آموزش مداحی و اشعار مذهبی

      ای علمدار سپه در دلِ شب بار ببند
      محمل پردگیان دوز ز اغیار ببند

      همه ی اهل حرم را به حرم كن احضار
      كودكان را به محبت دلِ شب كن بیدار

      این خداحافظی آخر ما با زهراست
      بعد از این وعده ی ما با همگان كرب و بلاست

      خواهر انگار همین جاست طواف من و تو
      قبر گمگشته ی زهراست مطاف من و تو

      مادرا می برم از كوچه پریشانی را
      می برم همره خود این همه قربانی را

      مشكل قافله را وا بگذارید به من
      گریه ی دختركم را بسپارید به من

      شیرخوارم كه شده كودك هجده روزه
      گردنش حرز ببندید ولی از بوسه

      ای سپه دار، سپه را كمك از امشب كن
      با علی اكبر من همرهیِ زینب كن

      از همین اول راه آب بنوشان به همه
      زینبم جامه ی بسیار بپوشان به همه

      همه ی لشگر عشق است غلامت زینب
      زانوی اكبر لیلاست ركابت زینب

      بعد از این كاش كه بی یار نگردی خواهر
      كاش بی قافله سالار نگردی خواهر

     محمود ژولیده

***************

      مدینه حسینت کجا می‌رود؟
      اگر می‌رود شب چرا می‌رود؟

      غریب وطن نیمه‌شب از وطن
      غریبانه پیش خدا می‌رود

      دلِ شب خدا را صدا می‌زند
      چرا ساکت و بی‌صدا می‌رود؟

      اجل پیش رو، مادرش فاطمه
      به دنبال او از قفا می‌رود

      به تعجیل رو در کجا می‌برد؟
      مگـر سـر بـرای خدا می‌برد؟

      صدای جرس آه جان بر لب است
      جگرسوز چون ناله زینب است

 «طرماح» یک لحظه محمل مران!
      خدا را که وقت نماز شب است

      نفس‌ها همه نالۀ یا حسین
      دعاها همه سوز و تاب و تب است

      به هر منزلی مرگ چشم انتظار
      به هر محملی نغمۀ «یارب» است

      شما هم چو مرغ شب ای ناقه‌ها
      بنـالیـد بـا زینـب ای ناقـه‌ها

  غلامرضا سازگار

***************

           
      ای اشک‌هـا ببارید از چشم‌هـا چـو باران
      کـز بـاغ وحـی، بـا هـم رفتند گلعـذاران

      خون از دو دیده جاری‌ست هنگام سوگواری‌ست
      چشم مدینـه گرید چون چشم سوگواران

      دیشب عزیز زهرا بگذاشت سر به صحرا
      خورشید وحی گردید پنهان به کوهساران

      خالــی شـده مدینـه از لاله‌های توحیـد
      پُـرگشتـه کـوه و صحـرا از نالـۀ هزاران

      ای دوستان برآریـد آهـی ز سـوز سینـه
      این بیت را بخوانیـد همـراه آن سـواران

      بگذار تا بگریم چون ابر در بهاران
      کز سنگ ناله خیزد روز وداع یاران

      دیشب تو خواب بودی وقت سحر، مدینه!
      یک عمـر شـد نصیبت خون جگر، مدینه!

      دیدی چگونه از تـو هجده ستاره گم شد؟
      دیدی که قرص ماهت رفت از نظر، مدینه؟

      روزت سیـاه باشـد چشمـت بـه راه باشد
      تــا از مسافــرانت آیــد خبـر، مدینــه!

      دستی سوی سماء کن عبـاس را دعا کن
      ترسم شود در این ره بی‌دست و سر، مدینه!

      آه از جگــر بــرآرم خــون از بصر ببـارم
      ایـن بیـت را بخـوانم بـار دگـر، مدینــه!

      بگذار تا بگریم چون ابر در بهاران
      کز سنگ ناله خیزد روز وداع یاران

  غلامرضا سازگار