خانه نشینی
      زنامردی نامردان غریبی

      تو کودک بودی و غربت کشیدی
      تو مادر را به خاک کوچه دیدی

      جواد حیدری

      *******************


      تنهایی و غربت همه جا یار دلت بود
      یک عمر فقط درد ، کس و کار دلت بود

      سنگینی دستی که تو را اشک نشین کرد
      چل سال غم و غصه سربار دلت بود

      چون موی زمستانی ات از بین نمی رفت
      آن لکه خونی که به دیوار دلت بود

      پس خوب شد آن زهر به داد دلت آمد
      ورنه که به جز زهر مددکار دلت بود ؟

      با اینکه خودت هر نفست مقتل دردیست
      لایوم . . . ولی روضه خونبار دلت بود

      محمد بیابانی

      ********************


      مست از غم توام غم تو فرق می کند
      محو توام که عالم تو فرق می کند

      با یک نگاه می کشی و زنده می کنی
      مثل مسیح، نه، دم تو فرق می کند

      یک دم نگاه کن که مرا زیر و رو کنی
      باید عوض شد آدم تو فرق می کند

      تنها کمی به من نظر لطف می کنی؟
      آقای مهربان! کم تو فرق می کند

      زخمی است در دلم که علاجی نداشته است
      جز مرحمت که مرهم تو فرق می کند

      اشک غمت برای من احلی من العسل
      گفتم برای من غم تو فرق می کند

      صلح تو روضه است حماسه است غربت است
      ماهی تو و محرم تو فرق می کند

      باید خیال کرد تجسم نمود؛ نه ؟
      نه؛ گنبد تو پرچم تو فرق می کند

      لختی بخند قافیه ام را بهم بریز
      آقای من! تبسم تو فرق می کند

      سید محمد رضا شرافت

      ********************


      اي فقط ناله اي صداي اشك
      اي وجود تو مبتلاي اشك

      گيسوانت سپيد شد آقا
      پيكرت آب شد به پاي اشك

      حرف من نيست فضه ميگويد
      بين خانه تويي خداي اشك

      قتل تو بين كوچه ها رخ داد
      زهر يارت شده دواي اشك

      چقدر گريه ميكني آقا
      روضه ات را بخوان به جاي اشك

      ماجرايي كه زود پيرت كرد
      آنچه از زندگيت سيرت كرد

      چه بگويم از آن گل پرپر
      چه بگويم ز داغ نيلوفر

      چه بگويم سياه شد روزم
      اول كودكي شدم مضطر

      حرف من خاطرات يك لحظه است
      لحظه اي كه نبود از آن بدتر

      ايستادم به پنجه پايم
      تا كنم روبروش سينه سپر

      مثل طوفاني از سرم رد شد
      دست او بود و صورت مادر

      ناگهان ديدمش زمين خوردو
      كاري از دست من نيامد بر

      بعد آن غصه بود و خون جگر
      ديدن روي قاتل مادر

      محمد بیابانی

      ********************


      اذن حق بودکه تو سید و مولاباشی
      تشنگان رمضان را یم و دریا باشی

      میکنی زنده به یک چشم هزاران عیسی
      کم مقامی است بگویم تو مسیحاباشی

      گرنداند کسی و خاک مزارت بیند...
      ...به خیالش نرسد شاهی و آقاباشی

      زخم دشنام شنیدی و بغل واکردی
      تا چه حدی تو دگر اهل مدارا باشی

      مو سفیدی به جوانی به سراغت آمد
      از غم یار تو حق داری اگر تا باشی

      تو فقط آمده ای غصه و غم را بخری
      وسط کوچه ی غم محرم زهرا باشی

      پس بمان و همه جا دور و بر مادرباش
      وسط کوچه اگرشد سپر مادر باش

      مجتبی صمدی شهاب

      *******************


      یک عمر در حوالی غربت مقیم بود
      آن سیدی که سفره ی دستش کریم بود

      خورشید بود و ماه از او نور میگرفت
      تا بود ، آسمان و زمین را رحیم بود

      سر می کشید خانه به خانه محله را
      این کارهای هر سحر این نسیم بود

      آتش زبانه می کشد از دشت سبز او
      چون گلفروش کوچه ی طور کلیم بود

      این چند روزه سایه ی یثرب بلند شد
      چون حال آفتاب مدینه وخیم بود

      حقش نبود تیر به تابوت او زدن
      این کعبه در عبادت مردم سهیم بود

      بی سابقه است حادثه اما جدید نیست
      این خانواده غربتشان از قدیم بود

      آقا ببخش قصد جسارت نداشتم
      پای درازم از برکات گلیم بود

      رضا جعفری

امتیاز مطلب : 0

تعداد امتیازدهندگان : 0

مجموع امتیاز : 0

اشعار شهادت امام حسن(ع)

نویسنده : mahdivahidi

تاریخ : سه‌شنبه 10 دی 1392

      حرف ناگفته چشمان ترش بسیار است
      اشک او راوی یک عمر غم و آزار است
      روز و شب گریه کن روضه ی یک مسمار است
      قلب او زخمی از ضرب در و دیوار است

      داغهایی که کشیده است همه معروف است
      پس ببخشید اگر روضه من مکشوف است

      در نماز شب و هنگام دعا می گرید
      صبح با گریه او باد صبا می گرید
      یاد آن کوچه و بی چون و چرا می گرید
      بعد چل سال بیادش همه جا می گرید

      قصد این بار من از شعر که آقا بوده
      قسمت انگار کمی روضه زهرا بوده

      زهر در تن نه که از غم جگرش می سوزد
      یاد مادر که بیفتد به سرش می سوزد
      غرق آتش در و پروانه پرش می سوزد
      از همان روز حسن با پدرش می سوزد

      کودکی بود ولی رنج پدر پیرش کرد
      غم مادر دگر از زندگی اش سیرش کرد

      نه فقط زخم زبان از همه مردم بوده
      زهر در بین غم و غربت او گم بوده
      قاتلش آتش و آن خانه و هیزم بوده
      دست سنگین همان کافر دوم بوده

      ابتدا چادر مشکی حرم سوخته بود
      بعد هم تیر کفن را به بدن دوخته بود

      داشت آن روز به لب روضه ای از سر می خواند
      قصه درد و غم و غربتِ حیدر می خواند
      داشت از سوز جگر روضه مادر می خواند
      بعد هم روضه جانسوز برادر می خواند

      چشمش افتاد به چشمان برادر، با آه
      گفت لا یوم کیومک به ابا عبدا...

      ((دل من دست خودش نیست اگر می شکند))
      قصه کرببلای تو کمر می شکند
      دل زینب هم از آن رنج سفر می شکند
      بر سر دیدن تو شام چه سر می شکند

      صوت قرآن تو در شام شنیدن دارد
      چوب دست از لب و دندانت اگر بردارد

      مهدی چراغ زاده

      *********************


      جگر پاره شده مرهم بی یاور ها
      درد و غم زخم زده بر جگر مادر ها

      این چه رسمی ست که یک عده پرستوی غریب
      بنشینند درون قفس همسرها!؟

      این چه رازی ست!چرا چشم به در می دوزد
      این چه رازی ست!چه دیده ست به پشت درها

      گفت:"لا یوم..."که راه نفسش بند آمد
      جای شکر است نبوده خبر از خنجر ها

      لحظه ی تشنگی اش آب عذابش میداد
      زیر لب داشت امان از جگر دختر ها

      سایه اش بود همان چادر زینب بر او
      باز هم شکر که بوده ست دگر معجر ها...

      یحیی نژاد سلامتی

      ********************


      ابري شدم به نيت باران شدن فقط
      مور آمدم براي سليمان شدن فقط

      بايد ز گوشه چشم تو کاري بزرگ خواست
      چيزي شبيه حضرت سلمان شدن فقط

      بايد به شيعه بودن خود افتخار کرد
      راضي نمي شوم به مسلمان شدن فقط

      دنياي ديگريست اسيري و بردگي
      آن هم به دام زلف کريمان شدن فقط

      لا يمکن الافرار ز تير نگاه تو
      چاره رسيدن است و قربان شدن فقط

      در خانه ي کريم کفايت نمي کند
      يک لقمه نان گرفتن و مهمان شدن فقط

      اين لطف فاطمه است و عشق است تا ابد
      سرمست از نواي حسن جان شدن فقط

      فکري براي پر زدن بال من کنيد
      من را اسير زلف امام حسن کنيد

      آقا شنيده ام جگرت شعله ور شده
      بي کس شدي و ناله ي تو بي اثر شده

      پيش حسين سرفه نکن آه کم بکش
      خون لخته هاي روي لبت بيشتر شده

      يک چشم خواهرت به تو يک چشم بین تشت
      تشت مقابلت پر خون جگر شده

      از ناله هات زينب تو هول کرده است
      گويا که باز واقعه ي پشت در شده

      اي واي از مصيبت تابوت و دفن تو
      واي از هجوم تير و تن و چشم تر شده

      مي گفت با حسين اباالفضل وقت دفن
      اين تيرها براي تنش دردسر شده

      موي سپيد و کوچه و تابوت و زهر و تير
      دوران غربت حسن اينگونه سر شده

      يک کوچه بود موي حسن را سپيد کرد
      يک اتفاق بود که او را شهيد کرد

      مسعود اصلانی

      *******************


      خدا نوشته مرا تا که سینه زن بشوم
      همیشه مست گل یاس و یاسمن بشوم

      خدا نوشته مرا موقع گرفتاری
      همیشه دست به دامان پنج تن بشوم

      خدا نوشته میان کتاب حاجاتم
      که زائر حرم شاه بی کفن بشوم

      خدا نوشته مرا جای جنت الاعلی
      در این حسینیه مشغول مِی زدن بشوم

      خدا نوشته از اول به روی سر بندم
      فدای راه امام غریب، من بشوم

      تمام هستی خود را به دوست دادم که
      گدای هر شبه ی سفره حسن بشوم

      برای غربت او نیتم فقط این است
      به گریه هر شبه مشغول سوختن بشوم

      غریبیِ حسن از آن مزار معلوم است
      ز باغ تشت ببین لاله زار معلوم است

      کسی که ثانیه هایش به سوی غم می رفت
      به سمت پیری سختی به هر قدم می رفت

      برای این که نبیند فضای آن کوچه
      به چشم بسته از این خانه تا حرم می رفت

      اگرچه کوچه میان بُر به سمت مسجد بود
      ولی ز کوچه ی دیگر به قد خم می رفت

      زره چرا به تنش در مسیر مسجد بود
      کسی که از سر و دستش فقط کرم می رفت

      شبی که نیت عزم سفر به جنت کرد
      صفا ز خانه اهل مدینه هم می رفت

      هزار کرب و بلا غصه و بلا دیده
      کسی که مادر خود زیر دست و پا دیده

      اگرچه زهر بلای وجود آقا شد
      ولی بهانه ی رفتن کنار زهرا شد

      کنار دیده او آتشی به پا کردند
      و با لگد، درِ آتش زده ز هم وا شد

      شکست جام بلور غرور او وقتی
      که مادرش پسِ در از میان خون پا شد

      سفیدی گل رویش به ارغوانی زد
      دوباره دیدن مادر براش رؤیا شد

      همیشه وقت عبور از کنار در میگفت :
      خدای من ! همه ماجرا همین جا شد

      نشد خودش سپر جان مادرش باشد
      شبیه مادر خود که فدای بابا شد

      مهدی نظری

      *******************

      داغی نهفته است در این قلب پاره ام
      همچون حباب منتظر یک اشاره ام

      و الله روضه ام جگر پاره زهر نیست
      من کشتۀ شکستن یک جفت گوشواره ام

      عمریست لحظۀ گذر از کوچه هایِ تنگ
      آن صحنه غرور شکن در نظاره ام

      گفتم به زهر: خوب اثر کن بر این جگر
      در دست های توست فقط راه چاره ام

      در ظلمت همیشۀ شبهای کوچه ها
      در جستجویِ تکّه چندین ستاره ام

      چون مادرم تمامِ تنم سوخت ای خدا
      امّا به سینه است تمامِ شراره ام

      اسرار کوچه را نتوان گفت با کسی
      راویِ این حقیقت پر استعاره ام

      یک جمله ای بگویم و ای خاک بر سرم
      بگذاشت پا به چادر و رد شد ز مادرم

      قاسم نعمتی

      *********************


      پر زد نشست کفتر شعرم به بام تو
      وقتی رسید قافیه هایم به نام تو
      جا خورده است شعر و غزل از مقام تو
      ارباب دومی و دو عالم غلام تو

      اول امام زاده ی عالم حسن سلام
      راه نجات عالم و آدم حسن سلام

      ابن السحاب و زاده ی دریا چه گوهری
      خورشید هستی و کرمت ذره پروری
      از درک شعر و مرثیه ها هم فراتری
      ارباب اگر تویی چه کنم غیر نوکری؟

      بی دفتر و حساب، کریمانه می دهی
      ساده، بدون قصر و کرمخانه می دهی

      دستان بخشش و کرمت سبز یا حسن
      صاحب لوایی و علمت سبز یا حسن
      زهرا نژادی و قدمت سبز یا حسن
      یک روز می شود حرمت سبز یا حسن ...

      روزی که منتقم برسد از دعای تو
      یک گنبد قشنگ بسازد برای تو

      تابوت تیر خورده و یک قبر بی حرم
      این هم جزای آن همه آقایی و کرم
      وقتی به بال دل به بقیع تو می پرم
      دنیا خراب می شود انگار بر سرم ...

      «حتی نوادگان تو صاحب حرم شدند»
      منسوب بر توأند و چنین محترم شدند

      گفتم بقیع خون به دل واژه ها شده
      پر زد کبوتری و چه خاکی به پا شده
      از غصه هات پشت رباعی دو تا شده
      روح از تن غزل به گمانم جدا شده

      اینجا به بعد شعر برای مدینه است
      حال و هوای شعر هوای مدینه است

      مادر، فدک، عدو و سه تا نقطه ناگهان ...
      گویا قیامت است زمین خورده آسمان
      دستی و ضربه ای و حسن مانده مات از آن
      این شد شروع شام و کتک های کودکان

      طوفان کربلا زِ همین کوچه پا گرفت
      آخر حسن چه دید؟ زبانش چرا گرفت؟

      روزی مصیبتی به پیمبر رسید و بعد
      باد خزان به کوچه ی مادر وزید و بعد
      بابا ز جور حادثه در خون تپید و بعد
      نامردمی ز مردم دنیا کشید و بعد

      بالا گرفت کارش و تشتی طلب نمود
      پس داد با جگر همه خونی که خورده بود

      آن روز در میان همان کوچه مرد و رفت
      طاقت نداشت، یک نفس از کاسه خورد و رفت
      در آخرین بغل پسرش را فشرد و رفت
      ارباب زاده را به حسینش سپرد و رفت

      در کربلا حسن شو به جای پدر بجنگ
      اصلاً نترس، بی زره و بی سپر بجنگ

      داوود رحیمی

      ********************


      هر نگاهت شکيب مي بارد
      چشم هايت خلاصه‌ی صبر است
      همه‌ی عمر پر تلاطم تو
      لحظه لحظه حماسه‌ی صبر است
      **
      نقش انگشترت حکايت داشت
      عزّتت را کسي نمي فهمد
      چه غمي جانگداز تر از اين
      ساحتت را کسي نمي فهمد
      **
      چشم بارانی ات پریشان از
      ظلمت سرد اين کوير شده
      چقدر اين قبيله بي دردند
      چشم هايت چقدر پير شده
      **
      باز از آسمان روشن عشق
      ماجراي هبوط معنا شد
      صلح و ... تنهائي ات رقم مي خورد
      غربت اين سکوت معنا شد
      **
      نور حق را چه زود مي پوشاند
      سايه هاي کبود بد عهدي
      که به چشمان روشنت آقا
      مي رود باز دود بد عهدي
      **
      چشم هاي تو پر شفق گشته
      ابرواني پر از گره داري
      لشکر تو عجب وفادارند
      بين محراب هم زره داري
       **
      آسمان هم به گريه افتاده
      همنوا با صداي زخمي تو
      در مدائن هنوز شعله ور است
      غربت کربلاي زخمي تو
      **
      چقدر چشم هاي يارانت
      عشق و دلداگي نثارت کرد
      دست بيعت شکن ترين مردم
      خيمه ات را چه زود غارت کرد
      **
      مي کشد دست هاي بي رحمي
      آخر از زير پات سجاده
      بين محراب عجب غريبانه
      آسمان روي خاک افتاده
      **
      حضرت آسمان! چهل سال است
      جهل اين قوم خسته ات کرده
      خون شده قلبت از زميني ها
      بي وفايي شکسته ات کرده
      **
      حاجت تو روا شده ديگر
      شب اندوه رو به پايان است
      ولي از داغ اين غريبستان
      چشم هايت هنوز گريان است
      **
      لحظه هاي وداع جاري بود
      شعله‌ی غربت و مروري سرخ
      چه گريزي به کربلا مي زد
      از دل لحظه ها عبوري سرخ:
      **
      هيچ روزي شبيه روز تو نيست
      تير و شمشير و تيغ و سر نيزه
      به تن تو دخيل مي بندند
      نيزه در نيزه ، نيزه در نيزه

      یوسف رحیمی

      *******************


      حساب مي كنم امشب بزرگي كرمت را
      در عرصه هاي خيالم مساحت حرمت را

      به اذن حضرت باران ، به اذن مادرتان
      نشسته ام كه بگريم ميان روضه غمت را

      بگو چگونه گذشتي غريب شهر مدينه
      ز كوچه اي كه شكستند غرور محترمت را

      زمينه هاي قيام حسين صلح شما بود
      بنازم اي گل زهرا قيامتِ علمت را

      خدا كند كه نبيند عقيله خواهرت آقا
      بساط اشك حسين و آه دم به دمت را

      اگر چه بي حرمي در نگاه مردم دنیا
      حساب كرده خيالم مساحت حرمت را

      ياسر مسافر

      *******************


      قصه از ابتداي مدينه شروع شد
      در بين كوچه هاي مدينه شروع شد

      داغي دوباره بر جگر درد و غم زدند
      آري دوباره حادثه اي را رقم زدند

      غربت كه در حوالي يثرب مقيم بود
      اين بار نيز قسمت مردي كريم بود

      مردي كه از اهالي شهر فريب ها
      از آشنا ، غريبه و از نانجيب ها

      انبوه درد و داغ و مصيبت به سينه داشت
      يك عمر آه و ناله ز اهل مدينه داشت

      گاهي شرر به بال و پر قاصدك زدند
      گاهي ميان كوچه به زخمش نمك زدند

      هم سنگ دينِ آينه بر سينه مي زدند
      هم سنگ كين به ساحت آئينه مي زدند

      نه داشتند طاقت اسلام ناب را
      نه چشم ديدن پسر آفتاب را

      خورشيد را به ظلمت دنيا فروختند
      حق را به چند سكه خدايا فروختند؟

      بر احترام نان و نمك پا گذاشتند
      مرد غريب را همه تنها گذاشتند

      حتي ميان خانه كسي محرمش نبود
      دلواپس غريبي و درد و غمش نبود

      تنها تر از هميشه پر از آه حسرت است
      اشكش فقط روايت اندوه و غربت است

      حالا دلش گرفته به ياد قديم ها
      در كوچه هاي خاطره مثل نسيم ها

      بغضش کبود مي شود و ناله مي شود
      راوي اين غروب چهل ساله مي شود

      حالا بماند اينکه چرا مو سپيد شد
      در بين كوچه هاي مدينه شهيد شد

      روزي که شعله هاي بلا پا گرفته بود
      قلبش ز بي وفايي دنيا گرفته بود

      بادي سياه در وسط کوچه مي وزيد
      اشکي کبود راه تماشا گرفته بود

      مي ديد نامه هاي فدک پاره پاره شد
      در کوچه دست مادر خود را گرفته بود

      در تنگناي کوچه اندوه و بي کسي
      ابليس راه حضرت زهرا گرفته بود

      ناگاه ديد نقش زمين است آسمان
      کي مي رود ز خاطرش اين داغ بي کران

      زخم دل شکسته و مجروح کاري است
      خون گريه هاي داغ چهل ساله جاري است

      مظلوم تا هميشه اين شهر مي شود
      وقتي که مرهم جگرش زهر مي شود

      آثار زهر بر بدنش سبز مي شود
      گل کرده است و پيرهنش سبز مي شود

      جز چشم هاي خسته او که فرات خون...
      دارد تمام باغ تنش سبز مي شود

      يک تشت لاله از جگرش شعله مي کشد
      يک دشت داغ از دهنش سبز مي شود

      آن کهنه کينه هاي جمل تازه مي شوند
      يک باغ زخم بر کفنش سبز مي شود

      ني‌نامه غريبي صحراي نينوا
      از آخرين تب سخنش سبز مي شود

      لايوم ... از غروب نگاهش گدازه ريخت
      لا يوم... از کبود لبش خون تازه ريخت

      گفتيم تشت، لاله ، دهاني به خون نشست
      اين واژه ها روايت يک داغ ديگرست

      آن روز، داغ با دل پر تب چه مي‌کند
      با قامت شکسته زينب چه مي‌کند

      گلزخم بوسه هاي پريشان خيزران
      با ساحت مقدس آن لب چه مي‌کند

      یوسف رحیمی

      *****************

      جانم فدای لحظۀ جان دادن او
      كار خودش را كرد آخر سر، زن او

      مانند كوچه باز غافلگير گشته
      بسیار جانسوز است ساکت ماندن او

      از بس که خون آورده بالا گوییا که
      خون گریه دارد می کند پیراهن او

      كرببلا شد حجره اش، آن لحظه ای که
      از تشنگی شد تيره چشم روشن او

      آقا نمی ترسد ، خدا می داند اين را
      ازشدت زهر است می لرزد تن او

      فرزند زهرا مثل زهرا خون جگر شد
      اين را روايت كرد طرز رفتن او

      ای كاش مثل مادرش شب دفن می شد
      تا تير بر جسمش نمی زد دشمن او

      با اينكه غمگينيم ، امّا شكر ديگر
      مخفی نشد مانند زهرا مدفن او

      محسن مهدوی

      ******************


      گل ها به عطر عود تنت گیر می دهند
      پروانه ها به سوختنت گیر می دهند

      منبر ندیده های نماز خلیفه ها
      حتی به شیوه ی سخنت گیر می دهند

      دیروز اگر به صلح شما گیر داده اند
      امروز هم به سینه زنت گیر می دهند

      زهرا! چرا همیشه در این کوچه های تنگ
      غم ها به خنده ی حسنت گیر می دهند؟

      اصلاً فدک بهانه ی شان بود ای غریب
      بی برگه هم به رد شدنت گیر می دهند

      ای یوسف مدینه چرا جای پیرهن
      با تیرو تیغ بر کفنت گیر می دهند؟

      این چند تیر مانده دگر قسمت تو نیست
      وقتش به پاره های تنت گیر می دهند

      وحید قاسمی

      ******************


      اینکه از زهر جفا جای به بستر دارد
      طشتی از خون دل خویش برابر دارد

      چشمهایش به در و منتظر آمدنیست
      زیر لب زمزمه مادر مادر دارد

      جگرش سوخته از یک غم و یک غربت نیست
      داغ ارثی ست که در سینه مکرر دارد

      زهر تنها کس و کار دل او گشت اگر
      یادگاریست که از کینه همسر درد

      پیش چشمش که توانسته بروی منبر….
      ….رود و دست به سبّ پدرش بردارد؟

      لحظه های سفرش در بغلش می گیرد
      چادری را که بوی یاس معطر دارد

      آرزو داشت نمی دید در آن کوچه تنگ
      مادرش روی زمین لاله پرپر دارد

      گفت با گریه حسین جان... تو دگر گریه مکن
      که حسن میرود و سایه خواهر دارد

      آه... لایوم کیوم تو که در صحرا کیست
      جسم صدچاک تو از روی زمین بردارد

      محمد بیابانی

      ******************


      خدا کند که دروغی بزرگ باشد این
      من اعتماد ندارم به حرف طالع بین

      نشسته اند کمان های بیوه آماده
      گرفته اند کمین تیرهای چله نشین

      دوباره کوچه دوباره کسی ز اهل کساء
      دوباره فتنه ی شیطان دوباره غصب زمین

      و باز شد دهن یاوه ای و حرفی زد
      و پخش شد همه جا بوی غُدّه ای چرکین

      و این هم از برکات حضور یک زن بود
      زنی که شوهر خود را نمیکند تمکین

      جنازه نیست، نمرده است، زنده است، چرا؟
      برای این که امام است و بس، برای همین

      برای این که نفس می کشد بدون هوا
      برای این که قدم می زند بدون زمین

      چقدر جای رطب ها و جای او خالی ست؟
      کنار دست پر از هیچ سفره ی مسکین

      به عزت و شرف لا اله الا الله
      به خیر ختم نشد این مراسم تدفین

      عزیز کرده ی یعقوب، غارت گرگ است
      قسم به سوره ی یوسف قسم به بنیامین

      رضا جعفری

      ******************


      آيا به گداي شهر جا خواهي داد؟
      با دست خودت به ما غذا خواهي داد

      بدتر ز جذاميان مريضي داريم
      آيا تو به درد ما دوا خواهي داد

      هر بار كه در خانه ي تو رو آريم
      تو بيشتر از نياز ما خواهي داد

      لطف پسرت قاسم الطاف شماست
      با اوست هر آنچه كه عطا خواهي داد

      گويند حساب سينه زنها با توست
      در حشر چه بر اهل ولا خواهي داد

      با نام ابوالفضل تو را مي خوانيم
      با نام ابوالفضل چه ها خواهي داد

      گويند نگفته اي كه در كوچه چه شد
      آيا خبر از كوچه به ما خواهي داد؟!

      جواد حیدری

      ******************


      تو کریمی و منم جیره خور احسانت
      جان و جانان جهان، جان جهان قربانت

      سفره دار حرم رحمت و مهری آقا
      اهل عرشند به والله بلاگردانت

      کرمت سفره خالی مرا پر کرده
      جان گرفتم به خدایی خدا با نانت

      من به نان و نمک سفره ات عادت دارم
      همه نشستم همه عمر به پای خوانت

      تو همانی که مریدت شده ارباب وفا
      من همانم که شدم ابر پر از بارانت

      حسنیم به خداییِ خدا تا محشر
      شکرلله شده ام عاشق سرگردانت

      کوری دشمن تو ضربه دل یا حسن است
      به فدای تو و آن خاطره و طوفانت

      آخرین تیر علی در جمل فتنه تویی
      ضربه ات حیدری و کون و مکان حیرانت

      می رسد روز خوشی که به بقیعت برسم
      می شود مثل خراسان حرم ویرانت

      به علی می رسد آن روز که با ذکر علی
      به طواف تو بیایند همه مستانت

      در رکاب یوسف فاطمیون می سازد
      حرم عشق برایت به خدا ایرانت

      حسین ایمانی

      ******************


      خدا به طالع تان مُهر پادشاهي زد
      به سينه ي احدي دست رد نخواهي زد

      در آسمان سخاوت يگانه خورشيدي
      تمام زندگي ات را سه بار بخشيدي

      گدا ز كوي تو هرگز نرفته ناراضي
      عزيز فاطمه! ازبسكه دست و دل بازي

      مدينه شاهد حرفم : فقير سرگشته
      هميشه دست پر از محضر تو برگشته

      به لطف خنده تان شام غم سحر گردد
      نشد كه سائل تان نا اميد برگردد

      خدا به شهد لبت مزه ي رطب داده
      كريم آل محمد تو را لقب داده

      تبسم نمكينت چقدر شيرين است
      دواي درد يتيم و فقير و مسكين است

      خوشا به حال گدايي كه چون شما دارد
      در اين حرم چقدر او برو بيا دارد

      به هر مسافر بي سر پناه جا دادي
      به دست عاطفه حتي به سگ غذا دادي

      گره گشايي ات از كار خَلق،ارث علي است
      مقام اولي جود و بخششت ازلي است

      به حج خانه ي دلبر چه ساده مي رفتي
      همه سواره ولي تو، پياده مي رفتي

      شما ز بسكه كريم و گره گشا بودي
      دل كوير به فكر پياده ها بودي

      امام رأفت دوران بي مرامي ها
      نشسته اي سر يك سفره با جذامي ها

      خيال كن كه منم يك جذامي ام آقا
      نيازمند نگاه و سلامي ام آقا

      چقدر مثل علي از زمانه رنجيدي
      سلام داده، جواب سلام نشنيدي

      امام برهه ي تزويرهاي بسياري
      به وقت رفتن مسجد، زره به تن داري

      كريم شهر مدينه غريب افتادم
      به جان مادرت آقا، برس به فريادم

      خودت غريبي و با دردم آشنا هستي
      رفيق واقعي روزهاي بي دستي

       قسم به حُرمت اين ماه حق نگاهي كن
       به دست خالي اين مستحق نگاهي كن

      بگير دست مرا ، دست بسته ام آقا
      ضرر زدم به خودم، ورشكسته ام آقا

      دل از حساب قنوت تو سود مي گيرد
      دعاي دست رحيمت چه زود مي گيرد!

      براي مدح تو گويند شعر احساسي
      به واژه هاي «در» و«ميخ» و«كوچه» حساسي

      چه شد غرور تو آقا شكست در كوچه
      بگير دست مرا با خودت ببر كوچه

      چه شد كه بغض گلوگير گوشه گيرت كرد
      كدام حادثه اين گونه زود پيرت كرد

      چگونه اين همه غم در دل شما جا شد
      بگو كه عاقبت آن گوشواره پيدا شد؟

      وحید قاسمی

امتیاز مطلب : 0

تعداد امتیازدهندگان : 0

مجموع امتیاز : 0

اشعار شهادت امام حسن(ع)

نویسنده : mahdivahidi

تاریخ : سه‌شنبه 10 دی 1392

      بهتر بگویم
      باید که از یک شاخه پرپر بگویم

      وقتی شبانه
      می شست حیدر زخم یک پیکر بگویم

      آرام و بی تاب
      هنگام غسل از چشم های تر بگویم

      از زخم پیکر
      از های های گریه ی حیدر بگویم

      اینجا که باید
      از خاطرات کوچه و یک در بگویم

      از در که گفتم
      از زخم روی سینه مادر بگویم

      قدری جلوتر
      از غربت و تنهائی خواهر بگویم

      باید بماند...
      وقت وداعم از شه بی سر بگویم

      ایمان کریمی

      *********************

      غارت زده منم که کنارت نشسته ام
      غارت زده منم که ز داغت شکسته ام

      غارت زده منم که تو را خاک می کنم
      تابوت را ز خون تنت پاک می کنم

      غارت زده منم که ز کف داده صبر را
      با دست خویش کنده برای تو قبر را

      غارت زده منم چه کنم با جنازه ات
      ای وای ریخته به زمین خون تازه ات

      غارت زده منم که ز داغ برادرم
      می ریزم از کنار تنت خاک بر سرم

      غارت زده منم که ز آغوش بسته ات
      می گیرم آه چادر خاکیّ مادرم

      من را به داغ قتل تو غارت نموده اند
      نه کربلا نه کوفه نه در شام دلبرم

      داغی که رفتن تو روی سینه ام گذاشت
      والله بود سخت تر از غارت حرم

      «تشییع روز با من و تو سازگار نیست
      تا شب تو را به جانب قبرت نمی برم»

      محمد بیابانی

امتیاز مطلب : 0

تعداد امتیازدهندگان : 0

مجموع امتیاز : 0

اشعار شهادت امام حسن(ع)

نویسنده : mahdivahidi

تاریخ : سه‌شنبه 10 دی 1392

      اشکهایش به مادرش رفته
       سینه ی پر شراره ای دارد
       نه! به یک طشت اکتفا نکنید
       جگر پاره پاره ای دارد
      **
       از علی هم شکسته تر شده است!
       علتش کینه ها، حسادت هاست
       غربت چشمهای مظلومش
       سند محکم خیانت هاست
      **
      خواهرش را کسی خبر نکند
       مادرش خوب شد که اینجا نیست
       لخته خونها سرِ لج افتادند
       هیچ طشتی حریف آنها نیست
      **
       از غرور شکسته اش پیداست
       صبر هم صحبت ِ دل ِ آقاست
       نه! من از چشم سم نمی بینم
       کوچه ای شوم قاتل آقاست
      **
       کوچه ای تنگ ،کوچه ای تاریک
       شده کابوس هر شب ِ آقا
      برگه را پس بده...نزن نامرد….
       چیست این جمله بر لب ِ آقا؟
       **
       از صدای ِ شکستن بغضش
       چشم دیوارها سیاهی رفت
       مادرش راه خانه ی خود را
       تا زمین خورد، اشتباهی رفت
      **
       تا که باغش میان آتش سوخت
       میله های قفس نصیبش شد
       کودکی نه! بگو خزان ِ بهار
       پیری زود رس نصیبش شد
      **
       نفسش بند آمده ای وای
       به خدا نای روضه خوانی نیست
       شکر دارد که گوشه ی این طشت
       لااقل چوب خیزرانی نیست

      وحید قاسمی

      ********************


      زهر آتش شد و بر زخم دلی مضطر خورد
      جگری سوخته را تا نفس آخر خورد

      زهر سوزاند ولی بر جگرم هیچ نبود
      آه از آن زخم که بر سینه ی پیغمبر خورد

      زهر سوزاند ولی قاتلم عمری ست حسین
      پنجه ای بود که بر برگ گل پرپر خورد

      او مرا پشت سر چادر خود پنهان کرد
      تا نبینم چه بر آن چهره ی نیلوفر خورد

      ایستادم به روی پنجه ی پایم امّا
      دستش از روی سرم رد شد و بر مادر خورد

      مادرم خورد زمین گرد و غباری برخاست
      دست من بود که با ناله ی او بر سر خورد

      حسن لطفی

      ********************


      حرف هایی نگفتنی دارد
      لحظه لحظه غروب چشمانت
      روای زخم های کهنه ی توست
      اشک های بدون پایانت
       **
      شدت غم چه بی‌کران کرده
      آسمان دل وسیعت را
      غیر زینب کسی نمی فهمد
      راز شب گریه ی بقیعت را
       **
      بین این مردمان بی غیرت
      سهم آئینه ی دلت آه است
      دم به دم روی منبر خورشید
      صبّ مولا چقدر جانکاه است
       **
      سالیانی است آتش حسرت
      در نگاهی کبود شعله ور است
      زخم هایت هنوز هم تازه‌ست
      دل تنگت هنوز پشت در است
       **
      دلت آخر چگونه تاب آورد
      طعنه های مغیره را یک عمر
      چه به روز دل تو آوردند
      در و دیوار و کوچه ها یک عمر
      **
      دم نزد از مصیبت کوچه
      پلک های صبور آئینه
      تند بادی کبود و بی پروا
      کوچه بود و عبور آئینه
       **
      دست سنگین باد و صورت گل
      ساحت آینه دوباره شکست
      سیلی باد و سیلی دیوار
      هم زمان هر دو گوشواره شکست
       **
      خاطرات کبود آئینه
      چقدر زود مو سپیدت کرد
      مرگ تدریجی چهل ساله
      داغ این کوچه ها شهیدت کرد
       **
      دست هایی که حق مادر را
      بین دیوار و در ادا کردند
      روز تشییع تو کنار بقیع
      خوب آقا به تو وفا کردند
       **
      پر در آورده تیر کینه شان
      به هوای زیارت تابوت
      لاله لاله دخیل می بندند
      به ضریح مطهر پهلوت
       **
      در کنار تو غرق خون می‌شد
      باز هم چشم های کم سویی
      روضه خوان غم تو می گردد
      بیقراری، شکسته پهلویی

      یوسف رحیمی

      ********************


      صبوري به پاي تو سر مي گذارد
      غمت داغ ها بر جگر مي گذارد

      كمي خواستم از غريبي بگويم
      نه! اين بغض سنگي مگر مي گذارد؟

      و من نيستم بدتر از مرد شامي
      نگاه تو در من اثر مي گذارد

      كريمي كه از كودكي مي شناسم
      قدم روي اين چشم تر مي گذارد

      دلم باز با ياد غم هايت آقا
      غريبانه سر روي در مي گذارد

      چه بد با تو تا كرد دنياي پستي
      كه بر ساقه ي گل تبر مي گذارد

      و هر كس كه كمتر شكايت كند آه
      به دوشش غم بيشتر مي گذارد

      نمك ريخت يك شهر بر زخم مردي
      كه دندان به روي جگر مي گذارد

      حسین عباسپور

      ********************

      یاسی به رنگ سبز ز گلخانه می رود
      یا رب خدایِ درد ز کاشانه می رود

      پیچیده بین چادر ِ خاکی ِ مادرش
      بر دست ها، غریبه ای از خانه می رود

      اینجا هزار تیر به تشییع اش آمده
      تا کس نگوید از چه غریبانه می رود

      خون میچکد به دوش اباالفضل از کفن
      گویی دوباره فاطمه بر شانه می رود

      فریاد خواهری پی تابوت می رسد
      مادر ندارد این که غریبانه می رود

      حسن لطفي

      ********************


      مرد غریب شهر ، کبود است پیکرت
      آهسته تر شده ست نفس های آخرت

      آقای من در آن وطن مادری تو
      یک مرد هم نبود شود یار و یاورت ؟

      تنها تویی که خانه شده قتلگاه تو
      تنها تویی که قاتل تو بوده همسرت

      چون تکه پاره ی جگرت را به طشت دید
      آهی کشید از دل و می گفت خواهرت :

      ای بعد مادر و پدرم سر پناه من
      آورده زهر کینه ی دشمن چه بر سرت ؟

      گفتی : زمان مرگ تو در بین کوچه بود
      روزی که بود دست تو در دست مادرت

      روزی که پیش چشم تو آیینه ی رسول
      افتاد روی خاک مدینه برابرت

      خون می چکد ز گوشه ی لبهای تو ولی
      تصویر کربلاست در آن دیده ی ترت

      معلوم شد فراق تو داغی عظیم بود
      با سوگنامه ای که سروده برادرت

      عباس با حسین چگونه کشیده اند
      بیرون هزار تیر ستم را ز پیکرت

      حالا تویی و آن کرم بی نهایتت
      حالا منم گدای قدیمی این درت

      یک لقمه نان دهی ندهی شکر می کنیم
      ما را نوشته اند بمانیم نوکرت

      یک روز اگر که گنبد زردت بنا شود
      می خواهم از خدا که شوم من کبوترت

      رضا رسول زاده

      ********************

      سنگ صبور من غم ها و دردها
      اي خانه ات پناه همه كوچه گردها

      صلح ات حماسه اي ست كه با روضه توام است
      صلح ات چقدر آيينه دار محرم است

      بايد شناخت صبر و شكيبايي تو را
      بايد گريست يك دهه تنهايي تو را

      در لحظه لحظه زندگي تو غم است
      آه ، غربت هميشه با دل تو توام است

      آه؛ عمري غريب بوده ولي صبر كرده اي
      مانند لحظه هاي علي صبر كرده اي


      شيعه هميشه داشته داغي وسيع را
      داغي وسيع غربت تلخ بقيع را

      يك قطعه خاك وسعت يك غربت مدام
      يك قطعه خاك مدفن چهار آسمان امام

      يك قطعه كه شنيدن آن گريه آور است
      آن قطعه اي كه مدفن مخفي مادر است

      در اين هجوم درد و غم دائمان
      صبري دهد خدا به دل صاحب الزمان

      سید محمد رضا شرافت

      ********************


      با یاد تو که غصه شماری کنم حسن
      جاری ز چشم، اشک بهاری کنم حسن

      تا که رسم به روضه ی سبز مصیبتت
      سوگند بر تو لحظه شماری کنم حسن

      باید اجازه از طرف مادرت رسد
      تا از جگر برای تو زاری کنم حسن

      پنجاه شب برای حسین تو سوختم
      تا اشک ناب بهر تو جاری کنم حسن

      حتی نوادگان تو صاحب حرم شدند
      کی می شود برای تو کاری کنم حسن

      گنبد که نه، ضریح نه، تنها برای تو
      باید که فکر سنگ مزاری کنم حسن

      تنهاترین امامی و بی کس ترین غریب
      گریه بر آنکه یار نداری کنم حسن

      جواد حیدری

      ********************


      سکوت، زهر شد و در گلوی مجنون ریخت
      دل شکسته ی لیلا از این مصیبت سوخت
      به یاد خاطره های کریم آل عبا
      تمام خاطره هایم در اوج غربت سوخت
      **
      سکوت گفتم و یادم سکوت او آمد
      و زهر گفتم و یادم ز زهر خوردن او
      و تیر آه به قلبم نشست و کردم یاد
      ز تیرهای کفن دوز رفته در تن او
      **
      وراثتی است بلا شک غریب ماندن ما
      چرا که غربت شیعه ز غربت زهراست
      و بر غریب مدینه سزاست گرییدن
      که پای ثابت این روضه حضرت زهراست
      **
      همان کسی که غریبانه باز مسموم است
      به دست همسر خود در میان خانه ی خویش
      پرستویی است مهاجر ولی شکسته پر است
      و زخم خورده فتاده کنار لانه ی خویش
      **
      کسی که سبز ترین جامه را به تن دارد
      نگفت علّت سبزی پیکرش از چیست
      و طشت داد شهادت، غریب مطلق اوست
      چرا که پاره جگر تر از او در عالم نیست
      **
      همان کسی که شنیده به وقت کودکی اش
      صدای یا ابتا و شکستن در را
      میان کوچه ی باریک بی شک این کودک
      همان کسی است که برده به خانه مادر را
      **
      رسید دشمن بی شرم و سدّ راه نمود
      و ابرهای سیه روی ماه پاره نشست
      و با دو دست بزرگ و ضُمُخت و سنگینش
      چنان به صورت او زد که گوشواره شکست
      **
      شکست آینه اش در هجوم سنگ ستم
      خمید قامتش امّا عصای مادر شد
      و خورد خون دل و با کسی نگفت چه دید
      که جان به لب شد و آخر فدای مادر شد

      سعید توفیقی

      ********************


      شبهاي بي ستاره ترينت سحر نداشت
      غم نوحه هاي سينهي تنگت اثر نداشت

      يوسف ترين غريبِ خدا ماهِ آسمان
      از حالِ تو سراغ به جز چشمِ تر نداشت

      اي حضرتِ صبور ترين اي امام صلح
      ايوبِ صبر طاقتِ صبر اينقدر نداشت

      شهرِ مدينه بعدِ علي خود گواه بود
      هرگز زمانه اي ز تو مظلوم تر نداشت

      رد مي شدند از رويِ خاكسترِ دلت
      اصلاً كسي از آتشِ قلبت خبر نداشت

      گفتند واجب است حسن سرزنش شود
      از اجرِ اين فريضه مدينه حذر نداشت

      بازم غريبه ها به خدا دوستي نبود
      در كوچه هاي طعنه تو را نيشتر نداشت

      بر منبرِ رسولِ خدا صبِّ مرتضي
      بر لب خطيب تكه كلامي دگر نداشت

      يك عمر خاطراتِ دلت را ورق زدم
      جز اشك و آه و غصه و خونِ جگر نداشت

      از خاطراتِ آتش و از ميخِ در بگير
      تا گوشواره اي كه دگر گوش بر نداشت

      از سينه اي كه آينهي سنگ خورده بود
      تا گيسوئي كه رنگِ حنايش اثر نداشت

      از چادري كه وصله دگر چاره اش نبود
      از كوچه اي كه راهِ گريزي دگر نداشت

      يك شب دو شب نه بلكه چهل سالِ آزگار
      كابوسِ كوچه از سرِ تو دست بر نداشت

      روزي نشد كه آينه ي دقِ تو به عمد
      با تازيانه از برِ چَشمت گذر نداشت

      صد پاره كرده اي جگرت را كريمِ دل
      وقتي كه درد جائي از اين خوبتر نداشت

      عليرضا شريف
      برگرفته از وبلاگ شبگرد بین الحرمین

      *******************

      پایین پلک چشم تو دائم پر از نم است
      چشمت قشنگ، سوی نگاهت ولی کم است

      از بس که اشک ریخته ای در عزای یاس
      از بس که کوچه پیش نگاهت مجسم است

      رد شراره بر رخ تو نقش بسته است؟
      یا ردپای ضربه سیلی محکم است؟

      سنّت زیاد نیست ولی پیر گشته ای
      این ارث مادری است که قد شما خم است

      آقا فدات شم چقدر غصه میخوری
      تصویر لحظه لحظه عمرت چه پر غم است

      این گریه ها که میکنی از بهر مادرت
      پایه گذار اشک عزای محرّم است

      در روضه های حضرت ارباب، یاحسن
      سرمشق یا حسین حسین دمادم است

      هرکس که سائل کرم مجتبی نشد
      شایسته ی بکاء به شه کربلا نشد

      حسین قربانچه

      ********************


      آيا شده بال و پرت آتش بگيرد
      هر چيز در دور و برت آتش بگيرد

      آيا شده بيمار باشی و نگاهت
      از نيش خند همسرت آتش بگيرد

      آيا شده يک روز گرم و وقت افطار
      آبی بنوشی ... جگرت آتش بگيرد

      آيا شده تصويری از مادر ببينی
      تا عمر داری پيکرت آتش بگيرد

      می گريم از روزی که می بينم برادر
      در کوفه موی دخترت آتش بگيرد

      می گريم از روزی که می بينم برادر
      از هرم خاکستر سرت آتش بگيرد

      آه ... از خنکهای گلويت بوسه ای ده
      تا قبل از اينکه حنجرت آتش بگيرد

      آقا بس است ديگر مگو از شعله هايت
      ترسم که جان خواهرت آتش بگيرد

      یاسر حوتی

      *********************


      دست و پا ميزني و بال و پرت ميريزد
      گريه ي خواهر تو روي سرت ميريزد

      بهتر است سعي كني اين همه سرفه نكني
      ورنه در طشت تمام جگرت ميريزد

      در تقلاي سخن گفتني اما نه... نه...
      جگرت از دهنت دور و برت ميريزد

      خبرش پخش شده زهر تو را خواهد كشت
      بي سبب نيست كه اشك پسرت ميريزد

      جگرت،بال و پرت،اشك ترت ريخت ولي
      چه كسي هست كه با نيزه سرت ميريزد؟

      هاني امير فرجي

      ********************


      تو وارث تمامی غم های مادری
      مسموم زهر کاری یک کوچه و دری

      نام تو با بقیع گره ای کور خورده است
      همسایه همیشگی حوض کوثری

      تو مادری ترین امامان شیعه و...
      درد آشنای درد دل چاه و حیدری

      لعن خدا بر آنکه مذلت خطاب کرد
      انگار نه انگار نوه پیمبری

      کمتر به خود به پیچ از این التهاب زهر
      چیزی نمانده است که پر در بیاوری

      خود،کربلاست هروله دور بسترت
      اما حزین کرب و بلای برادری

      بی اختیار یاد غم شام می کنی
      وقتی که چشمهات می افتد به معجری

      این تیرها که بغض جمل بر تن تو زد
      شد نیزه سنان و رگ گردن تو زد

      علی آمره

امتیاز مطلب : 0

تعداد امتیازدهندگان : 0

مجموع امتیاز : 0

اشعار اربعین

نویسنده : mahdivahidi

تاریخ : دوشنبه 02 دی 1392

اربعين آمد ؛ دلم را غم گرفت
بهر زينب عالمي ماتم گرفت

سوز اهل آسمان آيد بگوش
ناله صاحب زمان آيد بگوش

جان اهل بيت عصمت بر لب است
كاروان سالار آنها زينب است

سينه هـــــا آماج رگــــبار بلا
جـاي زخـــم ريسـمان بر دستها

هوش از ســر رفته و دل باخته
جسم خود را بر زمين انداخته

هـر يكي در جستجوي تربتي
بر لب هر يك كلامي صحبتي

قلبها پـــر شكوه از بيداد بود
آشناي قبرها سجاد بود

رهبــــر زينب امام راستين
حجت حق بود زين العابدين

با كلامش عمه را مغموم كرد
تا كه قبر يار را معلوم كرد

آمده همراه دخت بوتراب
بر سر آن قبر كلثوم و رباب

زخمهاي اين سفر سر باز كرد
هر كسي درد دلي آغاز كرد

زينب از مژگان خود ياقوت سفت
داستان اين سفر را باز گفت

گفت اي سالار زينب السلام
ماه شام تار زينب السلام

بر تـــو پيغام سفــر آورده ام
از فتوحاتم خبــر آورده ام

كرد با من اين مسير عشق طي
راس تو منزل به منزل روي ني

معجرم نيلي شد و مويم سپيد
از غم دوري تو قدم خميد

گر كه دست رحمت و صبرت نبود
زينبت در راه كوفه مرده بود

ظلم دشمن تا كه بي اندازه شد
ماجراهاي سقيفه تازه شد

ريسمان بر گردن سجاد بود
غربت بابا مرا در ياد بود

ديدي از ني دست خواهر بسته بود
گويي دستان حيدر بسته بود

ياسها را جــوهـــر نيلي زدند
بر رخ آن اختران سیلی زدند

از شماتت كردن دشمن مپرس
از سه ساله دخترت از من مپرس

شد سرت يك نيمه شب مهمان او
با وصالت بر لب آمد جان او

مرد در ويرانه و من زنده ام
بي رقيه آمدم شرمنده ام

بارها از دوري ات جان باختم .
بين مقتل من تو را نشناختم

گر تو اي لب تشنه بر داري سرت
حال نشناسي دگر اين خواهرت

*****************

آمدم اینجا دوباره...لشگرت یادش بخیر
قاسم و عون و زهیر و جعفرت یادش بخیر

اولین باری که اینجا آمدم یادت که هست؟
شد رکابم ساقی آب آورت یادش بخیر

اولین باری که اینجا پهن شد سجاده ام
با اذان دلربای اکبرت یادش بخیر

حال، من برگشته ام اما نه مثل بار قبل
قامت مانند سرو خواهرت یادش بخیر

از امانتداری ام دارم خجالت می کشم
بچه های من فدای دخترت... یادش بخیر

روضه ی دیروزمان این بود با بی بی رباب
ای عروس مادر من اصغرت یادش بخیر

من خودم اینجا به جسمت پیرهن پوشانده ام
دستباف یادگار مادرت یادش بخیر

رفتی و با اشک هایم بدرقه کردم تو را
ای برادر آن وداع آخرت یادش بخیر

مثل جدم می شدی در پیش چشمان همه
وای من عمامه ی پیغمبرت یادش بخیر

ساربان در پیش چشمان خودم حراج کرد
گوشواره هام...نه انگشترت... یادش بخیر

*****************

اربعین است و تجدید عزا شد
افتتاح حریم کربلا شد
فتح بابش، کرده زینب ، مو پریشان
ای حسین جان 3
***

راه این کعبه را گشاده زینب
اذن عام زیارت داده زینب
بانگ چاووش، می برد هوش، می دهد جان
ای حسین جان 3
***
رخت احرام این کعبه سیاه است
غسل احرام این جا اشک و آه است
بسته احرام، زینب از شام، دیده گریان
ای حسین جان 3
***
کاروانی که فاتح دمشق است
بهترین زائر کعبه عشق است
از اسارت، بر زیارت، بسته دامان
ای حسین جان3
***
خیز جابر که جانانه رسیده است
صاحب ِخانه در خانه رسیده است
زینب آید، آن که دارد، قلب بریان
ای حسین جان 3
***
ای شهید گلو بریده برخیز
زینبت از سفر رسیده برخیز
دلنوازی، چاره سازی، کن زمهمان
ای حسین جان 3
***
یاد تو قنوت نافله ام بود
سر تو چراغ قافله ام بود
بی قرارم، هدیه دارم، قلب سوزان
ای حسین جان3

امتیاز مطلب : 0

تعداد امتیازدهندگان : 0

مجموع امتیاز : 0

اشعار اربعین

نویسنده : mahdivahidi

تاریخ : یکشنبه 01 دی 1392

یک اربعین برای غمت گریه کرده ام
بی وقفه پای هر علمت گریه کرده ام
در آرزوی آن حرمت گریه کرده ام
با شعر های محتشمت گریه کرده ام
من گریه کرده ام که تو را سر بریده اند
ققنوس شهر عشق مرا پر بریده اند

مقتل گرفته ام که بخوانم امان بده
آتش گرفت دست و زبانم، امان بده
خون می چکد ز دیده جانم، امان بده
تا کی درین خطوط بمانم، امان بده
وقتی لهوف پیش رخم مات می شود
این بندها مقطع الابیات می شود

این بیت های خسته ی افتاده از فرس
این ناله های ساکت محبوس در نفس
بر نیزه رفته اند در این قوم بوالهوس
در کاروان بی کس افتاده در قفس
در کاروان درد که سالار زینب است
آری از این به بعد علمدار زینب است

یک اربعین حدیث تو را گفت خواهرت
در زیر سایبان سرت خفت خواهرت
در باغ های یخ زده نشکفت خواهرت
تا خیزران رسید براشفت خواهرت
من گریه می کنم که غمت را کرانه نیست
این واژه های غرق به خون شاعرانه نیست

این شاعرانه گیست؟ که سر روی نی نشست
این شاعرانه گیست؟ سری پای نی شکست
این شاعرانه گیست؟ که بند دلی گسست
این شاعرانه گیست؟ که گهواره خالی است
این شاعرانه نیست که در شهر کافران
زینب رسیده خسته نفس بی برادران

حالا خرابه منزل و ماوای عشق شد
زنجیر غم به گردن و در پای عشق شد
هر چند خشت کهنه متکای عشق شد
دنیای جهل محو رجزهای عشق شد
نقاش کربلا قلم داغ می زند
نقش بهار بر ورق باغ می زند

سید حسن رستگار

*************************

عذار نیلی و قدّ خم و چشم تر آوردم
گلاب اشک بهر لاله های پرپر آوردم

زجا برخیز ای صد پاره تر از گل! تماشا کن
که از جسم شهیدانت، دلی زخمی تر آوردم

*************************

تمام یاس هایت را به شام از کربلا بردم
چو برگشتم برایت یک چمن نیلوفر آوردم

مسافر از برای یار سوغات آورد اما
من از شام بلا داغ سه ساله دختر آوردم

اگر چه سر نداری یک نگه بر سیل اشکم کن
که با چشمان خود آب از برای اصغر آوردم

تو بر من از تن بی سر خبر ده ای عزیز دل!
که من برتو خبرهای فراوان از سر آوردم

چهل منزل سفر کردم به شهر شام و برگشتم
خبر ازچوب و از لعل لب و طشت زر آوردم

زاشک چشم و سوز سینه ی مجروح وخون دل
همانا مرهمت بر زخم های پیکر آوردم

قد خم، موی آشفته، تن خسته، رخ نیلی
به رسم هدیه میراثی بود کز مادر آوردم

زسیل اشک دریا کرده ام چشم محبان را
به آهم شعله ها از سینه ی میثم برآوردم

*************************

خواهری با اشکِ دیده، قامتی از غم خمیده
می‌رسد او بر مزارِ آن شهیدِ سر بریده
در بغل گیرد مزارش،‌ خواهر غربت کشیده
بارِ دیگر ماهِ غم‌ها، از دیارِ خون دمیده

*************************

ناله دارد قلبِ زینب، از غمِ‌ طفلِ شهیده
در برِ قبرِ برادر، شکوه کرد از این پدیده
یاد زینب آمد آن دم،‌ کز پی او می‌دویده
قاتلِ جانِ برادر، سر ز پیکر می‌بریده

* * *
آن دمی که دشمن او، بر تنش اسبان دویده
لحظه‌ی مرگ علمدار، بر حسینش غم رسیده
وقت داغ اکبر او، دردِ عالم را چشیده
آن زمان کز هجرِ اصغر،‌ رنگ رخسارش پریده

* * *
دیده آن رأس بریده، در دلِ خون می‌تپیده
لحظه‌ای آمد به یادش، کز رگش گلبوسه چیده
زینبِ ام المصائب، دردِ عالم را خریده
دیده رگ‌هایی که از آن، خون سرخی می‌جهیده

*************************

چهل روزه برادر، بی قرارم
چهل روزه من و احوال زارم

چهل روزه شده بر نی، سر تو
زند دائم به سر، این دختر تو

چهل روزه من و چشم انتظاری
چهل روزه ز نی، دنبال یاری

چهل روزه ولی گشته چهل سال
شدم از داغ تو، بی پرّ و بی بال

چهل روزه، جسارت بر حرم شد
چهل روزه، چه خاکی بر سرم شد

چهل روزه جمالت را ندیدم
ز رگ های گلو، بوسه نچیدم

چهل روزه شده کارم شب و روز
کنم تفسیر آن، روی دل افروز

چهل روزه مقیم اشک و آهم
چهل روزه به نی، مانده نگاهم

محمدمهدی عبدالهی

*************************

اربعین آمد و یکبار دگر غمگینم
باز باید به روی خاک غمت بنشینم

باز اشک رخ من خون و دلم در خون شد
گریه کردن به غمت گشته دگر آیینم

طاقتم طاق شد از داغ دل خواهر تو
حنجرم زخم شد از بغض غم سنگینم

آنقدر لطمه زدم بر رخ خود در داغت
پر ز خون است دگر پلک رخ رنگینم

پیش قبرت چقدر ناله زدم یا مظلوم
همچو فریاد شده نغمه ی آهنگینم

داغ شبهای اسیری، غم کوفه، غم زجر
داغ ها را به روی قلب خودم می چینم

من ضمانت کنم ارباب که نالان باشم
در شب اول قبرم تو بکن تضمینم

عشق تو مایه ی آرانش جان است حسین
مهر تو خیمه زد از روز ازل در دینم

خواهرت آمده بر خاک غمت می گرید
گوییا خواهر غمبار تو را می بینم

جعفر ابوالفتحی

*************************

یک اربعین به نیزه سر یار دیده ام
یک اربعین چو شمع به پایت چکیده ام

یک اربعین به ضربه شلاق ساربان
بر روی خارهای مغیلان دویده ام

یک اربعین تمام تنم درد می کند
با ضرب تازیانه ز جایم پریده ام

یک اربعین رقیه تو مُرد از غمت
اکنون بدون او به کنارت رسیده ام

یک اربعین به شام و به کوفه حماسه ها
با خطبه های حیدری ام آفریده ام

یک اربعین به چوبه محمل سرم شکست
همچون پدر ببین تو، جبین دریده ام

یک اربعین کنار عدو، وای وای وای!
بس جور طعنه های فراوان کشیده ام

یک اربعین به ضربه سیلی ببین حسین!
روی کبود و قامت از غم خمیده ام

مجید لشگری

*************************

برادر جان رسیدم تا مزارت در بغل گیرم
برادر جان در این دنیا بدان که بی‌تو می‌میرم

خدا داند که بعد تو چها دیدم در این ایّام
امان از این دلِ تنگم که می‌نالد ز داغِ شام

سر خونین به رویِ نی ز او قرآن شنیدم من
در آن مجلس ز خصم کین غم عالم کشیدم من

اسیران را به شامِ غم سویِ ویرانه می‌بردند
یتیمان را سرآسیمه چه بی رحمانه می‌بردند

به ویرانه که رفتم من دلِ خون شد مرا حاصل
غمِ مرگ رقیه شد بر قلبِ زینبت قاتل

ز جا برخیز و با دستت همه دردم مداوا کن
میان کودکانِ خود رقیه را تو پیدا کن

به یادم آمده روزی که روی ماه تو دیدم
به زیرِ حنجرِ پاکت گلی از بوسه می‌چیدم

سرشک غم به دانم ز داغت ناله‌ها دارم
کنارِ تربت پاکت چو ابرِ غصه می‌بارم

چگونه بی‌ تو برگردم مدینه ای همه هستم
چگونه گویم ای مادر برادر رفته از دستم

*************************

ای ساربان به خیل اسیران تو جان بده
آن ره که می‌رسد به حسینم نشان بده

بشنو صدای زینب قامت خمیده را
ما را به دست قافله سالارمان بده

ما کشتگان کوفه و شامِ بلا شدیم
یک دم ز نایِ عشق مسیحِ زمان بده

گوید ربابِ زار و پریشان به زیرِ لب
مشتی ز خاکِ اصغرِ شیرین زبان بده

آید شمیم کرب و بلا بر مشامِ ما
بر دل نشان ز اکبرِ تازه جوان بده

دارد سکینه زمزمه‌ی أینَ عَمی‌اش
گوید مرا به قبر عمویم توان بده

بهرِ خطابه، بزمِ عزا، مجلسِ سرشک
یک باغِ یاس و لاله و برگِ خزان بده

*************************

یاد آن روزی که من بوسه زدم بر آن گلو
خیز و تا گویم به تو شرحِ غمم را مو به مو

بسکه خوردم کعبِ نی از دشمنان بی حیا
همچو زهرا مادرم می‌گیرم از قبرِ تو رو

می‌کشم خود را به خاک و می‌رسانم پیش‌ تو
بسکه گشتم من به دنبال سر تو کو به کو

گفته‌هایم بی‌شمار و غصه‌هایم بی‌عدد
ای دلیلِ صبرِ من! برخیز بهرِ گفتگو

من نمی‌گویم غم خود را، تو اوّل کن شروع
خیز و با رگ‌های خود از خنجر و حنجر بگو

طاقتم گشته تمام و عمرِ من در انتها
کاسه‌ی خالی دل آورده‌ام نزدِ سبو

هر چه می‌خواهی بخواه از من عزیزِ مادرم
لیک احوالِ رقیه از من مضطر مجو

*************************

شکسته بال ترینم ، کبود می آیم
من از محله ی قوم یهود می آیم

از آن دیار که من را به هم نشان دادن
به دست های یتیمت دو تکه نان دادن

از آن دیار که بوی طعام می پیچید
از آن دیار که طفلت گرسنه می خوابید

کسی که سنگ به اطفال بی پدر می زد
به پیش چشم علمدار بیشتر می زد

از آن دیار که چشمان خیره سر دارد
به دختران اسیر آمده نظر دارد

از آن سفر که اگر کودکی به جا می ماند
تمام طول سفر زیر دست و پا می ماند

به کودکی که یتیم است خنده سر دادند
به او به جای عروسک سر پدر دادند

به جای آن همه گل با گلاب آمده ام
من از جسارت بزم شراب آمده ام

از آن دیار که آتش به استخوان می زد
به روی زخم لبان تو خیزران میزد

*************************

مظهر صبر خدای حی داور زینبم!
یادگار حیدر و زهرای اطهر زینبم!
فتح کردی شام را سنگر به سنگر زینبم!
آمدی همچون علی از فتح خیبر زینبم!
گرچه آهی نیست از آه تو ظالم سوزتر
بازگشتی از همه سردارها پیروزتر

****
باغبان از بهر گل‌هایت گلاب آورده‌ام
بحر بحر از چشم گریان بر تو آب آورده‌ام
روی نیلی گیسوی از خون خضاب آورده‌ام
پرچم پیروزی از شـام خـراب آورده‌ام
آه دل را آتش فریـاد کـردم یـا حسین
شام ویران را حسین‌آباد کردم یا حسین

****
خواهرم در این سفر فریاد عاشورا شدی
یاس بـاغ وحی من نیلوفر صحرا شدی
با کبودی رخت مهرِ جهان‌آرا شدی
هر چه می‌بینم شبیهِ مادرم زهرا شدی
بارها جان دادی اما زنده‌تر گشتی بیا
دست بسته رفتی و پیروز برگشتی بیا

****
من خدا را آیت فتح و ظفر بودم حسین
با سرت تا شام ویران هم‌سفر بودم حسین
بر دل دشمن ز خنجر تیزتر بودم حسین
دختران بـی‌پناهت را سپـر بودم حسین
بس که آمد کعب نی از چار جانب بر تنم
گشت سر تا پا تنم نیلی‌تر از پیراهنم

****
زینبـم، پیـروز میـدان بـلا دیدم تو را
فـاتح روز نبـردِ ابتـلا دیـدم تـو را
لحظه لحظه قهرمان کربلا دیــدم تو را
خوانده‌ام قرآن و در طشت طلا دیدم تو را
تو نگه کردی و دشمن چوب می‌زد بر لبم
بـر نگاهِ درد خیزت گریـه کـردم زینبم

****
در کنار طشت چندین طایر افسرده بود
هم لب تو، هم دل مجروح من آزرده بود
کاش چوب آن ستمگر بر لب من خورده بود
کاش پای صوت قرآن تو زینب مرده بود
من كه صبارم غمت برجان خريدم یا حسین
در کنـار طشت پیـراهن دریدم یا حسین

****
خواهرم آن شب که در ویرانه مهمانت شدم
بـا سـر ببْریـده‌ام شمـع شبستـانت شـدم
شستشو از گرد ره با اشک چشمانت شدم
چشم خود بستم، خجل از چشم گریانت شدم
دخترم پرپر زد و جان داد دیدم خواهرم
زد نفس تا از نفس افتاد دیدم خواهرم

****
یا اخا آن شب تو کردی با سر خود یاری‌ام
ورنه می‌شد سیل خون در دیده اشک جاری‌ام
مـاند چون بغض گلـو در سینه آه و زاری‌ام
کاش می‌مردم من آن شب زین امانت داری‌ام
دختر مظلومه‌ات با دست زینب دفن شد
حیف او هم مثل زهرا مادرت شب دفن شد

****
جان خواهر من سر نی سایه‌بانت می‌شدم
نیمـه‌های شب چـراغ کـاروانت می‌شدم
بـا اشـارت‌های چشمم، ساربانت می‌شدم
گه جلو، گه پشت سر، گه هم‌عنانت می‌شدم
یاد داری سنگ زد از بام، خصمم بر جبین
از فـراز نـی سـرم افتـاد بر روی زمین

****
«یا اخا» خون ریخت از فرق تو و چشم ترم
تا سرت افتاد از نی، سوخت جان و پیکرم
من زدم بر سینه، سیلی زد به صورت، مادرم
کاش پیش سنگ آن ظالم سپر می‌شد سرم
قصة سنگ و جبین، بار دگر تکرار شد
راس تو افتاد از نی، چشم زینب تار شد

****
جان خواهر این مصائب در رضای دوست بود
گـر سـرم افتـاد از نـی، پیش پای دوست بود
بـر فـراز نـی مـرا حـال و هوای دوست بود
ایـن اسـارت، این شهادت، از برای دوست بود
تا در اطراف سر من طایر دل پر زند
شعله فریاد تو از نظم «میثم» سر زند

استاد غلامرضا سازگار

*************************

ای کربلا به قافله کربلا ببین
حال مسافران به درد آشنا ببین

ما زائران خون خداییم کربلا
بر کاروان زائر خون خدا ببین

سوغات درد و خون جگر ارمغان ماست
احوال ما ز وضع پریشان ما ببین

من زینبم که درد چکد از نگاه من
در هر نگاه شعله چندین بلا ببین

رویم کبود و دست کبود و بدن کبود
یاس کبود گر که ندیدی مرا ببین

اطفال را به گردن و بازو و دست و پا
آثار تازیانه و بند جفا ببین

هر یک کنار قبر شهیدی کند فغان
هر بلبلی کنار گلی در نوا ببین

از سجده های نیمه شب و خطبه های روز
بشکسته ایم پشت ستم را بیا ببین

هر جا کنند فتح، گذارند یک سفیر
وین رسم تازه نیست، بود هر کجا ببین

ما نیز بر رقیه سپردیم کار شام
تا او کند سفارت عظما به پا ببین

*************************

باز آوای جرس بر جگرم آتش زد
اشک آتش شد و بر چشم ترم آتش زد
ناله آتش شد و بر برگ و برم آتش زد
سوز دل بیش تر از پیش ترم آتش زد
پاره های دلم از چشم تر آید بیرون
وز نیستان وجودم شرر آید بیرون

دوستان با من و دل ناله و فریاد کنید
آه را با نفس از حبس دل آزاد کنید
اربعین آمده تا از شهدا یاد کنید
گریه بر زخم تن حضرت سجاد کنید
مرغ دل زد به سوی شهر شهیدان پر و بال
پیش تا از حرم الله کنیم استقبال

جابر این جا حرم محترم خون خداست
هر طرف سیر کنی جلوة مصباح هداست
غسل از خون جگر کن که مزار شهداست
سر و دست است که از پیکر صد پاره جداست
پیرهن پاره کن و جامة احرام بپوش
اشک ریزان به طواف حرم الله بکوش

جابرا هم چو ملک پر بگشا بال بزن
ناله با سوز درون علی و آل بزن
بر سر و سینة خود در همه احوال بزن
خم شو و سجده کن و بوسه به گودال بزن
چهره بگذار به خاکی که دهد بوی حسین
ریخته بر روی آن خون ز سر و روی حسین

جابرا اشک فشان ناله بزن زمزمه کن
گریه با فاطمه از داغ بنی فاطمه کن
در حریم پسر فاطمه یاد از همه کن
روی از گوشة گودال سوی علقمه کن
اشک جاری به رخ از دیدة دریایی کن
دست سقا ز تن افتاده، تو سقایی کن

گوش کن بانگ جرس از دل صحرا آید
ناله ای سخت جگر سوز و غم افزا آید
پیشباز اسرا دختر زهرا آید
به گمانم ز سفر زینب کبرا آید
حرمی روی به بین الحرمین آوردند
از سفر نالة ای وای حسین آوردند

بلبلان آمده گل ها همه پرپر گشتند
حرم الله دوباره به حرم برگشتند
زائر پیکر صد پارة بی سر گشتند
همگی دور مزار علی اکبر گشتند
گودی قتلگه و علقمه را می دیدند
هر طرف اشک فشان فاطمه را می دیدند

آب بر سینة خود دید چو تصویر رباب
عرق شرم شد و سوخت از شرم شد آب
جگر بحر ز سوز جگرش گشت کباب
شیر در سینه مادر، علی اصغر در خواب
یاد شش ماهه و گهوارة او می افتاد
به دو دستش حرکت های خیالی می داد

نفس دخت علی شعلة ماتم می شد
قامت خم شده اش بار دگر خم می شد
تاب می داد ز کف طاقت او کم می شد
پیش چشمش تن صد پاره مجسم می شد
حنجر غرقه به خون در نظرش می آمد
یادش از بوسة جد و پدرش می آمد
باز هم داغ روی داغ مکرر می دید
باغ آتش زده و لالة پرپر می دید
لحظه لحظه تن صد چاک برادر می دید
فرق بشکستة عباس دلاور می دید
رژه می رفت مصائب همه پیش نظرش
داغ ها بود که شد تازه درون جگرش

گریه آزاد شده بغض گلو را بسته
کرده فریاد درون حنجره ها را خسته
داغداران همه فریاد زنند آهسته
ذکرشان یا ابتا یا ابتا پیوسته
اشک اطفال دل فاطمه را آتش زد
گریة زینب کبری همه را آتش زد

گفت ای همدمم از لحظة میلاد حسین
ای سلامم به جراحات تنت باد حسین
از همان روز که چشمم به تو افتاد حسین
آتش عشق تو زد بر جگرم باد حسین
من و تو در بغل فاطمه با هم بودیم
همدم و یار به هر شادی و هر غم بودیم

حال بر گو چه شد از خویش جدایم کردی
در بیابان بلا برده رهایم کردی
گاه در گوشة گودال دعایم کردی
گاه بر نوک سنان گریه برایم کردی
چشمم افتاد سر نیزه به اشک بصرت
جگرم پاره شد از خواندن قرآن سرت

کثرت داغ سراپا تب و تابم کرده
خون دل سرزده از دیده خضابم کرده
سخنی گوی که هجران تو آبم کرده
چهره بنمای که داغ تو کبابم کرده
بر سر خاک تو از اشک گلاب آوردم
گرچه خود آب شدم بهر تو آب آوردم

روزها هر چه زمان می گذرد روز تواند
ظالمان تا ابد الدهر سیه روز تواند
اهل بیت تو همه لشکر پیروز تواند
که پیام آور فریاد ستم سوز تواند
سرکشان یکسره گشتند حقیر تو حسین
شام شد پایگه طفل صغیر تو حسین

دشمنان از سر کویت به شتابم بردند
بعد کوفه به سوی شام خرابم بردند
به اسارت نه که با رنج و عذابم بردند
با سر پاک تو در بزم شرابم بردند
شام را سخت تر از کرببلا می دیدم
سر خونین تو در طشت طلا می دیدم

شامیان روز ورودم همگی خندیدند
سر هر کوچه به دور سر تو رقصیدند
عید بگرفته همه جامة نو پوشیدند
لیک با زلزلة خطبة من لرزیدند
گرچه باران بلا ریخت به جانم در شام
کار شمشیر علی کرد زبانم در شام

گرچه این بار به دوش همگان سنگین بود
آنچه گفتیم و شنیدیم برای دین بود
و آنچه پنداشت عدو تلخ به ما شیرین بود
ارث ما بود شهادت، شرف ما این بود
"میثم" ابیات تو چون شعلة ظالم سوزند
تا خدایی خدا حزب خدا پیروزند

*************************

«چشم گریان سویت از شام خراب آورده ام»
«خیز، ای لب تشنه از بهر تو آب آورده ام»

گر بپرسی داغ تو با سینه خواهر چه کرد
قامت خم گشته یی بهر جواب آورده ام

اشک، سرخ، چهره زرد و تن سیاه و موسفید
اینهمه سوغات از شام خراب آورده ام

اشک می بارم ز داغ چارساله دخترت
گر چه پرپر شد گلت با خود گلاب آورده ام

همرهم زین العباد این حجت دادار را
جان و تن مجروح از بزم شراب آورده ام

مهدی نعمت نژاد

*************************

سلام ای نازنین آلاله های سرخ زهرایی
که بشکفتید روی نیزه ها در اوج زیبایی

سلام ای یوسف بی پیرهن! ای بحر لب تشنه!
سلام ای آفتاب منخسف! ای ماه صحرایی!

زجا بر خیز، ای اشکم نثار حنجر خشکت!
که از بهر تو آب آورده ام با چشم دریایی

اگر چه قامتم خم گشت از کوه فراق تو
خدا داند شکستم پشت دشمن را به تنهایی

سر تو قطعنامه خواند و من تکبیر می گفتم
که بر بیدادگر طشت طلا شد طشت رسوایی

اگر از شام می پرسی زننگ شامیان این بس
که با سنگ جفا کردند از مهمان پذیرایی

چنان داغ تو آبم کرده و از پا درافکنده
که ممکن نیست جز با چشم تو زینب را تماشایی

به لطف و رأفتت نازم که در ویران سرا یک شب
سر پاک تو شد بر ما چراغ گردهم آیی

خدا دادِ دل ما را ز اهل شام بستاند
که بهر کف زدن کردند دور ما صف آرایی

گرفتم پیکرت را چون به روی دست در مقتل
گریبان چاک زد ازاین شکیبایی، شکیبایی

قبول حضرتت افتد که هم چون ابر باران زا
به یاد حلق خشکت چشم میثم گشته دریایی

*************************

تا سایه سرت به سر محملم فتاد
برخاست آتش غم و بر حاصلم فتاد

یک اربعین بود که ندیدم جمال تو
وین است شعله ای که بر آب و گلم فتاد

ای کشتی نجات ز طوفان دوری ات
موج بلا و حادثه بر ساحلم فتاد

بودم هزار مشکل و از رنج هر اسیر
یک مشکل دگر به روی مشکلم فتاد

برخاست آتش از دل و اشکم به رُخ دوید
دل هر زمان به یاد ابوفاضلم فتاد

دارم من از خرابه بسی خاطرات تلخ
مُردم همین که بار در آن منزلم فتاد

شد گریه رقیه سبب تا ببینمت
هر چند باز داغ دگر بر دلم فتاد

شد باز بند دست من و باز کی شود
بند مصیبتی که به پای دلم فتاد

*************************

ای ساربان! ای ساربان! محمل نگهدار
آمد به منزل کاروان، منزل نگهدار

محمل مران، محمل مران، شهر دل اینجاست
این کاروان خسته دل را منزل اینجاست

اینجا بهار بی خزانِ من خزان شد
از برگﹾ برگ لاله هایم خون روان شد

اینجا همه دار و ندارم را گرفتند
باغ و گل و عشق و بهارم را گرفتند

اینجا به خاک افتاده بود و هست عباس
هم مشک خالی، هم علم، هم دست عباس

اینجا ز هم پیشانی اکبر جدا شد
بابا تماشا کرد و فرزندش فدا شد

اینجا ز آل الله منع آب کردند
با تیر طفل شیر را سیراب کردند

اینجا صدای العطش بیداد می کرد
بر تشنه کامان آب هم فریاد می کرد

اینجا همه از آل پیغمبر بریدند
ریحانه ی خیر البشر را سر بریدند

اینجا ستم بر عترت و بر آل گردید
قرآن به زیر دست و پا پامال گردید

اینجا به خون غلطید یک گردون ستاره
اینجا کشید از گوش، دشمنﹾ گوشواره

اینجا زدند آل علی را ظالمانه
شد یاس ها نیلوفری از تازیانه

اینجا چو از خانه به دوشان خانه می سوخت
دامان طفلان چون پر پروانه می سوخت

اینجا به گردون رفت دود آه زینب
حَلقِ بریده شد زیارتگاه زینب

اینجا عدو بر زخم پیغمبر نمک زد
هر برگ گل را مُهری از غصب فدک زد

اینجا زگریه ناقه ها در گِل نشستند
دُردانه های وحی در محمل نشستند

ای کربلا! گل های سرخ یاس من کو؟
ای وادی خون! اکبر و عباس من کو؟

با غنچه ی نشکفته ی پرپر چه کردی؟
با حنجر خشک علی اصغر چه کردی؟

خون جگر از دیده ام بر چهره جاریست
پیراهن آوردم به همره، یوسفم نیست

تصویر درد و داغ در آیینه دارم
چون آفتاب آتش درون سینه دارم

خاموش و در دل گفتگو با یار دارم
در سینه داغ هیجده دلدار دارم

بعد از حسین از عمر خود آزرده بودم
ای کاش من با آن سه ساله مرده بودم

اشکم به رخ آهم به دل سوزم به سینه
بی تو چگونه من روم سوی مدینه

ای کاش چون تو پیکرم صدچاک می شد
ای کاش جسمم در کنارت خاک می شد

گیرم که زنده راه یثرب را بپویم
زهرا اگر پرسد حسینم کو چه گویم؟

بگذار تا سوز دلم مخفی بماند
این صفحه با سوز خود میثم بخواند

امتیاز مطلب : 0

تعداد امتیازدهندگان : 0

مجموع امتیاز : 0

اشعار اربعین

نویسنده : mahdivahidi

تاریخ : یکشنبه 01 دی 1392

بوی گل ها از فضا، می رسد با دود و خون
یاد روزی کین زمین، غرق آتش بود و خون
هر طرف نخلی ز پا افتاده بود
پا و دست و سر جدا افتاده بود
عمه جان زینب(2)

بر مشامم می رسد عمّه بوی کربلا
می کنم با خون دل، جستجوی کربلا
من به صحرا، اشک من بر رخ دوید
در تکاپوی عزیزان شهید
عمه جان زینب(2)

دست گلچین بشکند، کین جنایت آفرید
لاله ها را پر شکست، باغبان را سر برید
غنچه خونین من اصغر کجاست؟
لاله سرخم علی اکبر کجاست؟
عمه جان زینب(2)

*************************

گلم پرپر شد و بوی گلاب آید ز خاک او
بگو ای باغ سرخ من، گل من کو گل من کو
حسین جانم، حسین جانم «تکرار»

نمی گویم چها دیدم که از من باخبر بودی
به هر کویی گذر کردم تو با من همسفر بودی
حسین جانم، حسین جانم «تکرار»

نمی دانم چسان بی تو، به سر عزم وطن دارم
ز هجده یوسفم با خود فقط یک پیرهن دارم
حسین جانم، حسین جانم «تکرار»

به غیر از اشک چشم خود نیاوردم گلابی را
که من هرگز ننوشیدم بدون گریه آبی را
حسین جانم، حسین جانم «تکرار»