هرکس که به سودای علی سر دارد
      آخر به چه کس نیاز دیگر دارد
      
      جای عجبی نیست به استقبالش
      دیوار دل کعبه ترک بر دارد
      
      در خلوت خود سه روز مهمانش کرد
      از شدت عشقی که به حیدر دارد
      
      بر روی لبش معجزه ی قرآن و
      گلبوسه زلبهای پیمبر دارد
      
      فرمود حلال زاده باشد بی شک
      هر کس به ولایت تو باور دارد
      
      با دشمن او بگو رهایم سازد
      دست از سر و احوال دلم بر دارد
      
      ای اهل سقیفه بارتان بر دارید
      من حیدریم سر به سرم نگذارید 
      
      عرش و ملکوت وسعت خوان شماست
      خورشید تلالوئی زچشمان شماست
      
      دلتنگ صدایتان شده جبرائیل
      وابستگی اش به صوت قرآن شماست
      
      من هم ز قبیله ی اصیلی هستم
      کز صبح غدیر خم مسلمان شماست
      
      اوجی بدهید این زمین خورده ی تان
      محتاج به پینه های دستان شماست
      
        بابا... دل من مثل یتیم کوفه
      در حسرت یک تکه ای از نان شماست
      
      نعلین و لباس وصله دارت آقا
      از روی تواضع فراوان شماست
      
      ای همدم نا شناس نخلستانها
      ای غربت محض!!! مرد مردستانها
      
      ای رزق زمین و آسمان از کرمت
      عیسی شده احیا  زمسیحای دمت
      
      آنقدر که چشمهای تو خونگرمند 
      گشتم بخدا شهید ابروی خمت  
      
      با یک نگهت پر از اجابت کردی 
      هر کس که دعا کرد به زیر علمت
      
      ای صاحب ذوالفقار با هر ضربه  
      صد کشته فتاد پای تیغ دو دمت
      
      از لطف تو بود (مسلمت) شاعر شد
      ای خلقت آفرینش از لطف کمت
      
      بر روی لب تمام ایرانیها  
      این بیت شده اذن دخول حرمت
      
      مرغ دل من چه خوش هوایی دارد
      ایوان نجف عجب صفایی دارد
      
      ای راه سعادت ای امیر دلخواه 
      ای بر همه ی علوم عالم آگاه
      
      تنها تو به اندازه ی زهرا بودی 
      زین رو شده ای برای بانو همراه
      
      در بدرقه ات همیشه زهرا می گفت  
      لا حول ولا قوه الا با الله
      
      رو بند بزن که چشم زخمت نزنند  
      تا آمدنت نشسته ام چشم به راه
      
      ای فاتح خیبر و حنین و خندق  
      پشت تو شکسته از بلایی جانکاه
      
      احساس غریبی مکن امشب با ما    
      ای خانه نشین بگو چه گفتی با چاه
      
      وقتی که لحد به روی زهرا می چید 
      تشیع جنازه ی خودش را می دید
      
      هاشم طوسی
       
      ********************
     
         
      دنیای بی‌امام به پایان رسیده است
      از قلب كعبه قبله ایمان رسیده است
      از آسمان حقیقت قرآن رسیده است
      شأن نزول سوره «انسان» رسیده است
      
      وقتش رسیده تا به تن قبله جان دهند
      در قاب كعبه وجه خدا را نشان دهند
      
      روزی كه مكه بوی خدای احد گرفت
      حتی صنم به سجده دم یا صمد گرفت
      دست خدا ز دست خدا تا سند گرفت
      خانه ز نام صاحب خانه مدد گرفت
      
      از سمت مستجار، حرم سینه چاك كرد
      كوری چشم هرچه صنم سینه چاك كرد
      
      وقتی به عشق، قلب حرم اعتراف كرد
      وقتی علی به خانه خود اعتكاف كرد
      وقتی خدا جمال خودش را مطاف كرد
      كعبه سه روز دور سر او طواف كرد
      
      حاجی شده است كعبه و سنت شكسته است
      با جامه‌ی سیاه خود احرام بسته است
      
      از باغ عرش رایحه نوبر آمده‌ست
      خورشید عدل از دل كعبه بر آمده‌ست
      از بیشه‌زار شیر شجاعت در آمده‌ست
      حسن خدای عزوجل حیدر آمده‌ست
      
      جانِ جهان همین كه از آن جلوه جان گرفت
      حسنش «به اتفاق ملاحت جهان گرفت»
      
      ای منتهای آرزو، ای ابتدای ما!
      ای منتهی به كوچه‌ی تو ردّ پای ما!
      ای بانی دعای سریع ‌الرّضای ما!
      پیر پیمبران، پدری كن برای ما!
      
      لطف تو بوده شامل ما از قدیم‌ها
      دستی بكش به روی سر ما یتیم‌ها
      
      پشت تو جز مقابل یكتا دو تا نشد
      تیر تو جز به جانب شیطان رها نشد
      حق با تو بود و لحظه‌ای از تو جدا نشد
      خاك تو هر كسی كه نشد توتیانشد
      
      ای شاه حُسن با تو «گدا معتبر شود»
      آری! «به یمن لطف شما خاك زر شود»
      
      ای ذوق حسن مطلع و حسن ختام ما!
      شیرینی اذان و اقامه به كام ما!
      تا هست مُهر مِهر تو بر روی نام ما
      «ثبت است بر جریده‌ی عالم دوام ما»
      
      این حرف‌های آخر شعر است و خواندنی است
       پای تو هر کسی که نماند نماندنی است
      
      محسن عرب خالقی
       
      ********************
      
      با ذکر یاد و نام علی مست میشوم
      هر لحظه با کلام علی مست میشوم
      
      دانه ز دست هر کس و ناکس نمیخورم
      چون که به روی بام علی مست میشوم
      
      
      وقتی که نام ساقی کوثر می آورم
      آنجا به احترام علی مست میشوم
      
      جمع اند دور نور علی عاشقان و من
      همواره با غلام علی مست میشوم
      
      
      رو میکنم به سمت نجف نیمه های شب
      از دور با سلام علی مست میشوم
      
      بعد از نماز موقع تسبیح گفتنم
      هوهو کنان ز جام علی مست میشوم
      
      
      ذکرم شده علی مددی والی الولی
      یامظهر العجایب و یا مرتضی علی
      
      عطرش ز کعبه آمد و عالم بهار شد
      دنیا برای دیدن او بیقرار شد
      
      از سینه چاک بودن کعبه مشخص است
      آئینه صفات خداوندگار شد
      
      وقتی ز کعبه شمس جمالش طلوع کرد
      خورشید از ریاست خود برکنار شد
      
      هر شب در آسمان رخ ماه اعتبار داشت
      تابید روی حیدر و بی اعتبار شد
      
      در عرش با خدای خودش رفت و دست داد
      وقتی به روی دوش پیمبر سوار شد
      
      کعبه ندیده بود کسی را به این مقام
      از برکت علی ست ولایت مدار شد
      
      نیرو گرفت بازوی پیغمبر خدا
      از قدرت حمایت و نیروی مرتضی
      
      دنیا اگر نداشت علی را بقا نداشت
      بی مرتضی و فاطمه دنیا صفا نداشت
      
      کار تمام خلق به پایان رسیده بود
      دنیا اگر ولایت شیر خدا نداشت
      
      این طور شسته رفته به ماها نمیرسید
      اسلام اگر حمایتی از مرتضی نداشت
      
      دنیا اگر که عاشق روی علی شده
      چون که از اولش چو علی مقتدا نداشت
      
      پیراهنش اگرچه چنین وصله دار بود
      مولا به جز خدا به کسی اعتنا نداشت
      
      آمد خدای را به زمین ها بیاورد
      کفوی برای حضرت زهرا بیاورد
      
      وقتی که جنگ را به عدو مثل نار کرد
      سیل هجوم لشکریان را مهار کرد
      
      وقتی شبیه شیر به خیبر هجوم برد
      به به ببین که هیبت مولا چه کار کرد
      
      در جنگ خندق این اسدالله را ببین
      غرش نکرده لشکر دشمن فرار کرد
      
      تا بر کمان ابروی خود تیر را نهاد
      پلکی به هم گذاشت یلان را شکار کرد
      
      با نعره ها و عربده ی تیغ ذوالفقار
      دنیا به ناز شست علی افتخار کرد
      
      آندم که نام فاطمه روی لبش نشست
      با ذوالفقار خود همه را تار و مار کرد
      
      بیخود که نیست او اسدالله حیدر است
      دنیا حقیر حضرت ساقی کوثر است
      
      دل را اگر که مست می تاک میکند
      بار گناه قلب مرا پاک میکند
      
      اعجاز میکند بخدا حضرت علی
      این خاک را به یک نظر افلاک میکند
      
      زهرا که هست تیغ علی خوب میبُرد
      او با دعای فاطمه کولاک میکند
      
      او صاحب صفات خداوند اکبر است
      در گود معرفت همه را خاک میکند
      
      هرگز عجیب نیست اگر بیت کعبه هم
      سینه برای آمدنش چاک میکند
      
      او از ضریح خویش به من شور میدهد
      وقتی که تشنه میشوم انگور میدهد
      
      خاک پای غلامان حیدرند
      محشر که میرسد همه پیش پیمبرند
      
      آنانکه رزق خویش را از این سفره می برند
      یعنی که با ابوذر و سلمان برادرند
      
      آری تمام ما به علی ختم میشویم
      چون شیعیان واقعی از نسل قنبرند
      
      آنانکه از پیاله او آب میخورند
      شیعه اگر شدند همه مدیون مادرند
      
      این بگو به هرکه گدای علی نشد
      عالم به زیر پرچم ساقی کوثرند
      
      هرکس علی علی نکند خار میشود
      در پنجه های نفس گرفتار میشود
      
      این دست ما و دامن احسان تو علی
      هر شب نشسته ایم سر خوان تو علی
      
      قوم عجم که نسل به نسل عاشق توأند
      باید دعا کنند به سلمان تو علی
      
      آقا به جان حضرت زهرا مرا بخر
      تا که روم به زمره خوبان تو علی
      
      ماه رجب شده نظری کن امام عشق
      بی برکت است سفزه به جز نان تو علی
      
      مستم هنوز مثل تمام ملائک از
      عطر نماز صبح در ایوان تو علی
      
      آقا چه میشود که مسلمانمان کنی
      ما را نجف دوباره تو مهمانمان کنی
      
      مهدی نظری
       
     ********************

      
      با آمدنت صحن زمین حرمت یافت
      خورشید به دیدار جمال تو شتافت
      مشتاق تو بود آنقدر دنیا که
      در باز نشد، سینه ی دیوار شکافت
      **
      آمد که دهد به ماه و خورشید پناه
      روشن شد از آیینه ی چشمانش ماه
      دیوار شکست و عشق عالم آمد
      در حلقه ای از نور و فرشته از راه
      **
      سرچشمه روشن جلال و جبروت
      حیران کرامات نگاهت لاهوت
      ای کاش که قسمت دل ما می شد
      دریای کرم، قطره ای از آب وضوت
      **
      ما تشنه آفتاب چشمان توایم
      محتاج تو و تکه ای از نان توایم
      ای حضرت محراب، رجب تا رمضان
      بالله قسم سه ماه مهمان توایم
      **
      تا در تن شعرهایمان، جان باقیست
      تا خانه کعبه هست و ایمان باقیست
      وقف تو تمام بیت ها، مصرع ها
      تا جان به تن قافیه هامان باقیست
      **
      با آمدنت باب ولایت وا شد
      توحید میان چشمهایت جا شد
      تفسیر فقط ذیل نگاه تو رواست
      قرآن بدون تو کجا معنا شد؟
      **
      امواج در اندیشه ی دریا شدنیم
      در حسرت از نور سراپا شدنیم
      چشمان امیدوار ما را بنگر
      درخواست در امید امضا شدنیم
      **
      اثبات ولایت علی آسان است
      چون شاهد ادعای ما قرآن است
      در اصل طواف بی تولای علی
      گردیدن دور پیکری بی جان است
      **
      بر حُسن تو دیده را گشودند همه
      وقتی که تو بودی و نبودند همه
      اینکه هدف از مدینه و مکه تویی
      شعریست که شاعران سرودند همه
      
      حامد اهور
       
      ********************

      
      مِنّتِ زلف تو دارم كه گرفتارم كرد
      گوهر مهر تو اينگونه خريدارم كرد
      
      كافري بيش نبودم عَلَوي ام كردي
      نفس عشق شما بود كه بيدارم كرد
      
      كار و بار ِدلم از مِهر شما سكه شده
      عاقبت عشق ، مرا شُهره ي بازارم كرد
      
      تا قيامت به خدا گردن من حق دارد
      آن كسي را كه سر كوي تو بيمارم كرد
      
      سايه ي لطف خودت را ز سرم كم نكني
      بركت سايه ي تو لايق دربارم كرد
      
      كيميايي بنما تا زر نابم سازي
      اربعيني بطلب تا كه شرابم سازي
      
      اي علمدار خدا صاحب شمشير دو سر
      اسدالله ترين اي زرهِ پيغمبر
      
      هر كسي در پي آن است به جايي برسد
      سر نهادن به كف پاي تو مارا خوشتر
      
      يكي از پا به ركابان حريمت حمزه
      گوشه اي از سَكَنات و وَجَناتت جعفر
      
      ضربه اي را كه تو در غزوه ي احزاب زدي
      از عبادات ملك،جن و بشر سنگين تر
      
      كس جلودار تو اي حيدر كرار نبود
      شاهد قدرت بازوي تو باب الخيبر
      
      بي سبب نيست كه عباس زره ميپوشد
      در دلِ علقمه ميگفت اناابن الحيدر
      
      يل شمشير زن قطب جهان ميباشي
      اسدالله زمين شير زمان ميباشي
      
      قامتي نيست كه در پيش قدت تا نشود
      ملكي نيست كه تا پيش قدت پا نشود
      
      به خداوند قسم دور حريمت مريم
      گر نيفتد ز نفس مادر عيسا نشود
      
      هر كسي قنبرتان را به تمسخر گيرد
      به زميني تو بكوبيش دگر پا نشود
      
      تا كه تو آب بر اين نخل رطب ميريزي
      خار اين نخل محال است كه خرما نشود
      
      هر كسي خادم دربار تو در عالم نيست
      ميتوان گفت كه از سلسله ي آدم نيست
      
      علي اكبر لطيفيان

       
      ********************

      
      از ابتدا که عالم امکان درست شد
      لوح و قلم، ستاره و کیهان درست شد
      
      غیر از خدا، علی و پیمبر کسی نبود
      از نور مرتضی گلِ انسان درست شد
      
      وحی از خدا به حضرت ختم الرُسل رسید
      دائم علی نوشت و قرآن درست شد
      
      اصلاً تمام دین ز علی گفتن است و بس
      محض ولای اوست مسلمان درست شد
      
      او اولین کسی است که "أشهد" سروده است
      این جا به بعد بود که ایمان درست شد
      
      جمعی محب و عاشق حیدر به دور هم
      گرد آمدند و ملت  ایران درست شد
      
      ایرانیم و شیعه ی حیدر، هزار شکر
      عمرم شده است بیمه ی حیدر، هزار شکر
      
      شکر خدا که این دل من هم شکار شد
      آن قدر از شراب علی زد، خمار شد
      
      مست علی و مات جمال خدایی اش
      عشقش هبوط کرد و زمین بی قرار شد
      
      این شیر شرزه کیست که مستانه می رسد؟
      ارباب عالم است، به دُل دُل سوار شد
      
      از راه می رسد که قیامت به پا کند
      او یک نگاه کرد و جهان تار و مار شد
      
      تیغ دو دم به دست علی چرخ می زند
      بیچاره آن کسی که به تیغش دچار شد
      
      یک مدعی پرید و ز خندق عبور کرد
      تا خواست حرکتی بکند خوار و زار شد
      
      همسایه ی خداست علی پس عجیب نیست
      دیوار کعبه جامه دران "مَستِ جار"  شد
      
      این کار حیدر است که در لیلة المبیت
      خفتن میان حادثه را عهده دار شد
      
      آقا شدن فقط و فقط کار حیدر است
      شیعه تمام عمر بدهکار حیدر است
      
      شکر خدا ولایت حیدر به ما رسید
      توفیق عشق آل پیمبر به ما رسید
      
      روزی که روزیِ همه تقسیم کرده اند
      گنج گدایی از درِ این در به ما رسید
      
      وقتی خدا به بنده ی خود کار می سپرد
      اربابی از شما شد و نوکر به ما رسید
      
      ما که برای عشق لیاقت نداشتیم
      این ها هم از عنایت مادر به ما رسید
      
      "زهرا اگر نبود ولایت نداشتیم"
      از یمن اوست این همه گوهر به ما رسید
      
      از ماجرای شام و مدینه... ولایتت
      با خطبه های همسر و دختر به ما رسید
      
      گر کربلا نبود علی هم نداشتیم
      عشق "علی" ز روضه ی "اکبر" به ما رسید
      
      روضه نخوانده شعر پر از شور و شین شد
      بی اختیار قافیه ام یا حسین شد
      
      شکر خدا به دام شما دل اسیر شد
      تا نوکر سرای شما شد امیر شد
      
      زینب، حسن، حسین و کلثوم و مرتضی
      هر یک شبیه فاطمه خیر کثیر شد
      
      هر کس گدای خوان شما شد بزرگ شد
      هرکس نشد ذلیل و زبون و حقیر شد
      
      باید حسین حسین کنید ای ملائکه
      فطرس حسین گفت و پرید و سفیر شد
      
      بی تو خزان تمام دلم را گرفته بود
      با نامتان هوا چقدر دل پذیر شد
      
      ای کاش حرف پشت سرم اینچنین شود
      این هم جوان سینه زنی بود و پیر شد...
      
      داوود رحیمی

       
     ********************

      
      چه جانماز پي اعتكاف بر دارد
      چه ذوالفقار به عزم مصاف بر دارد
      
      علي حقيقت روز است و هيچ جايز نيست
      كه در مقابل شب انعطاف بر دارد
      
      دو سوي اين كره هر يك قلمروي دارند
      نشد جداييِ شان ائتلاف بردارد
      
      شبيه خواب سحر سطحي است و زود گذر
      كسي كه دست از اين اختلاف بر دارد
      
      دوباره مثل علي زاده مي شود ، اما
      اگر دو مرتبه كعبه شكاف بر دارد
      
      اگر كه حرمت مولا نبود ، ممكن بود
      خدا ز خلق خود امر طواف بر دارد
      
      علیرضا دهقانیان
       
      ********************

      
      ميگيري از نگاه فرشته قرار را
      مي آوري به وجد تو پروردگار را
      
      هستي همين كه آينه ي رؤيت تو شد
      دست تو پاك كرد ز رويش غبار را
      
      در بستر رسول ،خدا شرح داده است
      فرق تو را و غيرت ياران غار را
      
      از خاك گرده هاي تو ميچيند آسمان
      يك كهكشان ستاره ي دنباله دار را
      
      در خواب خود كوير شبي ديده چيده است
      از دشت پينه كاري دستت بهار را
      
      هر شب كنار بستر تو ،خواب ،ديده است
      خواب ِ به خواب رفتن شب زنده دار را
      
      نه شوق نان ، شوق نگاه تو ميكشد
      هرشب كنار پنجره ها انتظار را
      
      هم بازي شبانه ي طفلان بي پناه
      در دست تو گذاشت خدا ذوالفقار را
      
      چرخيد چرخ چاه شب و روز و چشم تو
      تنها چشيد غُصه ي اين كج مدار را
      
      امير اكبر زاده

       
    ********************

      
      تا حاجت تمام دلم را روا کند
      باید خدا به پای علی ام فدا کند
      
      آن قدر قیمتی است فدای علی شدن
      خود را فداش حضرت خیر النسا کند
      
      شیعه شدن که آرزوی هر پیمبری است
      آن رتبه است که فاطمه باید عطا کند
      
      چه حل شود چه حل نشود مشکلات من
      من راضی ام به آن چه مشکل گشا کند
      
      آن کس که اختیار دو عالم به دست اوست
      اصلاً عجیب نیست که کار خدا کند
      
      از لا به لای خلق قیامت که می شود
      بر گردن علی است که ما را سوا کند
      
      عمری نشسته ایم به پای محبتش
      فردای حشر فاطمه با ما چه ها کند
      
      حتی حسین با همه ی دستگیری اش
      با مهر مرتضی است به ما اعتنا کند
      
      نیمه نگاش حضرت عباس می شود
      او قادر است خلقت عباس ها کند
      
      اهل کرم معطل خواهش نمی شوند
      او حاجت نخواسته را هم عطا کند
      
      جواد حیدری
       
     ********************

      
      نگاهی کرد مولا جان گرفتم
      نفس زد با دمش ایمان گرفتم
      تکلم کرد و من قرآن گرفتم
      و از او درس یک انسان گرفتم
      
      مگر مثل و نظیرش هست هیهات
      مگر هست این چنین سرمست هیهات
      
      الا مولود خانه زاد کعبه
      سبب ساز طواف آباد کعبه
      تو بودی علت ایجاد کعبه
      علی پیغام حج و داد کعبه
      
      تویی چون روز روشن تر ز خورشید
      خدا را دید هر کس که تو را دید
      
      صراط و محشر و میزان  تویی تو
      و هم پیدا و هم پنهان تویی تو
      مراد و مرشد سلمان تویی تو
      عزیز ملت ایران تویی تو
      
      لقب هایت تماما کبریایی
      علی اعلا و عالی  ایلیایی
      
      به غیر از تو امیر لو کشف کیست ؟
      طریق و مقصد و راه و هدف کیست ؟
      مسیحا و شهنشاه نجف کیست ؟
      دلیل مستی و شور و شعف کیست ؟
      
      مرا زلف پریشان داده ای تو
      دل دل مرده را جان داده ای تو
      
      هرآنکس در سقیفه هست پست است
      به غیر از جام تو هر مست پست است
      به جز تو هرکسی دل بست پست است
      زمهرت  آنکه دل بگسست پست است
      
      بکوش ای دل که دلبر گونه باشی
      علی محور وَ حیدر گونه باشی
      
      غلوکاران و منکرهای مولا
      به دوزخ می نشینند روز محشر
      تمام پیروان راه حیدر
      مطیع و گوش بر فرمان رهبر
      
      همان رهبر که نسلش نسل کوثر
      الهی دشمنانش خار و مضطر
      
      الا تنها ترین همتای زهرا
      امام و دلبر و آقای زهرا
      تپش های دل شیدای زهرا
      قسم بر ذکر یا مولای زهرا
      
      نگاهی کن غلام بینوا را
      و امضا کن برات کربلا را
      
      یاسر مسافر

        
      هر دلی که دچار لیلا بود
      خوشی روزگار لیلا بود
      
      از کرامات عاشقی است اگر
      نام مجنون کنار لیلا بود
      
      میل صحرا نشینی مجنون
      بیشتر اعتبار لیلا بود
      
      آنچه دلهای بی شماری داشت
      محمل در غبار لیلا بود
      
      بی نیاز است از عبادت ما
      کعبه ای در حصار لیلا بود
      
      امشب ای عشق در طواف تو أم
      سیزده شب در اعتکاف تو أم
      
      بال با من پریدنش با تو
      سمت بالا کشیدنش با تو
      
      شوق تنزیل آیه ها با من
      جبرئیل آفریدنش با تو
      
      گندم کال مزرعه با من
      فصل گرم رسیدنش با تو
      
      نخل با من تب رطب با من
      دست مشتاق چیدنش با تو
      
      سجده بر خاک پای تو با من
      دست بر سر کشیدنش با تو
      
      قل هو الله یا احد یا هو
      وحده لا اله إلا هو
      
      کعبه آنقدر بی تو زیبا نیست
      بی حضورت مطاف دنیا نیست
      
      بی سبب رد نکرده مریم را
      این طرفها که جای عیسی نیست
      
      کهبه مختص حال امروز است
      مثل دیروز و مثل فردا نیست
      
      سوره ات را خودت نزول بده
      ورنه جبریل مرد اینها نیست
      
      تو که از این طرف نمی آیی
      پس چه بهتر در حرم وا نیست
      
      ای مسحای سبز بنت اسد
      آیه لم یلد و لم یولد
      
      ای که صبح ازل شروعت بود
      کهکشان حیطه طلوعت بود
      
      بهترین لحظه ها برای خدا
      لحظه سجده خشوعت بود
      
      آنچه دیش مرا سلیمان کرد
      خواب انگشتر رکوعت بود
      
      چاه وقفی و نخل های بلند
      حاصل چله های جوعت بود
      
      ای سرآغز مرد بی پایان
      ای که صبح ازل شروعت بود
      
      کس ندیده است ارتفاع تو را
      آفتاب تو را شروع تو را
      
      به نگاهت کمی نقاب بده
      فرصتی هم به آفتاب بده
      
      از خودت از بیان شرح خودت
      دست پیغمبران کتاب بده
      
      تا رطب های من شود باده
      نخلهای مرا شراب بده
      
      تا بلندا ترین صدات کنم
      به لبم حق انتخاب بده
      
      یا علی یا علی بهارم باش
      فصل جان دادنم کنارم باش
      
      این همه مستجیر مال شماست
      التماس فقیر مال شماست
      
      مرد دیورز حضرت امروز
      از احد تا غدیر مال شماست
      
      تا خدا بوده تا خدایی هست
      لقب یا امیر مال شماست
      
      از تمامی فرش های زمین
      تکه ای از حصیر مال شماست
      
      از سر سفره مدینه فقط
      نمک و نان و شیر مال شماست
      
      زندگی تو مثل مردم نیست
      نان تو از تبار گندم نیست
      
      بی نظیر عرب بدون مثل
      آفتاب عجم بدون بدل
      
      یا هو الظاهر و هو الباطن
      یا هو الآخر و هو الأول
      
      تو رسیدی و وحشت افتاده است
      بر سر شانه های لات و هبل
      
      اسدل اله غزوه احزاب
      یل میدان لحظه های جمل
      
      مرد دلدل سوار روز احد
      آینه دار خشم عز وجل
      
      الامان از سوار آمدنت
      وقت با ذوالفقار آمدنت
      
      نام تو بوی سیب می آرد
      روی دلا بهار می کارد
      
      تو همان پیر مرد نخلستان
      پیر مردی  که نان جو دارد
      
      ای که دل تنگ  صبح زهرایی
      گریه چشم های تو دارد.....
      
      ....اول کوچه بنی هاشم
      روی تابوت شهر می بارد
      
      غسل نیلی فاطمه هر شب
      خاطرات تو را می آزارد
      
      هیچ کس مثل تو حبیب نداشت
      سر سفره نسیم سیب نداشت
      
      علی اکبر لطیفیان
       
      ****************
        
      از عالم بالاست بنیانی که من دارم
      یعنی همین روح مسلمانی که من دارم
      
      گر سجده بر تولیت آدم نمی‌کردم
      آدم نمیشد خاک انسانی که من دارم
      
      شیر حلال مادران این قبیله‌هاست
      در سینه‌ام مهر فراوانی که من دارم
      
      نابرده رنجی گنج‌هایی را به ما دادند
      از سفرهٴ مولاست این نانی که من دارم
      
      این کیست که از مقدمش خورشید می‌ریزد
      آتش پرست اوست سلمانی که من دارم
      
      در کشمکشهای بلند ذوالفقاری‌اش
      مانده است گیسوی پریشانی که من دارم
      
      در خانهٴ ما سفرهٴ گندم مَیَندازید
      دنبال نان جوست مهمانی که من دارم
      
      با ما نشستن آنقدر چیز بعیدی نیست
      با هر گدایی هست سلطانی که من دارم
      
      ما را به جرم عشق در بازار بفروشید
      ما را به پای جیدر کرار بفروشید
      
      نه میل پروازی و نه اصلا نه بالی بود
      نه حرفی از بالا نه حرفی از کمالی بود
      
      باران نمی‌آمد زمین نم پس نمیداد و ...
      سر تا سر شبه جزیره خشکسالی بود
      
      ماها نبودیم و ندیدیم آن زمان‌ها را
      یعنی نمی‌فهمیم که دنیا چه حالی بود
      
      محرابها ، سجاده‌ها بی راهه می‌رفتند
      اصلاً تمام جاده‌ها سمت خیالی بود
      
      آن روزها کعبه فقط بتخانه‌ای بود و
      بتها خدا و ، جای ابراهیم خالی بود
      
      آیا خدای بی علی اصلا جلالی داشت
      روی زمینِ بی علی آیا جمالی بود
      
      آن روزگاران حرفی از یارب نبود اما
      در پشت کعبه صحبت موالی الموالی بود
      
      **
      از این به بعد و بعد از این دنیا علی دارد
      دنیا علی دارد نه ، دنیاها علی دارد
      
      هم آسمان اول خاکی نشین ما
      هم آسمان هفتم بالا علی دارد
      
      رو کرد پیغمبر به سمت مردم و فرمود
      ای اهل عالم مصطفی حالا علی دارد
      
      عشاق محتاجند اینکه مال هم باشند
      آقام زهرا دارد و زهرا علی دارد
      
      آتش نمیگیرد گلستان وجودش را
      هر آن کسی که یا علی و یا علی دارد
      
      غیر از دلم من هیچ چیزی را نمی‌خواهم
      گر چه ندارد هیچ چیز اما علی دارد
      
      سوگند بر نام علی که شیعه در محشر
      هرگز گرفتاری ندارد تا علی دارد
      
      در هر زمان پیغمبری که بین راه افتاد
      مهر علی ابن ابیطالب نجاتش داد
      
      این کیست که دارد پُر از پَر میکند ما را
      در صحن ایوانش کبوتر میکند ما را
      
      این کیست که مهرش حلال نطفه‌های ماست
      با مهر خود پاک و مطهر میکند ما را
      
      این کیست که در مسجد هر جمعهٴ کوفه
      دارد برای خویش منبر میکند ما را
      
      نهج البلاغه می‌شود بالای منبرها
      پایین منبرهاش دفتر میکند ما را
      
      این کیست که با حرفهای آسمانی‌اش
      مقداد و سلمان و ابوذر میکند ما را
      
      یک روز می‌آید که با چشمان دلتنگش
      همسایهٴ زهرای اطهر میکند ما را
      
      دورش نمی‌اندازد آنرا که مقیمش شد
      خواجه اگر مولاست ، قنبر میکند ما را
      
      ما شیعهٴ دور و بر مرد نجف هستیم
      ما خاک پای قنبر مرد نجف هستیم
      
      با نام تو در ناتوانی‌ام توانی هست
      در پیری‌ام با مهر تو میل جوانی هست
      
      روح تنزّل کرده‌ات اینقدر بالا بود
      آیا برای اوج تو اصلا مکانی هست
      
      در کعبه و در خانهٴ پیغمبر و در عرش
      هر جا که رفتم دیدم از بالت نشانی هست
      
      بالا و پایین رفتن تیغت شهیدم کرد
      ابروی تو هر جا که باشد کشتگانی هست
      
      میل یتیم کوفه بودن میکنم امشب
      هر جا یتیمی هست دست مهربانی هست
      
      ای پیر نخلستان نشینم ، همنشینم باش
      یک شب بیا در خانه‌ام یک تکه نانی هست
      
      هر جا که تو قاری قرآن می‌شوی آقا
      نذر لب تو بوسه‌های دوستانی هست
      
      هر جا که قاری همین قرآن حسین توست
      بی احترامی‌های چوب خیزانی هست
      
      طشت طلایی بود و آه و قاری قرآن
      وای از حضور خیزران ، وای از لب و دندان
      
      علی اکبر لطیفیان
       
  ****************

 
       
      به اوج می برد امشب مرا هوای شما
      که عشق را بنویسم، فقط برای شما
      نگاه می کنم اینجا به رد پای شما
      و می رسم به خدا، تا خدا... خدای شما
      
      که آفرید شما را زمین هوایی شد
      وَ کعبه کعبه شد و خانه ای خدایی شد
      
      و بال حور و مَلَک فرش این قدم ها شد
      زمین برای حضور تو در تمنّا شد
      ز اشک شوق ملائک ستاره پیدا شد
      و عشق بر تن هفت آسمان هویدا شد
      
      عصای دست نبی بوده ای و دست خدا
      تو دستگیر کلیمی، تو دستگیر عصا
      
      شکوه عدل شما را عقیل می داند
      نگاه بت شکنت را خلیل می داند
      شکاف کعبه شما را دلیل می داند
      و شأن وصف تو را جبرئیل می داند
      
      که از زبان خدا بر تو آفرین می گفت
      و با صدای بلند خودش چنین می گفت:
      
      رقم زده ست خدا عشق را به نام علی
      فلک نشسته به حسرت برای گام علی
      ملک نشسته دو زانو به احترام علی
      علی امام من است و منم غلام علی
      
      به لحظه لحظه ی عمرت خدا تبسّم داشت
      و با صدای شما با نبی تکلّم داشت
      
      کرامتی که تو داری الی الابد باشد
      همیشه ذکر لبم یا علی مدد باشد
      شجاعتی که دلت داشت بی عدد باشد
      گواه من سر عَمر بن عبدود باشد
      
      شمار فضل شما را، خدا فقط داند
      نشانه های خدا را، خدا فقط داند
      
      مجید تال
       
      
      ****************
       
      مصرع ناقص من کاش که کامل می شد
      شعر در وصف تو از سوی تو نازل می شد
      
      شعر در شأن تو، شرمنده به همراهم نیست
      واژه در دست من آن گونه که می خواهم نیست
      
      من که حیران تو حیران توام می دانم
      نه فقط من که در این دایره سرگردانم
      
      همه ی عالم و آدم به تو می اندیشد
      شک ندارم که خدا هم به تو می اندیشد
      
      کعبه از راز جهان، راز خدا آگاه است
      راز ایجاز خدا نقطه ی بسم الله است
      
      کعبه افتاده به پایت سر راهت سرمست
      «پیرهن چاک و غزل خوان و صراحی در دست»
      
      کعبه وقتی که در آغوش خودش یوسف دید
      خود زلیخا شد و خود پیرهن صبر درید
      
      کعبه بر سینه ی خود نام تو ای مرد نوشت
      قلم خواجه ی شیراز کم آورد، نوشت:
      
      «ناگهان پرده برانداخته ای یعنی چه
      مست از خانه برون تاخته ای یعنی چه»
      
      می رسد دست شکوه تو به سقف ملکوت
      ای که فتح ملکوت است برای تو هبوط
      
      نه فقط دست زمین از تو، تو را می خواهد
      سالیانی ست که معراج خدا می خواهد-
      
      زیر پای تو به زانوی ادب بنشیند
      لحظه ای جای یتیمان عرب بنشیند
      
      دم به دم عمر تو تلمیح خدا بود علی
      رقص شمشیر تو تفریح خدا بود علی
      
      وای اگر تیغ دو دم را به کمر می بستی
      وای اگر، پارچه ی زرد، به سر می بستی
      
      در هوا تیغ دو دم نعره ی هو هو می زد
      نعره ی حیدریه «أینَ تَفرو» می زد
      
      بار دیگر سپر و تیغ و علم را بردار
      پا در این دایره بگذار عدم را بردار
      
      بعد از آن روز که در کعبه پدیدار شدی
      یازده مرتبه در آینه تکرار شدی
      
      راز خلقت همه پنهان شده در عین علی ست
      کهکشان ها نخی از وصله ی نعلین علی ست
      
      روز و شب از تو قضا از تو قدر می گوید
      «ها علیٌ بشرٌ کیفَ بَشر» می گوید
      
      سید حمید رضا برقعی
       
       ****************

       
      مولای ما نمونه ی دیگر نداشته است
      اعجاز خلقت است و برابر نداشته است
      
      وقت طواف دور حرم فکر می کنم
      این خانه بی دلیل ترک برنداشته است
      
      دیدیم در غدیر که دنیا به جز علی
      آیینه ای برای پیمبر نداشته است
      
      سوگند می خورم که نبی شهر علم بود
      شهری که جز علی در دیگر نداشته است
      
      طوری ز چارچوب در قلعه کنده است
      انگار قلعه هیچ زمان در نداشته است
      
      یا غیر لافتی صفتی در خورش نبود
      یا جبرِییل واژهء بهتر نداشته است
      
      چون روز روشن است که در جهل گمشده است
      هر کس که ختم نادعلی بر نداشته است
      
      این شعر استعاره ندارد برای او
      تقصیر من که نیست برابر نداشته است
      
      سید حمیدرضا برقعی
       
        ****************

       
      بدبخت می شود هر که ز مهرت رها شود
      بیچاره می شود هرکه ز حبت جدا شود

      دستش دراز نیست به هر جا و هر طرف
      هر کس به درب خانه ی لطفت گدا شود

      شیعه که ذکر نادعلی را به لب گرفت
      آیا اسیر غصه و درد و بلا شود؟

      باید دخیل به رشته ی زلف شما زند
      هرکس که خواسته باشد اگر با خدا شود

      ما با همه گفته ایم به کوری دشمنان
      حیدر شفیع محشر و عقبای ما شود

      شاهنشه نجف گدا بر درآمده
      لطفی کنی ، روزی ما کربلا شود

      یاسر مسافر

       علي كسي است كه كوثر از او سبو دارد
      جهان نظام خودش را فقط ازاو دارد
      
      فقط به خاطرحُب و ولايت مولاست
      اگربهشت خداوند رنگ و بو دارد
      
      علي كسي است كه عالم گداي قنبر اوست
      اگرچه گوشه پيراهنش رفو دارد
      
      براي اينكه علي پابه سينه اش بنهد
      خداست شاهد من كعبه هم وضو دارد
      
      علي كسي است كه هرشب كنارسجاده
      بدون واسطه با دوست گفتگو دارد
      
      ولادتش هدف كعبه رامشخص كرد
      زخاك پاي علي كعبه آبرو دارد
      
      علي كه پشت نبردش زره نمي خواهد
      اگرچه لشگري ازسنگ روبرو دارد
      
      رسيد آنكه خداكعبه رابه او بخشيد
      گه ولادت او كعبه مدتي خنديد
      
      رسيد حيدر و اين خاك نور باران شد
      به يمن آمدنش عالمي مسلمان شد
      
      همين كه دروسط كعبه او تولد يافت
      گلِ خدا شد و كعبه به پاش گلدان شد
      
      تمام گرمي بازار حسن يوسف بود
      پس ازعلي چقدرنرخ يوسف ارزان شد
      
      علي قدم زد و خورشيد زيرپاي علي
      زخاك سر زده و آفتابگردان شد
      
      امام كعبه رسيد و به يمن آمدنش
      سرود روي لب مصطفي علي جان شد
      
      براي آمدنش كعبه پيش دستي كرد
      و سينه چاكي او زودتر نمايان شد
      
      اگرچه قنبراو پادشاه قلب من است
      ولي گداي علي هركه گشت سلمان شد
      
      لبش كه وا شد و ‌ذكرخدا به لب آورد
      زمين نه عالم هستي بهشت عرفان شد
      
      علي امام من است و منم غلام علي
      علي براي تمامي خلق سلطان شد
      
      بنام شيرخدا لااله الا الله
      پس از رسول مكرم علي ولي الله
      
      ولاي شيرخدا آخرش ثمر دارد
      چرا كه حب علي روي دل اثردارد
      
      تمام لشكردشمن به خاك مي ريزند
      اگر اراده كند ذوالفقار بردارد
      
      تمامي غزوات رسول شاهد بود
      ميان لشكر اسلام علي جگر دارد
      
      زضربه هاي سرذوالفقار معلوم است
      يدالله است علي واقعا هنر دارد
      
      علي نياز به خوُد و زره نخواهد داشت
      چرا كه از پر و بال ملك سپر دارد
      
      اگرشكست نخورده زجنگ برگشته
      دعاي فاطمه اش را به پشت سردارد
      
      شجاعتش به كنار او معلم فضل است
      به اين دليل كه مثل حسن پسر دارد
      
      زچشم او همه عرش نور مي گيرند
      چراكه دامن او حضرت قمر دارد
      
      بگو به مردم عالم بياورد يك بار
      شبيه زينب او كسي اگر دارد
      
      حسين اوست بهشتم تمام زندگيم
      من از گدايي مولا دراوج بندگيم
      
      من ازقديم به اين خانواده عبد درم
      فداي محسن او صدهزار چون پسرم
      
      تمام هستي خود را فروختم ديروز
      كه نذرآمدنش قد كعبه گل بخرم
      
      دوباره زائر ميخانه ی نجف شده ام
      فتاد باردگر سوي صحن اوگذرم
      
      بخاطر همه چيز ازخدام ممنونم
      كه ياعليست نمازم دعاي هرسحرم
      
      بدون  راه نجاتي به بركت مولا
      خدا گواست در آماج كوهي ازخطرم
      
      گه ولادت من باطنين ياحيدر
      گره زده دل من را به صحن او پدرم
      
      امام حضرت زهرا امير ملك ولا
      فداي اينهمه لطف و صفات چشم ترم
      
      شبي كه برلب من ذكر حيدري دادند
      همينكه گفتم علي حكم نوكري دادند
      
      مهدی نظری
       
      *******************
       
            
      اي ابتدات نقطه پايان آسمان
      وي انتهات مثل خداوند، لامكان
      
      ممسوس ذات حضرت الله اكبري
      با اين حساب ، فهم كمالت نمي توان
      
      گفتم : " چگونه مدح تو خوانم " ؟ ندا رسيد
      " درسجده آي و سوره توحيد را بخوان "
      
      ماصنع دستهاي شما بوده ايم ؛ پس
      اينگونه مي شود كه تو باشي خدايمان
      
      دركعبه پا نهادي و كعبه شكاف خورد
      يعني كه جاي توست دل دلشكستگان
      
      كعبه سپيد رو شدو زلفش سياه شد
      هم خود به سجده آمدو هم سجده گاه شد
      
      (مهرت به كائنات برابر نمي شود)
      حب تو آينه است ـ مكدر نمي شود
      
      مريم ـ بنفشه ـ ياس ـ اقاقي . . . خود بهشت
      بي لطف دستهات ـ معطر نمي شود
      
      گرصد هزار شير نر بيشه هاي جنگ
      هرگز يكي شبيه به حيدر نمي شود
      
      حتي محمدي كه خودش فخرعالم
      تامرتضي نداشت ، پيمبر نمي شود
      
      با ما كسي كه سفره اش از مرتضي جداست
      سوگند مي خورم كه برادرنمي شود
      
      اين سفره بوي عطر گل ياس مي كند
      با گندمي كه فاطمه دستاس مي كند
      
      رمز حيات ، قبضه شمشير مرتضاست
      هفت آسمانيان ، همه تسخير مرتضاست
      
      قرآن ؛ زلال آينه ، تصوير ناب ؛ اوست
      هر آيه آيه ؛ آينه ،تفسير مرتضاست
      
      جنات عدن، روضه رضوان، بهشت قرب
      درسايه سار شاخه انجير مرتضاست
      
      اينكه خدا به ديده مردم يزرگ شد
      تأثير جاودانه تكبير مرتضاست
      
      صبرش شبيه ضربه خندق ستودني ست
      آري ؛ بقاء شيعه به تدبير مرتضاست
      
      سلطان عشق..! حضرت والا مقام ها..!
      تسيلم تو ، شكوه تمام سلام ها
      
      اي ميوه رسيده باغ خدا علي
      آب و غذاي سفره اهل ولا علي
      
      بدر و حنين و خيبر و خندق كه جاي خود
      تنزيل آيه هاي علق در حــرا ... علي
      
      سـّر عظيم ليله الاسراء ؛ عروج بود
      من نفـْس ظاهري محمد الي. . .علي
      
      تفسير ناب سوره توحيد ؛ مي شود. . .
      . . . تلخيص در عبارت يك جمله  "يـاعلـي"
      
      با نوح و با كليم و مسيحا و با كليـم
      هرجا تو ديده مي شوي در هر كجا علي
      
      تو دركمال مطلق و انسان كاملي
      درمشكلات سخت ؛ تو حل المسائلي
      
      چيزي شبيه رايحه اي مي وزيد و رفت
      شبها به شانه ؛ نان و رطب مي كشيد و رفت
      
      افسوس قدر و منزلتش را نداشتند
      تا درجوار كوثر خود آرميد و رفت
      
      زهرا همان علي و علي نيز فاطمه است
      شكر خدا فراق به پايان رسيد و رفت ...
      
      مردي كه شاهد صدمات مدينه بود
      يك روز مرد ... و در سحري شد شهيد رفت
      
      گرچه كنار بسترش از مردها  پر است
      اما؛ دريغ محسن خود را نديد و ... رفت
      
      غير از علي به عام امكان مدار نيست
      خلقت بدون اسم علي استوار نيست
      
      یاسر حوتی
       
   *******************
       
                   
      تا زمین قدم برداشت ، آسمان نوشت علی
      آسمان که برپا شد ، کهکشان نوشت علی
      
      کهکشان که پیدا شد ، یک جهان نوشت علی
      این جهان که معنا شد ، بیکران نوشت علی
      
      بیکرانه‌ها پر شد ، لامکان نوشت علی
      با هرآنچه که میشد ، با همان نوشت علی
      
      با قلم نوشت علی ، با زبان نوشت علی
      و سپس هر آنچه داشت ، در توان نوشت علی
      
      روی صورت انسان ، روی جان نوشت علی
      با غبار او روی ، چشممان نوشت علی
      
      آنقدر نوشت از او ، تا جهان پر از او شد
      تا که دست حق رو شد ، ذکر عاشقان هو شد
      
      پس دو مرتبه روی ، صورتم نوشت علی
      دوست داشت پس روی ، قسمتم نوشت علی
      
      در رگم که جاری شد ، غیرتم نوشت علی
      پا شدم زمین خوردم ، همتم نوشت علی
      
      تا کمی ضعیف شدم ، قوتم نوشت علی
      آمدم ذلیل شوم ، عزتم نوشت علی
      
      پس خدا خودش روی ، قیمتم نوشت علی
      روی بیرق سبزِ ، هیئتم نوشت علی
      
      آنقدر نوشت علی ، روی سرنوشت من
      تا فقط علی باشد ،‌ خانه بهشت من
      
      روز اول خلقت ، با علی حساب شدم
      در قنوت او بودم ، تا که مستجاب شدم
      
      زیر پای او ماندم ، تا غبار ناب شدم
      بر سرم چنان تابید ، تا که آفتاب شدم
      
      آنقدر که او تابید ، از خجالت آب شدم
      در غدیر چشمانش ،‌ من هم انتخاب شدم
      
      آنقدر نگاهم کرد ، تا که من خراب شدم
      زیر جوشش چشمش ، ماندم و شراب شدم
      
      مِی شدم پیاله شدم ، مست بوتراب شدم
      هی علی علی گفتم ، در علی مذاب شدم
      
      می‌نویسم از عشقم ، می‌نویسم از دردم
      غیر دور چشمانش ، هیچ جا نمی‌گردم
      
      کعبه پلک زد آری ، صبح نور پیدا شد
      کعبه در طوافش رفت ، تا درِ حرم وا شد
      
      قبله از سر جایش ، پیش پای او پا شد
      زیر پای او زمزم ، چشمه چشمه دریا شد
      
      کعبه از نفس افتاد ، نوبت مسیحا شد
      او شفا گرفت و بعد ،‌ تازه دور موسا شد
      
      پا برهنه راه افتاد ،‌ تا دلش مصفا شد
      هر کسی که او را دید ، بدتر از زلیخا شد
      
      یوسفانه مجنون شد ، یوسفانه لیلا شد
      هر کسی که دورش گشت،نور چشم زهرا شد
      
      ما کجا و این کعبه ، اینکه کعبه زهراست
      ما محب دریاییم ، جای ما فقط دریاست
      
      توی محفل ذکرش ، درّ ناب می‌ریزند
      پای هر علی گفتن ، هی ثواب می‌ریزند
      
      روی ما فرشته‌ها ، هی گلاب می‌ریزند
      توی جام خالیّ ، ما شراب می‌ریزند
      
      روی چشممان خاک ، بوتراب می‌ریزند
      در شب سیاه ما ،‌آفتاب می‌ریزند
      
      روی ما دعاهای ، مستجاب می‌ریزند
      در حساب فردامان ، بی حساب می‌ریزند
      
      کبریا که می‌بخشد ، این همه به عشق او
      چون علی به ما آموخت ، لااله الا هو
      
      ساکنان بالاها ، زیر گنبدش هستند
      خیل انبیا جزو ، نور بی حدش هستند
      
      فاطمه ، نبی تنها ، این دو هم قدش هستند
      مرتضی و زهرا هم ، عشق احمدش هستند
      
      روز و شب همیشه در ، رفت و آمدش هستند
      شیعیان نمک دارند ، تا زبانزدش هستند
      
      کربلا و سامرا ، صحن مرقدش هستند
      و قم و خراسان هم ، خاک مشهدش هستند
      
      ما که درّ و مروارید ، توی این صدف داریم
      ما بهشت خود را از ، تربت نجف داریم
      
      وقتی از دل یک سنگ ، خوب موشکافی شد
      سنگ یا علی میگفت ، آنقدر که صافی شد
      
      آنقدر که چون دُر شد ، چون عقیق شافی شد
      شعر آفرینش هم ،‌ با علی قوافی شد
      
      این کتاب خلقت هم ، با علی صحافی شد
      عشق هم بدون او ، قصه‌ای خرافی شد
      
      هر کجا کم آوردیم ، با علی تلافی شد
      اینکه دور او گشتیم ، وای عجب طوافی شد
      
      کعبه بی علی پوچ است ، کعبه بی علی سنگ است
      کعبه در مدار خود ، با علی هماهنگ است
      
      دست کعبه را اما بر سرش نمی‌بندند
      راه را بر یاسِ ، پرپرش نمی‌بندند
      
      تازیانه بر روی ، همسرش نمی‌بندند
      شعله‌های آتش را ، بر درش نمی‌بندند
      
      ریسمان به دستان ، دخترش نمی‌بندند
      کربلا که آب بر ، اصغرش نمی‌بندند
      
      آه کربلا گفتم ، آسمان به خود لرزید
      کوفه باز هم اشک ، دختر علی را دید
      
      رحمان نوازنی

درشب میلادت ای وجه خدا
نور می تابد به جان ماسـوا

ماه امشب چشم دارد بر زمین
تا ببیند روی  خورشید آفرین

مکه امشب مهبط نور خداست
کعبه امشب قبله نه، قبله نماست

کعبه امشب در طواف روی توست
چشم اشک آلود زمزم سوی توست

حاصل حب و وداد حق تویی
فاش گویم خانه زاد حق تویی

مریم آن کاخ عبادت را ریاض
دید چون در خویش آثار مخاض

وحی آمد گرچه هستی محترم
لیک بیرون رو بدین حال از حرم

این مکان غیر از عبادتگاه نیست
مسجد است اینجا ولادتگاه نیست

گرچه فرزندت بود عیسی ولی
فرق ها دارد مسیحا با علی

مرده را گر زنده عیسی می کند
دردها را گر مداوا می کند

این همه از لطف و جود حیدر است
بودِ طفلت از وجود حیدر است

مریم ار چه مام پاکی خوانده شد
این چنین از خانه حق رانده شد

لیک بهر مادرت از آسمان
در چنین حالی ندا آمد بمان

فاطمه، بنت اسد ،ام اسد
غم مبادا بر دلت یک دم رسد

آمدی در کوی ما محزون مرو
همچو مریم از حرم بیرون مرو

کشتی دین را تو نوح آورده ای
بهر جسم کعبه روح آورده ای

ای شُکوه محض، معنای وقار
ای عفاف و زهد را آموزگار

باغبانا! بـه از این دادم تورا
غنچه ای گل آفرین دادم تورا

فاطمه ای درّ هستی را صدف
هست طفلت آفرینش را هدف

مژده ای شمس ولایت را فلک
هست او بر سفره هستی، نمک

 گرچه فخرکون و مافیهاست او
فخرش این بس، همسر زهراست او

فاطمه از این ندا مسرور شد
درد، شیرین و دلش پرشور شد

همسفر با دل شد و پرواز کرد
چشم خود را سوی کعبه باز کرد

کعبه دست و پای خود گم کرده بود
بر رخش اما تبسم کرده بود

زانکه مهمانی بلند آوازه داشت
از حضورش شور و حالی تازه داشت

کعبه یک در داشت آن هم مشرکان
رفت و آمد می نمودندی از آن

گفت با خود هوش باش او حیدر است
نی سزاوار ورود از این در است

باز کن ای بیت پاک داوری
بهر باب الله باب دیگری

این بگفت و نعره بر افلاک زد
بهر مولا سینه خود چاک زد:

کای به رضوان ساقی کوثر بیا
وی در رحمت ، تو از این در بیا

ای فدای مقدمت حِجر و حَجَر
گشته از هجر تو زمزم دیده تر

ای تو چشم حق، ببین چشم ترم
وی تو دست حق، بنه پا بر سرم

میهمان ای جان تو بر جانانه ای
میهمان نه، بلکه صاحب خانه ای

ای بلند آوازه از نامت حرم
حرمتت کرده حرم را محترم

تا زند بوسه به پایت چشمِ خاک
کعبه هم چون گل، بزد بر سینه چاک

خانه ی معبود بر روی زمین
در طوافت بود و می گفتا چنین:

با ولای تو، عبادت کامل است
طوف من، بی حب حیدر باطل است

شاعر: مهدی ریاحی

مژده ای یاران نگار آمد نگار آمد نگار
بر تن هستی قرار آمد قرار آمد قرار
غنچه ی زهرا به بار آمد به بار آمد به بار
عالم از یک گل بهار آمد بهار آمد بهار آمد بهار
جان به شوق او نثار آمد نثار آمد نثار
لیل رفت اینک نهار آمد نهار آمد نهار
دامن ریحانه ات گردیده گلشن یا رضا
خانه ی تو، قلب تو، چشم تو، روشن یا رضا

ای رضائیون رخ ابن الرضا را بنگرید
رکن ایمان، حصن دین، کهف تُقی را بنگرید
چارده مرآت حسن کبریا را بنگرید
هیبت و قدر و جلال مرتضی را بنگرید
بر سر دست رضا حُسن خدا را بنگرید
طلعت قرآن جمال مصطفی را بنگرید
قبله ی اهل ولا باب المراد است این پسر
جود با لبخند می گوید جواد است این پسر

ای عروس فاطمه خیرالانام آورده ای
عاشر ماه رجب ماه تمام آورده ای
عرشیان را آفتابی مستدام آورده ای
فرشیان را رهبری گردون مقام آورده ای
نوریان را در همه عالم امام آورده ای
ناریان را آیت برداً سلام آورده ای
جان جان عالم است این بر سر دوشش بگیر
ای عروس موسی جعفر در آغوشش بگیر

آسمان گوید که این خورشید تابان من است
عرش می بالد که این ماه فروزان من است
عدل می نازد که این مولود، میزان من است
وحی می خندد که این پاکیزه تن، جان من است
مادرش ریحانه می گوید که ریحان من است
در بغل او را رضا گیرد که قرآن من است
بشنوید از حضرت جبریل با صوت جلی
کوثر دوم مبارک باد بر آل علی

ای وجود جود از جود وجودت یا جواد
دوستان و دشمنان مرهون جودت یا جواد
حضرت معبود مشتاق سجودت یا جواد
لوح دل آئینه ی غیب و شهودت یا جواد
مدح تو گفته خداوند ودودت یا جواد
ای ز وهم خلق، بالاتر حدودت یا جواد
تا ابد ظرف وجود از جود و احسان تو پُر
هم تو دُرّ هشت دریایی و هم بحر سه دُر

نوح دل یوسف لقا موسی کلام عیسی دمی
بحر ایمان را گهر دُرهای رحمت را یمی
هم کتاب ا... ناطق هم خطاب محکمی
در محیط علم سکّاندار کلّ عالمی
در سنین خرد سالی پیر پور اکثمی
از تمام انبیا غیر از محمد اعلمی
در جواب یک سئوال آری هزاران مسئله
افکنی بر گردن صد پور اکثم سلسله

آبرو بخشان عالم آبرومند توأند
در سنین کودکی افلاک پابند توأند
جود و احسان، علم و تقوا چار فرزند توأند
صد چو لقمان مستمند حکمت و پند توأند
باد و بارن، ابر و دریا بی قرارت می شود
در شکار ماهیی مأمون شکارت می شود

ای بلندای زمان مرهون عمر کوتهت
اختران پروانه ی روی نکوتر از مهت
تن، نه بلکه جان ارباب کرم خاک رهت
عرش و فرش و آسمانها و زمین دانشگهت
علم ما کان و یکون سطری به قلب آگهت
در کتاب آسمانی خوانده حق وجه اللّهت
می درخشد تا قیامت کوکب اقبال تو
شوکت عباسیان چون مور شد پامال تو

دست تو وقت کرم کار خدایی می کند
چشم تو از عالمی مشکل گشایی می کند
خُلق تو حتی ز دشمن دلربایی می کند
مهر تو در مُلک دل فرمانروایی می کند
ذات حق در طلعت تو خود نمایی می کند
عالم خلقت سر کویت گدایی می کند
با تو دارم عرض حاجت از تو می خواهم مراد
یا جواد ابن جواد ابن جواد ابن جواد

ای تو شمع و عالمت پروانه یا ابن الرضا
ای رضا را نازنین دردانه یا ابن الرضا
دامن ریحانه را ریحانه یا ابن الرضا
جود، پیش جود تو افسانه یا ابن الرضا
من گدایم بر در این خانه یا ابن الرضا
آشنایم، نیستم بیگانه یا ابن الرضا
تو مرا سر مست از جام ولایت می کنی
تو به مأمون حرز مادر را عنایت می کنی

کیستم من سائل کوی تو یا ابن الرضا
روز و شب گرم هیاهوی تو یا ابن الرضا
مدح خوان تو، ثنا گوی تو یا ابن الرضا
تشنه کامی بر لب جوی تو یا ابن الرضا
من گدا، جود و کرم خوی تو یا ابن الرضا
دست دل آورده ام سوی تو یا ابن الرضا
ای هماره لطف و احسان و کرامت کارتان
کیست «میثم» خاک راه میثم تمّارتان

استاد سازگار

کیستم من هفت چرخ نور را شمس الضحّایم
مظهر جود خدا شمع وجود مصطفایم
سرو باغ آرزوهای علیِّ مرتضایم
قلب قرآن، رکن دین، روح خرد، جان دعایم
بحر علم و کوه حلم و دست جود کبریایم
من کریم ابن کریمم من جواد ابن الرّضایم

من به ملک جان و ملک دین و ملک دا زعیمم
من کتاب الله را طاها و نور و حا و میمم
من به چشم اهل معنی وجه رحمان الرّحیمم
من به خیل سالکان حقّ صراط مستقیمم
من چراغ و چشم سلطان سریر ارتضایم
من کریم ابن کریمم من جواد ابن الرّضایم

بوی عطر جنّت آید از غبار کاظمینم
از سنین کودکی فرمانروای عالمینم
هفت خورشید سپهر معرفت را نور عینم
پای تا سر مجتبی سر تا به پا جدّم حسینم
باب هادی نازنین فرزند مصباح الهدایم
من کریم ابن کریمم من جواد ابن الرّضایم

من به زنجیر محبّت قلب عالم را گرفتم
در کرامت ارث آبای مکرّم را گرفتم
در بیان از اهل منطق فرصت دم را گرفتم
جان مأمون، قدرت یحیی بن اکثم را گرفتم
گه به استدلال محکم، گاه با نطق رسایم
من کریم ابن کریمم من جواد ابن الرّضایم

در فضا مأمون یکی بازِ شکاری کرد راهی
ماهیی را صید کرد از دامن ابر و سیاهی
بود قصدش امتحان از مخزن سرّ الهی
گفتمش از ابر و تبخیر و هوا و صید ماهی
داد هوش از دست پیش دانش بی انتهایم
من کریم ابن کریمم من جواد ابن الرّضایم

من امام کلّ خلقت بوده ام پیش از ولادت
من زعیمم کشتی توحید را بعد از شهادت
ابر و موج و بحر و ماهی داده بر فضلم شهادت
عادتم جود و کرامت بوده در اوج سیادت
هم کرامت و هم جود می باشد گدایم
من کریم ابن کریمم من جواد ابن الرّضایم

صحبتم رنگ غم از آیینه ی دل می زداید
صورتم در چشم اهل دل خدا را می نماید
خنده ام باب جنان را بر خلایق می گشاید
چشمم از ریحانه، حسنم از رضا دل می رباید
جان شیعه زنده می گردد به صحن با صفایم
من کریم ابن کریمم من جواد ابن الرّضایم

من به خلق آسمان، اهل زمین باب المرادم
من فروغ دیده ی خیرالنّسا خیر العبادم
من به خیل دوستان و شیعیان زاد المعادم
من کریمم من عطوفم من رئوفم من جوادم
من به وقت جود با بیگانگان هم آشنایم
من کریم ابن کریمم من جواد ابن الرّضایم

سالها سوز درون خسته شمع محفلم شد
از جفا و فتنه ی عبّاسیان خون بر دلم شد
عاقبت در خانه ی دربسته یارم قاتلم شد
در جوانی با شرار زهر حلّ مشکلم شد
من که از خلق زمین و آسمان مشکل گشایم
من کریم ابن کریمم من جواد ابن الرّضایم

گشت از زهر ستم یک باره قلبم پاره پاره
سوختم تا شد نفس در سینه ی تنگم شراره
ظلم مأمون شد به دست دخترش اجرا دوباره
رنج ها بردم دمادم فتنه ها دیدم هماره
در سرا، جان دادم و شد عالمی ماتم سرایم
من کریم ابن کریمم من جواد ابن الرّضایم

سالها پیوسته کوه غم به روی شانه بردم
شد دلم دریای خون از خونِ دل هایی که خوردم
همچو گل کز شاخه می گردد جدا کم کم فسرده
مثل بابایم رضا در شهر غربت جان سپردم
قاتل نامهربان هم گشت گریان از برایم
من کریم ابن کریمم من جواد ابن الرّضایم

گل در ایّام بهاران مثل من پرپر نگردد
همسری مسموم زهر کینه همسر نگردد
مثل من در خانه یاری بی کس و یاور نگردد
وای بر چشمی که بر مظلومی من تر نگردد
سوز و شور و اشگ «میثم» شد همه وقف عزایم
من کریم ابن کریمم من جواد ابن الرّضایم

استا د سازگاز

الا کرم ز تو مشهور يا امام جواد
کلام توست همه نور يا امام جواد

ائمه‌اند جواد و توئي جواد همه
که گشته جود تو مشهور يا امام جواد

سزد ز لعل لب حضرت رضا ريزد
به مدح تو دُر منثور يا امام جواد

اگر چه نزد شما آبروي نيست، مرا
مکن ز درگه خود دور يا امام جواد

گدايي‌ام به درت جز بهانه‌اي نبوَد
مراست وصل تو منظور يا امام جواد

به روي زائر تو بوسه مي‌زند جبريل
به ذکر «سيعک مشکور» يا امام جواد

به کاظمينِ تو روي نياز برده کليم
سلام مي‌دهد از طور يا امام جواد

جحيم اگر تو نگاهش کني حديقه گل
بهشت بي تو کم از گور يا امام جواد

اگر چه ران ملخ هم ندارم اي مولا
مرا بخوان به درت مور يا امام جواد

قضا به حکم تو محکوم، اي وليِ خدا
قدر به امر تو مأمور يا امام جواد

لباس نور مرا بر تن از ولادت توست
گناه، وصل? ناجور يا امام جواد

خدا ثناي تو را گفته و چگونه مرا
بوَد ثناي تو مقدور يا امام جواد

لب تو داشت تبسّم، ولي دلت را بود
هزارها غم مستور يا امام جواد

نديد دختر مأمون جلال و قدر تو را
چو بود چشم دلش کور يا امام جواد

هزار مرتبه نفرين به دختر مأمون
که شد به قتل تو مسرور يا امام جواد

فراز بام به گرد تن تو بگرفتند
پرندگان هوا شور يا امام جواد

شهادت تو در آن حجره با لب تشنه
بوَد تجسّم عاشور يا امام جواد

عنايتي که شود روز حشر «ميثم» هم
به دوستي تو محشور يا امام جواد

غلامرضا سازگار

  
   
       
      ماخشكساليم و شما باران مايي
      درياي لطف و فضل بي پايان مايي
      
      وقتي كه اسم فاطمه روي لب ماست
      بوي تو مي آيد، يقين مهمان مايي
      
      شاگرد درس تو كرامت پيشه گان اند
      استاد درس مكتب عرفان مايي
      
        هركس كه باشد منكرت پست است اما
      من مطمئنم اينكه تو، قرآن مايي
      
      آنكس كه با تو رفت بيراهه نرفته
      دركشتي فيض خدا، سكان مايي
      
      ازلطف و احسان شما، ازعلم و جودت
      بي پرده مي گويم شما ايمان مايي
      
      تو در دل خوبان عالم جاي داري
      زيرا كه نور ديده سلطان مايي
      
      چشم و چراغ هشتمين ماه خدايي
      يعني كه فرزندعلي موسي الرضايي
      
      آنقدركه چشمان زيباي تو ناز است
      مانند سجاده به طاق عرش باز است
      
      وقتي كه اسم تو مي آيدآسمان هم...
      ...با ذكرنامت غرق در سوز و گداز است
      
      يك دوقدم بردار كه عالم ببيند
      خاك زمين ازگامهايت دلنواز است
      
      روزقيامت مي شود فهميد اين را :
      هركس كه قدري با تو باشد سرفراز است
      
      ماراهم از حال دعايت جرعه اي ده
      آقا امامت كن بيا وقت نماز است
      
      مرغ سحر ديشب تمام ذكرش اين بود
      نام جواد از روز اول چاره ساز است
      
      وقتي كه تو روبه خدا غرق دعايي
      انگار كه حيدر كنار جانماز است    
      
       مارا بخر تا كه براي تو بمانيم
      روزيمان كن تا گداي تو بمانيم
        
      در هر نگاه تو صفارا مي توان ديد
      قطعا علي موسي الرضا را مي توان ديد  
      
      درنيمه شبهاي خدايي تو آقا
      هرشب سرشك ربّنا را مي توان ديد
      
      آقا بجان نوكرانت كفر اين نيست
      درچشمهاي تو خدا را مي توان ديد
      
      دست گدا وقتي كه سوي تو دراز است
      لطف امام مجتبي را مي توان ديد
      
      هرشب كنار سفره ات خضر و كليم اند
      چون حضرت خيرالنسا را مي توان ديد
      
      عالم فقير دستهايت هست زيرا
      درخانه تو انبيارا مي توان ديد
      
      از آسمان كاظمين ازروي گنبد
      گلدسته هاي كربلا را مي توان ديد
      
      از صحن تو تا كربلا يك راه دارد
      يك جاده اي كه نام ثارالله دارد  
      
      مهدی نظری 
       
      *********************
       
       
      آمدي تا که عشق ما بشوي
      ثمر کار انبيا بشوي
      
      در زمان قنوتهاي دلم
      پاسخ ذکر ربّنا بشوي
      
      آمدي تا به عرصه ي بخشش
      در صف بندگي خدا بشوي
      
      کربلا مشهد است و آمده اي
      تا علي اکبر رضا بشوي
      
      نقل کردند اين حکايت تو
      برکت بارد از ولادت تو
      
      آمدي استعاره ها گم شد
      اي نهادم گزاره ها گم شد
      
      داستانهاي حاتم طايي
      وسط برگه پاره ها گم شد
      
      با حضورت قدي علم کردي
      زير پايت مناره ها گم شد
      
      جلوه اي کرده اي به نيمه ي شب
      ماه بين ستاره ها گم شد
      
      آمدي مثل سوره ي کوثر
      سندم آيه ي هوالابتر
      
      درک عشق تو درک اسرار است
      روي تو روي نور الانوار است
      
      دست رد روي سينه اي نزدي
      حرف من نيست ،عين آمار است
      
      گر مرا پيش تو عقيقه کنند
      باز هم چشم تو طلبکار است
      
      بارها حاجت مرا دادي
      اين براي هزارمين بار است
      
      باز هم چون هميشه پر دردم
      عشقتان را فقط طلب کردم
      
      بين آيات، والضحي عشق است
      نهمين رؤيت خدا عشق است
      
      دل بيمار و حضرت آقا
      مردن و بودن و شفا ؛ عشق است
      
      بين اين قبله هاي بي همتا
      کاظمين، مشهدالرضا عشق است
      
      از براي زيارت سلطان
      در باب الجواد را عشق است
      
      چيست خورشيد ؟ انعکاس شما
      چيست قرآن؟ اقتباس شما
      
      شاعر اين حضورتان شده ام
      قالي زير پايتان شده ام
      
      نذر تو کرده آن قدر مادر
      تا زماني که من جوان شده ام
      
      جشن امسالتان چه رويايي است
      چون که هم سن و سالتان شده ام
      
      چون که در کودکي شدي رهبر
      مؤمن صاحب الزمان شده ام
      
      اي که هستي جواد مادر زاد
      جشن ميلاد تو مبارک باد
      
      رضا تاجیک
       
        *********************
      

      
      قسم به آنکه به گنجشک بال و پر داده
      همان که بال قنوت دم سحر داده
      
      قسم به سوره ی خورشید و آیه آیه ی آن
      که نور را به دل روشن بشر داده
      
      قسم به آه درختی بدون بَر،که جبر
      شکوه ساقه ی خود را به یک تبر داده
      
      دمیده بر دم صور مدینه اسرافیل
      ترانه خوانده و آواز عشق سر داده
      
      که هان تمامی هفت آسمان نظاره کنید
      فلک به دامن خورشیدتان قمر داده
      
      کسی که وارث پیغمبر است ابتر نیست
      خدا دوباره به این خاندان پسر داده
      
      پسر نه کوثر قرآن ضامن آهو
      جواد آل علی جان ضامن آهو
      
      همان که سجدگهش آسمان عیسی شد
      همان که خاک درش کوه طور موسی شد
      
      همان که آرزویش بر دل زکریا ماند
      همان که دیدن او آرزوی یحیی شد
      
      همان که ذره شد از لطف چشم او خورشید
      همان که قطره ز شوق نگاش دریا شد
      
      همان که روشنی چشم آسمانی هاست
      ستاره ی سحر آسمان بابا شد
      
      همان که در وسط طعنه ها و تهمت ها
      رسید و قصه ی کوثر دوباره احیا شد
      
      مدینه مکه و ریحانه هم خدیجه ی آن
      رضا رسول خدا و جواد ،زهرا شد
      
      رسید سیب بهشت خدا، خدا را شکر
      رسید یوسف یعقوب ما،خدا را شکر
      
      به شیوه ی پدر این چشم مهربان شده است
      همان نگاه همان عاطفه همان شده است
      
      همان صمیمیت و گرمی و صفای سبز
      همان پناه که آهو دخیل آن شده است
      
      اگر غلط نکنم بوی یاس می آید
      اگر درست بگویم رضا جوان شده است
      
      جواد،جود خداوند آسمانها هست
      که با زبان زمینی او بیان شده است
      
      منم گدای امامی که قرص مهر و ماه
      به دست سائل او مثل قرص نان شده است
      
      فقط نه ملجأ حاجات مردمان زمین
      که مأمن همه ی آسمانیان شده است
      
      کسی که سائل این خانه هست می داند
      جواد، جود کند سائلی نمی ماند
      
      مخاطب همه ی نامه های من شده ای
      توسلی همه روزه برای من شده ای
      
      خودت نه حرز جوادت برای ما کافی ست
      هزار شکر خدا را دعای من شده ای
      
      در این زمین که هوای نفس کشیدن نیست
      حیات من نفس من هوای من شده ای
      
      دلم بهانه صحن تو دارد آقا باز
      بهانه ی سفر کربلای من شده ای
      
      مرا سفر ،سفر کاظمین قسمت کن
      مرا زیارت قبر حسین قسمت کن
      
      محسن عرب خالقی
       
     *********************       
       
      بر آن شديم باز كه دلبر بياوريم
      در آسمان، ستاره ی ديگر بياوريم
      
      بايد دوباره نخل ولا را ثمر دهيم
      يعني به باغ عشق صنوبر بياوريم
      
      خورشيد روي ديگري از نسل ياسها
      مهتابي از تبار بيمبر بياوريم
      
      اي جبرئيل مژده بده بر رضايمان
      بايد براي پر زدنش پر بياوريم
      
      تا چشمهاي ابتريان كورتر شود
      بايد دوباره سوره كوثر بياوريم
      
      اين طفل باب رحمت و باب مراد ماست
      از اهل بيت ماست همانا جواد ماست
      
      دستان ابرها سبد گاهواره اش
      پر ميكشند حور و ملك با اشاره اش
      
      دنيا ترانه خوان قدومش غزل غزل
      جنت قصيده ايست ز يك استعاره اش
      
      از عرش تا زمين همه صف بسته منتظر
      دل بيقرار مانده به شوق نظاره اش
      
      در لابلاي بال سپيد فرشتگان
      خورشيد ديگريست رخ ماهپاره اش
      
      غرق ستاره ميكند آغوش عشق را
      وقتي رسيده با قدم پر ستاره اش
      
      با خنده اش گل از گل بابا شكفته است
      بر روي دست مادرش آرام خفته است
      
      وقتي كه آمدي تو،باران نزول كرد
      از فرط شوق بر تنمان جان نزول كرد
      
      جبريل بهر تهنيت از نزد كردگار
      همراه خيل حوري و قلمان نزول كرد
      
      گويا دوباره مثل تمام كريمها
      كاملترين كرامت انسان نزول كرد
      
      در ليله هاي قدر خدا دفعه نهم
      قرآن دوباره بر روي قرآن نزول كرد
      
      اي يوسف رضا كه به بازار حسن تو
      نرخ فروش يوسف كنعان نزول كرد
      
      اي آسمان جود بباران كرامتت
      در خرمن وجود بباران كرامتت
      
      تو كوثر آمدي و ز كوثر چكيده اي
      در ظلمت هميشه ی دنيا سپيده اي
      
      تو اولين ولي خدايي كه اينچنين
      در سن كودكي به امامت رسيده اي
      
      مأمون و  پور اكثم ، نزد تو عاجزند
      با تيغ علم گردنشان را بريده اي
      
      تو آن نسيم سبز در اوج طراوتي
      كه در كوير مرده دلها وزيده اي
      
      ما در مسير پرتو باب المراديت
      تو در جوار جد خودت آرميده اي
      
      مرده است هر كسي نرود زير دين تو
      جانهاي ما فداي تو و كاظمين تو
      
      پروردگارمان كه تورا آفريده است
      ما را اسير دست شما آفريده است
      
      قبل از ازل كه وصله جود شما شديم
      مارا به خاطر تو گدا آفريده است
      
      يعني به جز شما به كسي رو نميزنيم
      وقتي جواد ابن رضا آفريده است
      
      يعني تويي كه نقطه عطف كرامتي
      خالق براي جود خدا آفريده است
      
      با هديه اش براي امام رئوفمان
      بابي براي حاجت ما آفريده است
      
      با نام تو هر آينه دلشاد ميشود
      هر كس دخيل بنجره فولاد ميشود
      
      محمد بیابانی
       
     *********************
       
       
      نسیمی از سر زلفت بهار دنیا شد
      تو آمدی و امیدی به عشق پیدا شد
      
      تو آمدی و خبر آمد از سرادق عرش
      زمین برای همیشه پر از مسیحا شد
      
      درست مثل زمان تولد زهرا
      مدینه مثل زمین های مکه زیبا شد
      
      هزار حظ منزه به دیده اش آمد
      همین که چشم ستاره به روی تو وا شد
      
      و آسمان اگر امروز این همه بالاست
      به پای قامت طوبایی شما پا شد
      
      صدای پای کریمانه تو می آید
      دلم به پشت در خانه تو می آید
      
      تو نور عشقی و حق آفتابتان کرده است
      دعای سبزی و حق مستجابتان کرده است
      
      میان خیل هزاران  هزار بخشنده
      برای جود خودش انتخابتان کرده است
      
      هزار و چهار صد سال می شود که خدا
      مرا پیاله به دست شرابتان کرده است
      
      تو را سرشته و ادغام کرده با قرآن
      تو را نوشته و حالا کتابتان کرده است
      
      قسم به کعبه برای شفاعت فرداست
      اگر جواد الائمه خطابتان کرده است
      
      خدا سرشته تو را تا که مثل نور کند
      کریمی اش به کریمی تو ظهور کنتد
      
      مسیح سبز نفس های تو حیاتم داد
      شعاع نور ضریحت به جاده ام افتاد
      
      برای آنکه خدا حاجت مرا بدهد
      مرا نوشت و مرید  تو را نوشت مراد
      
      به روی صفحه پیشانی ام ملائک تو
      نوشته اند سگ خانه امام جواد
      
      چگونه لطف نداری به این اسیری که
      غلام حلقه به گوش تو بوده مادر زاد
      
      صدای اول عشق و صدای آخر عشق
      تمام عشقی و ای عشق خانه ات آباد
      
      رسیده است به روی مهت سلام رضا
      علی اکبر در خانه امام رضا
      
      تو آمدی پی اکرام و هم نشینیمان
      جواب عاطفه باشی به مستکینیمان
      
      تو آمدی  ز طبق های آسمان پایین
      و کردی از پی چشمانتان زمینیمان
      
      چگونه دست توسل نیاوریم آقا
      تو آمدی که همیشه گدا ببینیمان
      
      تویی تو ماحصل چله ی توسل ها
      تویی شراب طهورای اربعینیمان
      
      تویی که حق خدایی به گردنم داری
      تو آفریده شدی تا بیافرینیمان
      
      تو را جواد و مرا آفریده ات کردند
      قتیل آن دو کمان کشیده ات کردند
      
      نگاه بی مثلت از تبار خورشید است
      ضریح چشم قشنگت مدار خورشید است
      
      کواکب از جریان تو نور می گیرند
      طلوع نور شما تا دیار خورشید است
      
      تو انعکاس جمال امام خورشیدی
      شبیه آینه ای که کنار خورشید است
      
      همین که سردی مان رفت و فصل گرما شد
      به گوش خویش سرودم که کار خورشید است
      
      قسم به حرمت خاک زمین کرب و بلا
      به آن دیار که مه پاره یار خورشید است
      
      جواب کودک خورشید سر بریدن نیست
      جواب نور گلوی سحر بریدن نیست
      
      علی اکبر لطیفیان

       
       *********************

      
      بر سر آنم زبان بگشايم و آوا كنم
      خويش را در محضر مولاي خود پيدا كنم
      
      تا بگويد سر گذشت غربتش را بهر من
      سر گذارم بر قدومش با دلش نجوا كنم
      
      او امام هشتم و آئينه ذات خداست
      عالمي را من فقط با نام او شيدا كنم
      
      تا كه مولانا رضا از دست من گردد رضا
      از زبان حال او گويم روايت اي خدا
      
      سالها من منتظر بودم كه آيد گوهرم
      اين مبارك كودك و نور دو چشم مادرم
      
      او مبارك تر بود از هر چه مولود است وبس
      او محمد يا جواد است وبود تاج سرم
      
      او امامت را برايم تا ابد تثبيت كرد
      كرد رسوا فتنه ي خصم لعين و ابترم
      
      او مسيح عترت صديقه ي اطهر بود
      در مقام عصمتش همپايه ي كوثر بود
      
      كودك است اما چو لب وا كرد غوغايي نمود
      خطبه اي كوتاه خواند و كار زيبايي نمود
      
      آنچنان شيوا سخن گفت و عدو را پست كرد
      آنكه اهلش بود گفتا كار زهرايي نمود
      
      رفع تهمت كرد، از آن كه ز مريم برتر است
      بهر مادر كودك نازم مسيحايي نمود
      
      گفت من  از نسل زهرايم عزيز حيدرم
      من جواد ابن الرضا آئينه پيغمبرم
      
      گر نمي آمد بناي دين حق كامل نبود
      دشمن من شاد مي شد گر مرا حاصل نبود
      
      گر نمكي آمد اگر چه بعد عمري انتظار
      تهمت ديرينه ي ابتر مرا باطل نبود
      
       بهر ديدار جمال نازنين كودكم
      كس شبيه من چنين آشفته و بيدل نبود
      
      پيش زهرا سر فرازم اين جواد من بود
      ني كه بهر شيعه اين باب المراد من بود
      
      دست از او بر مداريد اين گل زهرا بود
      دست او باز است وكارش حل مشكل ها بود
      
      ني فقط آبادي دنيا بخواهيد از جواد
      در قيامت كار او زيباتر از دنيا بود
      
      كم از او هرگز مخواهيد اين جفا بر او شود
      عاشق ديدار سائل چشم اين  آقا بود
      
      هستي ام دار وندار من همين دردانه است
      هر كه صاحب عقل باشد بهر او ديوانه است
      
      با چه جرات شرح او صاف كمالش مي كنيد
      با قياس يوسفي وصف جمالش ميكنيد
      
      يوسف از درياي زيبايي او يك قطره است
      از خدا گو ئيد گر نشر خصالش مي كنيد
      
      اين جواد من شبيه من غريب وبي كس است
      منعم از گريه چرا وقت وصالش مي كنيد
      
      گو ئيا مي بينم اينك در جواني دلبرم
      مي شود مظلوم كشته مثل زهرا مادرم
      
      ماهيان بحر و مرغان هوا گريان او
      جمله ذرات دو عالم ميشود نالان او
      
      از شرار زهرو از سوز عطش پرپر زند
      كف زند شادي نمايد زوج بي ايمان او
      
      در شب ميلاد او من روضه خواني مي كنم
      جان من كه باب او هستم فداي جان او
      
      اولين مرثيه خوان و روضه خوان او منم
      هر كه گويد از غم او ميزبان او منم
      
      جواد حيدري

    *********************

      
      وقتي بساط عشق بازي چيده مي شد
      سجاده سبزي کنارش ديده مي شد
      
      يک پيرِ عاشق بادعاي مستجابش
      در امتحان عاشقي سنجيده مي شد
      
      صبرش اگر چه شهره ي هفت آسمان بود
      گه گاهي از زخم زبان رنجيده ميشد
      
      گويا دوباره کوثري در بين راه است
      کم کم سحر شام دل غمديده مي شد
      
      از نور زهراييِ اين  فرزندخورشيد
      طومار غربت در جهان برچيده ميشد
      
      دانيد اين اسطوره دلدادگي کيست؟
      در آسمانها اين چنين ناميده ميشد
      
      او کيست؟آقازاده شمس الشموس است
      آرامش جان و دل سلطان طوس است
      
      او مثل نوري جلوه کرد و بهترين شد
      همچون رسول الله پيغمبر ترين شد
      
      از آسمانها آمد و جاري تر از اشک
      مانند زهرا مادرش کوثرترين شد
      
      سر تا به پايش بود توحيد مجسم
      بر باده رب الکرم ساغر ترين شد
      
      او چندسالي گرچه مهمان بود ما را
      اما تجلي کرد و نام آور ترين شد
      
      بر تار گيسويش گره خورده دل ما
      اين شاه زاده ،تک پسر، دلبرترين شد
      
      شد زنده ياد يوسف ليلا دوباره
      ابن الرضا بود و علي اکبر ترين شد
      
      در چند جايي که عيان شد غيرت او
      با نام زهرا مادرش حيدر ترين شد
      
      فرمودبابايش از او بهتر نباشد
      مولود ازاو بابرکت تر نباشد
      
      او آمد و ابن الرضايي کرد مارا
      از برکت نامش خدايي کرد مارا
      
      مشتي زخاکيم و قدم بر ما نهاد و
      تا عرش برد و کبريايي کرد مارا
      
      دست کريم اين امام ذره پرور
      يک عمر مشغول گدايي کرد مارا
      
      صوت دل آراي مناجاتش سحرها
      سر مست جانان و هوايي کرد مارا
      
      بوسيدن خال رطب دارش در اين ماه
      مهمان بزم باصفايي کرد مارا
      
      يک قطره ي اشک از کنار سفره ي او
      هر نيمه شب مردي بکايي کرد مارا
      
      از گوشه صحن و سراي کاظمينش
      مست حسين و کربلايي کرد مارا
      
      نيمه نگاه اوست تسکين الفؤادم
      کلب امير کاظمين ،عبدالجوادم
      
      لبخند او آرامش جان رضاشد
      يوسف شدو مهمان کنعان رضا شد
      
      سجاده بابا شده گهواره ي او
      لالايي اش آهنگ قرآن رضا شد
      
      ابرو تکان مي داد و بابا عشق ميکرد
      با غمزه اي جانانه جانان رضا شد
      
      آمد که باقي مانده توحيد باشد
      با نام او شيعه مسلمان رضا شد
      
      قدش عصاي پيري ِ اين پيرمرد است
      قد راست کرد اصل ارکان رضا شد
      
      هر کس که از باب الجواد آمد زيارت
      با دست پر مشمول احسان رضا شد
      
      اما خدالعنت کند فاميل  بد را
      که باعث قلب پريشان رضا شد
      
      امشب دلم جايي دگر هم پرگشوده
      ارباب ما آغوش بر اصغر گشوده
      
      امشب نمي دانم چرا در پيچ و تابم
      اشک دو چشمانم کند نقش بر آبم
      
      مي جوشم و مي جوشم و لبريزم از اشک
      چله نشيني پاي خَم کرده شرابم
      
      امشب دخيل گوشه گهواره هستم
      دلگرمم و ايمن قيامت از عذابم
      
      عشاق را گويم ازين پس تا قيامت
      با نام اصليم کنيد اينسان خطابم
      
      عالم همه دانند در کوي محبت
      من ريزه خوار سفره ي طفل ربابم
      
      با اذن سقا در حرم سرباز عشق ِ
      ششماه سردار خيام بوترابم
      
      اي کاش همچون حق شناس پاک طينت
      عبد علي اصغر کند  زهرا حسابم
      
      حالا که غم آلود گشته ناله هايم
      انگار باب القبله ي کرب و بلايم
      
      او را خدا مي خواست مه پاره ببيند
      مسند نشين کنج گهواره ببيند
      
      بر روي دستان پدر با کام عطشان
      با روي خونين ، حنجري پاره ببيند
      
      وقتيکه جسمش روي دستان پدر بود
      آقاي عالم را چه بيچاره ببيند
      
      يک عمر با زخمي که مانده روي سينه
      دور حرم بانويي آواره ببيند
      
      اما در آخر چون عموجانش ابالفضل
      اورا صف ِمحشر همه کاره ببيند
      
      لب تشنگان اشک را اين طفل ساقيست
      شش ماه تا قرباني ششماهه باقيست
      
      قاسم نعمتي

      شبي كه آمدي و عرش در هوات افتاد
      ستاره دور و بر عطر خنده هات افتاد
      
      همينكه عطر نفسهات در زمان پيچيد
      زمين براي بزرگي به دست و پات افتاد
      
      براي دلبري از چشم بي قرار حسين
      هماي عشق به چشمان دلربات افتاد
      
      بزرگ مرد قبيله،علي اصغر عشق
      كنار نام شما راهي از نجات افتاد
      
      شكوفه سحر بيت حضرت ارباب
      تو آمدي و علي باز در حيات افتاد
      
      همينكه پاي تو در چشم شهر سكني كرد
      عطش به چشم پر از آتش فرات افتاد
      
      تو مستجاب ترين ذكر هر دعا هستي
      ضمان حاجت هر درد بي دوا هستي
      
      تو مثل يك گل سرخي كه بال و پر داري
      براي دلبري از دلبران هنر داري
      
      تمام اهل شما دلبرند اما تو
      كرشمه و جنم و ناز بيشتر داري
      
      اگر چه كودكي اما گواه تاريخ است
      بزرگي از پر قنداقه ات به سر داري
      
      تويي كه يك تنه يك لشگري براي حسين
      شبيه حضرت سقا دل و جگر داري
      
      تو حرف آخر و فصل الخطاب بابايي
      چرا نيامده حالا سر سفر داري
      
      قسم به اشك رباب و به خنده هاي حسين
      مباد لحظه اي دست از دلم تو برداري
      
      پناه لحظه دلواپسي علي اصغر
      جواب روز غم و بي كسي علي اصغر
      
      چقدر زير گلويت سفيد و جذاب است
      به قب قبت اثر بوسه هاي ارباب است
      
      به شوق خنده تو تا به صبح بيدار است
      به يك كرشمه چشمت رباب بي تاب است
      
      براب لحظه به لحظت،براي آينده
      رباب نقشه كشيدست،حيف بر آب است
      
      دو فصل تاج سر خاكيان شدي و حيف
      كه مثل چشم تو بخت رباب در خواب است
      
      نواي نغمه لالاييت چه دلگير است
      ترنمي كه نوايش عمو عمو آب است
      
      عطش رسيد و ترك شد لب شما ميسوخت
      براي لحظه قربانيت خدا ميسوخت
      
      پدر كه قصه ذبح عظيم ميداند
      براي زير گلوي تو روضه ميخواند
      
      چقدر نازك و نرم است حنجرت،حتي
      كه رد باد به زير گلوت ميماند
      
      تمام آرزوي مادرت فقط اين است
      كه سال بعد برايت تولد افشاند
      
      ولي هنوز زماني نميشود كه رباب
      كنار نيزه براي تو فاتحه خواند
      
      رسيده است غروب عظيم عاشورا
      تو روي دست پدر سبز ميشوي حالا
      
      حسن کردی
       
      *********************
       
     
       
      از لا به لای دفتر شعرم عبور خواهم کرد
      امشب تمام قافیه ها را مرور خواهم کرد
      
      انشای جمله های ملیحانه تو را
      با کاغذی زجنس محبت نمور خواهم کرد
      
      امشب به زیر پرچم عشق تو آمدم
      مدح تو را ز جوهری از جنس نور خواهم کرد
      
      حالا برای رسیدن به شأن تو
      بالی برای پر زدنم جفت و جور خواهم کرد
      
      ای پیر کو چک ای گل دردانه ی رباب
      از خواندنم برای تو حس غرور خواهم کرد
      
      اکنون مرا بهار دل انگیز دیگری
      کی می رسد پیاله ی لبریز دیگری
      
      امشب به سمت و سوی تو پرواز می کنم
      با بردن نوای تو اعجاز می کنم
      
      گفتم علی اصغر و لبریز از خمم
      با جرعه ای ز جام تو آغاز می کنم
      
      عاشق تر از همیشه نگاهم به سوی توست
      با اشک خود محبتم ابراز می کنم
      
      دل را دخیل یک پر قنداقه شما
      بستم و قفل بسته ی خود باز می کنم
      
      هر لحظه ، هر دقیقه ، تمامی عمر خود
      حوض دو چشم خود ز تو نمساز می کنم
      
      ای ماورای هر چه غزل در نگاه عشق
      ساکن شدم به عشق تو در خانقاه عشق
      
      امشب میان شعر و غزل بنده عابرم
      با بیمه ای به اسم تو آسوده خاطرم
      
      شش ماهه ای که یک شبه ، صد سال رفته ای
      آقا محل بده به خدا بنده شاعرم
      
      نذر شما و مادرتان ، شیره ی عسل
      سر را بزن فدای شما بنده حاضرم
      
      ای آنکه گوشه چشمی به ما کنی
      شاید عوض شود به دمت هست و ظاهرم
      
      امشب تمام قافیه هایم بدل شده
      شعرم پر از طراوت طعم عسل شده
      
      یک آیه از اهالی بالا رسیده است
      زیباترین ستاره زهرا رسیده است
      
      در نیل غصه های زمین یک عصا بزن
      گویا دوباره حضرت موسی رسیده است
      
      هر کس که مرده دل شده در عصر حاضرش
      مژده بده به او که مسیحا رسیده است
      
      باید سوار کشتی اهل یقین شوی
      بر ساحل نگاه تو دریا رسیده است
      
      امشب دوباره ساکن میخانه می شویم
      شاید دوباره حضرت مولا رسیده است
      
      شکر خدا که عنایتتان شامل شده
      ابیاتی از دهان شما حاصلم شده
      
      این ها گذشت و واقعه از راه می رسد
      یوسف دوباره بر ته یک چاه می رسد
      
      باید دوباره خواند غزل های نا تمام
      وقتی پیامی از خود الله می رسد
      
      مادر نشسته منتظر ماه پاره اش
      اما فقط ز خیمه ی او آه می رسد
      
      مولای ما کنار فرات و علی به دست
      اما ز لحظه ای که حرمله آنگاه می رسد
      
      این ها معادلات غریبانه ی غم است
      این ها گذشت و واقعه از راه می رسد
      
      حسین دست غریبی خود به زانو زد
      برای جرعه ی آبی به حرمله رو زد
      
      با حنجری شکسته خدا را صدا زدی
      در لا به لای خون خودت دست و پا زدی
      
      کوچکترین شهید حرم در سرای عشق
      از سال شصت و یک سخن آشنا زدی
      
      آری ، چگونه خوانمت از روی نیزه ها ؟
      کوچکترین سری که تکیه بر این نیزه ها زدی
      
      باور نمی کنم عزیز دلم روی نیزه ای
      آتش به عمه و من و این خیمه ها زدی
      
      جمعه غروب ، روز دهم ، در نگاه آب
      یک مهر سرخ آخر این ماجرا زدی
      
      آقا ببخش قصد جسارت نداشتم
      بر این ردیف و قافیه عادت نداشتم
      
      محمد مهدی نسترن

       
   *********************
        
      چشم يعقوب مسيل نيل است
      كودكي در بغل راحيل است
      
      مي توان خواند زپيشاني طفل
      چون مسيحا نفس انجيل است
      
      آيه ها مي چكد از لعل لبش
      گريه اش لحن خوش ترتيل است
      
      بال فطرس شده گهواره ي او
      سايه بانش پر جبرائيل است
      
      علوي زاده اي از نسل خليل
      اين پسر كنيه اش اسماعيل است
      
      خنده اش روح غزل هاي بهار
      خنده اش شعر پر از تمثيل است
      
      عرشيان سر خوش آهنگ وطرب
      تار و دف در كف اسرافيل است
      
      ريسه آويخته از عرش به فرش
      اين هنرمندي ميكائيل است
      
      مات و مبهوت ملائك ديدند
      خنده اي بر لب عزرائيل است
      
      رونقي داده به بازار شعف
      حجره ي غصه وغم تعطيل است
      
      صدقه مي دهد امشب آقا
      دست هر حور و ملك زنبيل است
      
      چه صف طول و درازي دارند
      آخرين كس ته صف هابيل است
      
      هاتفي گفت به ارباب بهشت
      پسرت مايه ي فخر ايل است
      
      وقت كوچ است ، برو قافله دار
      نفرات سفرت تكميل است
      
      وحید قاسمی
       
     *********************

             
      در واژگان شعر من طفلی بخواب است
      گویی که او دردانه ی ناز رباب است
      
      لالا بخواب آرام ای زیبای بابا
      حالا که بابایت به لبخندی مجاب است
      
      شاعر به لبخندش  شدم وقتی که خوابید
      شاعر نه ؛ بیتابی که خود در پیچ وتاب است
      
      اشکی میان واژه های شعر خندید
      یعنی که خون او به فردایی حساب است
      
      لبخند تو ؛ آری تمام جرمت این بود
      تیری به لبخندت ببین حالا جواب است
      
      گل غنچه ؛ای غلتان خون در اوج معنی
      یعنی که اینجا نقطه اوج کتاب است
      
      محسن اولاد
       
      *********************

    
        
      زلال اشك تو رشك فرات است
      فرات از صافى چشم تو مات است
      
      وجود تو تعادل بخش این نهر
      كه بى تو آبگیرى بى ثبات است
      
      نماز صبر مى‏خواند كنارت
      غمت گرداب كشتى نجات است
      
      نیازى نیست تا حكمت بخوانیم
      وجودت شرح اسماء و صفات است
      
      من از عمر كمت خواندم كه روحت
      به این كثرت سرا بى‏التفات است
      
      نخ قنداقه پر پیچ و تابت
      مدار كهكشان و ممكنات است
      
      رضا جعفری
       
    *********************

  
        
      تو را من مى‏شناسم بى قرینى
      سوار كوچك نیزه نشینى
      
      میان آیه‏هاى سوره فجر
      تو هم كوتاه و هم كوچكترینى
      
      بگوید با زبان سرخ خونت
      تو هم دلواپس فرداى دینى
      
       به چشمان زمینى، آفتابى
      به چشم آسمان، ماه زمینى
      
       دلم را بین دست تو سپردم
      تو هم مانند جدّ خود امینى
      
      بسوزان، آب كن، از نو بریزم
      یقین دارم تو هم مى‏آفرینى
      
      رضا جعفری
       
   *********************
       
      گلویت را شبى ترسیم كردم
      و جاى تیر را ترمیم كردم
      
      کشیدم لحظه خندیدنت را
      محبت را به خود تفهیم كردم
      
      زمان خفتن و بیدارى‏ام را
      به وقت چشم تو تنظیم كردم
      
      گرفته جرعه‏اى از چشم مستت
       میان تشنگان تقسیم كردم
      
      نشستم پاى درس حنجر تو
      سپس بر اهل دل تعلیم كردم
      
      همه آنچه ندارم را در آن شب
      به پیش پاى تو تقدیم كردم
      
      رضا جعفری

      دلگير تر از سينه‌ي تنگم قفسي نيست
      در خانه‌ي تنهايي من همنفسي نيست
      تنهاتر از اين بي‌كس دلمرده كسي نيست
      من يكسره فريادم و فريادرسي نيست
      
      در حسرت آغاز بهار است كويرم
      
      واكن دهن شيشه‌ي من را به لبي يا
      دم كن نفس شرجي من را به تبي يا
      پر كن بغل سرد مرا يك دو شبي يا
      سر كن با من چند سحر در رجبي يا
      
      فرصت بده تا پيش قدمهات بميرم
      
      وقتي كه به موي تو مسير دلم افتاد
      صدها گره‌ي كور سرِ مشكلم افتاد
      شور لب تو بر بدن ساحلم افتاد
      صد شكر كه در خانه‌ي تو منزلم افتاد
      
      در پيچ و خم عشق تو در آمده پيرم
      
      آغاز بهار است صداي قدم تو
      جنگل شدم از آب و هواي قدم تو
      سر مي‌دود از شوق براي قدم تو
      چشمان مدينه شده جاي قدم تو
      
      از هرچه به غير از قد و بالاي تو سيرم
      
      جان همه‌ي شهر به گيسوي تو بسته است
      نان همه بر همت بازوي تو بسته است
      بند دل عيسي به دم هوي تو بسته است
      طاقي است دل ما كه به ابروي تو بسته است
      
      با دست تو ورز آمد از آغاز خميرم
      
      با آمدنت ختم شده غصه‌ي بابا
      لبخند تو شد ساحل آرامش دريا
      شد بسته در تهمت بي‌پايه و بي‌جا
      مبهوت شد از ذره‌اي از علم تو يحيي(يحيي بن اكثم)
      
      گفتي كه من از طايفه‌ي علم غديرم
      
      خورشيد شدي ساقي اين نور علي شد
      نوري نبوي آمد و منشور علي شد
      آتش خودِ حق بود ولي طور علي شد
      تأكيد به مستي شد و انگور علي شد
      
      از عقل جدا شد سرِ اين كوچه مسيرم
      
      حرف از علي و آينه‌ها شد چه بجا شد
      دستم پُر باران دعا شد چه بجا شد
      غم ، پشت سرم آبله‌پا شد چه بجا شد
      اين شعر فقط صرف خدا شد چه بجا شد
      
      از شعله‌ي اين راز گُل انداخت ضميرم
      
      محمد بختیاری 
       
      **********************

      
      حس باران در نگاه ساده ات
      شوق رفتن در مسير جاده ات
      
      مبدا مشهد، مقصد من كاظمين
      نقشه ي راهم گل سجاده ات
      
      مي روم از سنگلاخ عاشقي
      تا نهايت هاي دور افتاده ات
      
      رفتن و رفتن بدون  وقفه اي
      شيوه ي شب گردي دلداده ات
      
      مي رسم يك روز بر دروازه ي
      چشم هاي مهربان و ساده ات
      
      جا گرفته كهكشاني از غزل
      در مدار زلف پيچ افتاده ات
      
      در تفرج گاه صبح شعر من
      دب اكبر مي شود كباده ات
      
      حضرت والا،  امام عالمين
      يوسف زهراي شهر كاظمين
      
      ساحل درياي جودت بيكران
      هفت دريا قطره اي از فضلتان
      
      سفره ي احسانتان گسترده است
      حاتم طائي نشسته پاي آن
      
      من گداي اهل بيتم، اي امير
      باب حاجات من است اين آستان
      
      روزي من را خدا دست تو داد
      كاسه اي آب و كمي خرما و نان
      
      قرص نان ها دست پخت فاطمه ست
      شك ندارم اي كريم مهربان
      
      گندمش را از بهشت آورده اي
      از زمين هاي خودت در آسمان
      
      خانه ات آباد باشد تا ابد
      كوري چشم حسودان زمان
      
      حضرت والا، امام عالمين
      يوسف زهراي شهر كاظمين
      
      آينه در آينه پيغمبريد
      ساقيان گرد حوض كوثريد
      
      سوره ي كوثر جواب محكم
      آنكه مي گويد شماها ابتريد
      
      چارده نوريد، نور لايزال
      بر سرير كبريايي زيوريد
      
      عرشيان را درس ايمان داده ايد
      در دو عالم اهل وعظ و منبريد
      
      هر سحر بعد از نماز صبح تان
      روضه خوان روضه هاي مادريد
      
      در قيامت جان پناه شيعيان
      بر تمام عرش سايه گستريد
      
      شك ندارم كه مرا همراه تان
      روز محشر سمت جنت مي بريد  
      
      حضرت والا، امام عالمين
      يوسف زهراي شهر كاظمين
      
      وحید قاسمی
       
         **********************       
    
       
      هر که سر خدمت نگار ندارد
      هر چه که هم باشد اعتبار ندارد
      
      بحث سر دیدن کریمی یار است
      ور نه گدا بودن افتخار ندارد
      
      وقت کرم دست تو به دست گدا خورد
      بهتر از این لطف روزگار ندارد
      
      شانه بزن بیشتر به زلف کمندت
      این دل ما ترس تار و مار ندارد
      
      صبح قیامت اگر تو دلبر مایی
      هیچ کسی با بهشت کار ندارد
      
      تا که خدا هست شاه و گدا هست
      شاه اگر یار ماست روزی ما هست
      
      لطف تو باشد اگر، حساب کدام است
      مهر تو باشد اگر، عذاب کدام است
      
      علت خلقت تویی در عشق و گر نه
      جبر کدام است و انتخاب کدام است
      
      چله ای باید گرفت تا که بفهمیم
      سرکه کدام است یا شراب کدام است
      
      این پدر پیر تو چگونه بخوابد
      پهلوی گهواره ی تو، خواب کدام است
      
      روی تو و روی او... چگونه بفهمیم
      در وسط این دو، آفتاب کدام است
      
      هیچ کسی مثل تو وجود ندارد
      مثل تو و سفره ی تو جود ندارد 
      
      باز بینداز سمت ما نظرت را
      نوکر دربار کن غلام درت را
      
      جای تو عرش است و خاک قابل تو نیست
      این طرفی کرده ای چرا گذرت را
      
      بعد چهل سال گریه کردن و هجران
      این همه خوشحال کرده ای پدرت را
      
      بعد چهل سال، عاقبت شده وقتش
      تا بگذارد به روی سینه سرت را
      
      وای اگر وا شود ز چهره نقابت
      پر کنی از کشته کشته دور و برت را
      
      شهر پر است از حسود، حرز بینداز
      یا که عوض کن مسیر رهگذرت را
      
      در همه مولودهای قوم پیمبر
      هیچ کسی نیست از تو با برکت تر
      
      لطف تو را از ازل زیاد نوشتند
      آینه ات را خدا نژاد نوشتند
      
      خاک سر راه تو بهانه ی خلق است
      خاک مرا از همین بلاد نوشتند
      
      ایل و تبار مرا مرید نوشتند
      ایل و تبار تو را مُراد نوشتند
      
      هر چه خدا جود داشت داد به دستت
      نام تو را این چنین، جواد نوشتند
      
      یا کرم و یا جواد عبد تو هستم
      حضرت باب الجواد عبد تو هستم
      
      هفت زمین در خور کبوتر تو نیست
      غیر بلندای عرش بستر تو نیست
      
      وقت نماز شبت تجلی الله
      هیچ کسی جز تو در برابر تو نیست
      
      خواست پدر بوسه اش برای تو باشد
      خوب شد این که کسی برادر تو نیست
      
      گر چه علی اکبرِ امامِ رضایی
      زخم ولی بر ضریح پیکر تو نیست
      
      این شب جمعه بده جواب همه را
      آب مگر مهریه ی مادر تو نیست
      
      از چه علی اصغر از فرات ننوشید
      از چه از آن مایه ی حیات ننوشید
      
      علی اکبر لطیفیان 
 
       
         **********************       
            
      آسمان اشک شوق می بارید
      عشق روی زمین قدم می زد
      دست باران به شانه ها می خورد
      خلوت باغ را بهم می زد
      **
        اسکله بر افق تبسم کرد
      موج و ساحل کنار هم ماندند
      جزر ومد کف زدند و رقصیدند 
      و صدفها ترانه می خواندند
      **
      پر و بال کبوتران واشد      
      دل خود را به آسمان دادند
      ماتشان برده بود و از بالا
      خانه ای را بهم نشان دادند
      **
      خانه ی آیه ها و آینه ها  
      کعبه تنها رفیق و همگامش
      قعر زیر بنای آن خورشید
      پاتوق هر فرشته ای بامش
      **
      ناگهان عرش بر زمین افتاد 
      فرش تعظیم کرده و پا شد
      و ملائک به چشم خود دیدند 
      سرزمین مدینه زيبا شد
      **
      ازدحام گدا چنان پشتِ   
      در خانه  هجوم  آوردند
       به گمانم که روزی ِخود را  
      تا نگیرند بر نمی گردند
      **
      نهمین نور خانواده ی عشق 
      هشتمین طفل مادر دنیا
      پسر ماهِ حضرت خورشید
      پدر جود و مهربانی ها
      **
      هنر یک نگاه او حاتم  
      بسکه از رتبه ی کرم رد شد
      باعث قحطی گدا شده است   
      دست و دل بازی اش زبانزد شد
       **                          
      السلام ای امام سائلها 
      حضرت عشق همجوار خدا
      دامنت رابه دست ما برسان 
      لطف حق٬ ای خزانه دار خدا
      **
      جود تو علت وجود من است 
      سوره ی کوثر امام رضا
       تو جوانی جوانی ام به فدات
      ای علی اکبر امام رضا
      **
      تو بهاری وسبزی و سروي 
      ماخمیده درخت پائیزیم
      گریه ی تو ز ماتم زهراست
      مابرای تو اشک می ریزیم
      **
      گرچه بی ارزشیم و سرباریم
      ماخریده شدیم گریه کنیم
      خنده اصلاً به ما نمی آید
      آفریده شدیم گریه کنیم
      
      حامد خاكي
 
       
        **********************
       
            
      در ساحل جود خدا باران گرفته
      باران نور و رحمت و احسان گرفته
      
      در هر نگاه اين قبيله هل اتائي ست
      چشم تهيدستان عالم جان گرفته
      
      مي بارد انوار کرم از هر کرانه
      شب هاي دلگير زمين پايان گرفته
      
      داده خدا ماهي به خورشيد رئوفش
      آري دعاي حضرت جانان گرفته
      
      از عرش جنت سوره‌ی ياسين رسيده
      خاک مدينه عطر الرّحمان گرفته
      
      نسل امامت مي شود پاينده با او
      از برکتش دلهاي شيعه جان گرفته
      
      او می رسد جود و سخا معنا بگیرد
      در قلب عالم نور رحمت پا بگیرد
      
      عالم همه قطره اگر دريا تو هستي
      کل خلائق عبد اگر مولا تو هستي
      
      فيض وجود توست رزق اهل دنيا
      باران جود عالم بالا تو هستي
      
      اي آسمان لطف غير از آستانت
      سائل کدامین سو نهد رو، تا تو هستي
      
      مانده ست ابتر کيدِ بدخواهان شيعه
      روشن ترين تفسير اعطينا تو هستي
      
      مانند کوثر چشمه‌ی جاري نوري
      با اين حساب آئينه‌ی زهرا تو هستي
      
      بابات بوده پاره‌ی قلب پيمبر
      آرامش هر لحظه‌ی بابا تو هستي
      
      ابن الرضایی تو کريم بن کريمي
      ما چون گدایی یا اسیری یا یتیمی
      
      چشمان تو جنت! نه جنت آفريني ست
      در هر نگاه روشنت خلد بريني ست
      
      هر واژه‌ی تو عطر و بوي وحي دارد
      وقتي که خلق و خوي تو روح الاميني ست
      
      با عشق تو قلبي نمي سوزد در آتش
      آقا ولاي تو عجب حصن حصيني ست
      
      گويا گره خورده دلم با عرش اعلي
      هر رشته از مهر شما حبل المتيني ست
      
      اذن حضور اينجا فقط اخلاص و تقواست
      چشمان تو خورشيد هر اهل يقيني ست
      
      کي لايق وصف شکوه بي حد تو
      اين شعرها اين واژه هاي اينچيني ست
      
      اي آسمان! اي بي کران! اي بي نهايت!
      من را ببخش آقا اگر شعرم زميني ست
      
      من روزي هر ساله ام را از تو دارم
      چشمان من بر دستهاي نازنيني ست
      
      عمريست که ريزه خور اين آستانم
      در وصف جود بي کرانت ناتوانم
      
      هر شب دل من سائل باب المراد است
      آنجا که حاجتمند درگاهش زياد است
      
      آنجا که اميد و پناه آخر ماست
      آنجا که اوج هر توسل يا جواد است
      
      جز آستان تو پناهي که نداريم
      اين استغاثه با تمام اعتقاد است
      
      بي لطف تو از دست خواهد رفت عبدت
      يک گوشه چشمي سائل تو خانه زاد است
      
      ماها کجا و سائلي آستانت
      بر خاک راهت آسمان هم سر نهاده ست
      
      آقا شفيع ما به درگاه خدايي
      وقتي که جودش را به چشمان تو داده ست
      
      مداح چشمانت کسي غير از خدا نيست
      بر ما مگيري خرده، واژه کم سواد است
      
      در مشهد سلطان ايران هم که هستيم
      دلهاي ما پروانه‌ی باب الجواد است
      
      آقا دل من در هواي کاظمين است
      در حسرت يک بوسه بر قبر حسين است
      
      یوسف رحیمی
       
         **********************       
          
      در خلوت یاران اثری بهتر از این نیست
      در چله گرفتن ثمری بهتراز این نیست
      
      ما خم شراب از جگر غوره گرفتیم
      در میکده ی ما هنری بهتر از این نیست
      
      سجاده بیارید که تا صبح نخوابیم
      در بین سحرها – سحری بهتر از این نیست
      
      ما درد نگفتیم ولی باز دوا کرد
      در شهر، طبیب دگری بهتر از این نیست
      
      حق داشت بنازد پدر پیر مدینه
      در هیچ کجایی پسری بهتر از این نیست
      
      گفتند جواد است سر راه نشستیم
      در جمع گدایان خبری بهتر از این نیست
      
      پر کرد به اجبار خودش کیسه ی ما را
      در کوچه ی ما رهگذری بهتر از این نیست
      
      گفتند سلامی بده و زائر او باش
      دیدیم در عالم سفری بهتر از این نیست
      
      پس زائر یاریم توکلت علی الله
      ما عبد نگاریم توکلت علی الله
      
      ابروی تو و تیغ بلا فرق ندارند
      در طرز شهادت شهدا فرق ندارند
      
      کافی است که پای تو به یک سنگ بگیرد
      این گونه که شد سنگ و طلا فرق ندارند
      
      ایام طفولیت تو عین بزرگی است
      در معجزه، ایام خدا فرق ندارند
      
      از رحمت تو دور نبودند،سیاهان
      وقت کرم تو، فقرا فرق ندارند
      
      پایین سرسفره تو نیز چو بالاست
      در خانه ی تو شاه و گدا فرق ندارند
      
      ما کار نداریم رضا یا که جوادی
      در مذهب ما آینه ها فرق ندارند
      
      تو آمده ای تا که سرآمد شده باشی
      یکبار دگر نیز محمد شده باشی
      
      بیمار شدن از من و عیسی شدن از تو
      لب تشنه شدن از من و دریاشدن از تو
      
      در راه عصای تو بیان کرد: امامی!
      اعجاز عصا از تو و موسی شدن از تو
      
      در مهد به اثبات خودت سعی نمودی
      در کودکی ات این همه والا شدن از تو
      
      چهل سال پدر – چشم به راه پسرش بود
      حالا یکی یک دانه ی بابا شدن از تو
      
      چشمان موفق به امید تو نشسته است
      پس دست شفا از تو و بینا شدن از تو
      
      تا زائر سرو قد و بالای تو باشد
      جانم پسرم از پدر و پاشدن از تو
      
      بگذار قدم های تو را خوب ببیند
      در قامت تو جلوه ی محبوب ببیند
      
      هستند کریمان دو عالم سرخوانت
      یکبار نخورده است گره کیسه ی نانت
      
      اصلا حرم شاه خراسان حرم توست
      هرصحن که گشتیم در آن بود نشانت
      
      انگار که گهواره تو عرش زمین بود
      وقتی پدر پیر تو می داد تکانت
      
      تکبیر تو از داخل گهواره رسیده است
      هستم اگر امروز مسلمان اذانت
      
      یکبار پدر گفتن تو گر نمی ارزید
      صدبار نمی رفت به قربان زبانت
      
      از چشم پدر دور مشو – گرگ زیاد است
      براین پدرت حق بده باشد نگرانت
      
      در راه مبادا قدمت خار ببیند
      آن صورت چون برگ تو آزار ببیند
      
      یک روز می آید که می افتد بدن تو
      لب تشنه بمانی و بخشکد چمن تو
      
      یک روز می آید که می افتی و کنیزان
      در خانه برقصند کنار بدن تو
      
      ای یوسف زهرا - دل یعقوب فدای ...
      آن لحظه ی خاکی شدن پیرهن تو
      
      هرچند کلام تو در آواز شود گم
      اما نزند هیچ کسی بر دهن تو
      
      علی اکبر لطیفیان
       
     **********************
       
           
      طوبای تو میان دلم قد کشیده است
      بین من و خیال خودم سد کشیده است
      
      احساس می کنم به تو نزدیک می شوم
      جذر مرا نگاه تو مد کشیده است
      
      این جذبه طلایی بالا نشین تو
      بال مرا حوالی گنبد کشیده است
      
      دست خدای عز و جل روی قلب ما
      این بار سوم است محمد کشیده است
      
      نوری رئوف در حرمت موج می زند
      الطاف کاظمین به مشهد کشیده است
      
      بخشنده تو ،خدای کرم تو ، جواد تو
      ابن الرضا تو ، حضرت باب المراد تو
      
      بگذار خاک پای تو نقاشی ام کنند
      سجاده ی دعای تو نقاشی ام کنند
      
      بگذار بر کنار قدم های هر شبت
      با رشته عبای تو نقاشی ام کنند
      
      بال و پرم بده که شبیه کبوتری
      امروز در هوای تو نقاشی ام کنند
      
      بگذار از زمان ازل تا همیشه ها
      آقای من برای تو نقاشی ام کنند
      
      وقتی میان خانه دعا پخش میکنی
      مسکین ترین گدای تو نقاشی ام کنند
      
      بخشنده تو ، خدای کرم تو ، جواد تو
      ابن الرضا تو ، حضرت باب المراد تو
      
      ای بالش تو دست امام رئوف ما
      ای  سایه بان روی تو بال فرشته ها
      
      تا آمدی امام رضا گریه اش گرفت
      ای مستجاب چله سجاده دعا
      
      تا یک تبسمی نکنی پا نمی شود
      خورشید از مقابل گهواره شما
      
      اینگونه بی نقاب نظر می خوری عزیز
      اینقدر در مقابل آیینه ها نیا
      
      آقا قرار ما سر میدان کاظمین
      ای اولین زیارت ما بعد کربلا
      
      بخشنده تو ، خدای کرم تو ، جواد تو
      ابن الرضا تو ، حضرت باب المراد تو
      
      هر صبح چهارشنبه مقیم تو می شوم
      از زائران صبح نسیم تو می شوم
      
      روزی اگر به طور مرا راهیم کنند
      سوگند میخورم که کلیم تو می شوم
      
      وقتی که از محله ما میکنی عبور
      کوچه نشین دست کریم تو می شوم
      
      بر پشت بام گنبد زرد و طلائیت
      مثل کبوتران حریم تو می شوم
      
      کم کم در ابتدای خیابان کاظمین
      دارم همان گدای قدیم تو می شوم
      
      بخشنده تو ،خدای کرم تو ، جواد تو
      ابن الرضا تو ، حضرت باب المراد تو
      
      علی اکبر لطیفیان

ای سرنهاده بر دل صحرا ظهور کن
آقا قسم به غربت مولا ظهور کن

حرمت نمانده است برای مقدسات
آقا تو را به حرمت زهرا ظهور کن

یک روز هتک حرمت و یک روز نبش قبر
تا درد ما رسد به مداوا ظهور کن

هرچند که گمان نکنم یابد التیام
این جای زخم دشنه اعدا ظهور کن

می ترسم از جسارت این قوم بی حیا
ای پاسدار زینب کبری ظهور کن

این شام گوئیا که همان شام پربلاست
تا روی نی نیامده سرها ظهور کن

امروز جمعه نیست ولی زودتر بیا
می ترسم از رسیدن فردا ظهور کن

دیگر زلا یکلف نفسا گذشته کار
طاقت نمانده است به دلها ظهور کن

آقا چقدر جمعه و دلواپسی چقدر
دق می دهد فراق تو مارا ظهور کن

گر حکم صبر می دهی آقا به روی چشم
هر گه که بود میل تو آقا ظهور کن

یاسررحمانی

امشب به شبستان ولایت قمر آمد
خورشید جمالات خدا جلوه‌گر آمد

طوبـای تمنـای رضـا را ثمـر آمد
در بیت رضا بـاز رضای دگـر آمد

میـلاد جـواد ‌بـن جـواد بـن جـواد است
این باب مراد است مراد است مراد است

خیزید که امشب شب شادی و سرور است
خیزیـد کـه میــلاد تجلی گــه نــور است

هر لحظه هزاران شب شوق و شب شور است
از پـا ننشینیـد شـب صبـح ظهــور است

رخسـار خداونـد، عیان آمده امشب
یا باز، محمّد به جهان آمده امشب؟

این موهبت و لطف خداداد، مبارک
بر آل محمّـد شـب میـلاد، مبارک

این عید بود بر همه اعیاد، مبارک
میـلاد جـواد بـن ‌رضا بـاد، مبارک

جود و کرم و لطف حق آغاز شد امشب
قرآن به روی دست رضا باز شد امشب

سـر تـا بـه قدم آینـۀ حسن خدایی
کارش ز همه خلق جهان عقده‌گشایی

جان همگـان در قـدمش باد فدایی
جود آمـده بـر درگـه او بهـر گدایی

در وسعـت ملـک ازلـی نـور ببینید
ای چشم بد از ماه رخش دور! ببینید

ای ماه رجب بوسه بزن بر سر و رویش
ای مهر ببـر سجده به خاک سر کویش

ای لیلۀ قـدر این تـو و این طرۀ مویش
ای خلـق خـدا روی بیـارید بـه سویش

این باب کرم، باب دعا، باب مراد است
والله جواد است جواد است جواد است

ای چشم رضا محـو تماشای جمالت
جبریل، پرش سوخته در سیر کمالت

خورشید بـرد سجده به ایوان جلالت
میراث محمّد شرف و خُلق و خصالت

بالیده رضا لحظه ‌به ‌لحظه به وجودت
مشهورتر از کـل امامان شده جودت

داده است خداوند به فضل تو گواهی
در کودکی‌ات سینـه پـر از علـم الهی

دادی خبـر از ابـر و هوا و یم و ماهی
مأمون که نبودش به درون غیر سیاهی

گویی که شراری شد و یکباره برافروخت
در آتش بغض و حسد و کینۀ خود سوخت

در سن طفولیتت ای عالِم عالَم
علم ازل و علـم ابد بود مجسم

زانو زده در محضر تو زادۀ اکثم
نه زادۀ اکثم که تمام علما هم

تـا زنگ ز آینـۀ دل‌هـا همه شوید
قرآن به زبان تو سخن گفته و گوید

من سائل لطف و کرمت بودم و هستم
هرجا که روم در حرمت بودم و هستم

یک قطرۀ کوچک ز یمت بوده و هستم
موری سـر خاک قدمت بودم و هستم

با آن که گناهم را دانستی و دانی
آنی ز دل خویش نراندی و نرانی

هرچنـد کـه دائم خجلم از گل رویت
سوگند بـه رویت نـروم از سـر کویت

امـروز دگـر گشتـم ریـگ تـه جویت
ای لطف و کرم عادت و احسان همه خویت

تنها نه ز رأفت به روی دوست بخندی
بر دشمن خـود هم درِ این خانه نبندی

من شاخۀ خـاری به گلستان شمایم
هرجا بنشینم بـه سـر خوان شمایم

یک عمر نمک‌گیـر نمکدان شمایم
از لطف شمـا نیـز ثنـاخوان شمایم

ای چشم تـو چشم کـرم و لطف الهی
باشد که به «میثم» کنی از لطف نگاهی

ارباب بى كفن ، همه  عالم  فداى  تو
زهرا گرفته مجلس روضه براى تو
در لیلة  الرغائب و  در بین  روضه ها
ما   آرزویمان  شده، كربُ بَلاى   تو

*******************

باید دری برای  مناجات  وا  شود
تا درد بی دوای گناهم دوا شود
باید کسی که نزد خدا دارد ابرو
وقت سحر به یاد دلم در دعا شود

*******************

یا الهی گشته امشب محفل عشق و دعا
ما  بگوییم   آرزوها  را به  درگاه  شما
آرزوی این حقیر امشب فقط یک واژه است                
کربلا و کربلا و کربلا و کربلا

*******************

از درد زمانه ی فلج میخوانم
از ساحت آخرین حجج میخوانم
در خلوت "لیلة الرغائب" آری
"عجل لولیک الفرج" میخوانم

*******************

در ليلة الرغائب
هر دم به شو رو شينم
محتاج يك برات از
دست خود حسينم

اصغر چرمى

می برم نام تو را تا ببری نام مرا
پُرکن از جام لب خویش همه جام مرا

خاک هم گاه گداری بدهد طعم عسل
بوسه از خاک رهت کرده عوض کام مرا

خاطرم نیست چه شد بر تو گرفتار شدم
پهن کردی سر گیسوی خودت دام مرا

هرنفس بی تو شده مردن تدریجی من
رنگ و بویی بده این گردش ایام مرا

اگر این سر به سر راه تو افتد زیباست
به شهادت بنما ختم سر انجام مرا

نذر کردم که دگر سمت گناهی نروم
شرطش این است حمایت کنی اقدام مرا

دل من ظرف بلوریست پر از خون جگر
کنج میخانه مبین گریه آرام مرا

به خدا کرببلایی شدنم دست شماست
جان عباس فراموش مکن نام مرا

به پریشانی گیسوی سر ام بنین
دیگر امضا بنما برگه اعزام مرا

روضه خوان گفت حسین؛ بوی حرم شد احساس
وعده ما سحری پای ضریح عباس

قاسم نعمتی

      بانو زبانزد است حیایی که داشتی
      تاریخ ثبت کرده وفایی که داشتی
      
      نازل شود به وحی خدا مدح وصف تو
      با آن مقام پیش خدایی که داشتی
      
      در آسمان حیدر و زهرا پریده ای
      مهد کمال بود هوایی که داشتی
      
      با حضرت عقیله ی صحرای کربلا
      مشهور بود صدق و صفایی که داشتی
      
      دیدند اهل کوفه که حیدر ظهور کرد
      با خطبه ها و صوت رسایی که داشتی
      
      دیدی مصیبتی که دگر کس نمی رسد
      به ابتدای صبر و رضایی که داشتی
      
      قربانیِ تو نزد خدایت قبول شد
      یک عمر ماند رنگ حنایی که داشتی
      
      ام البنین به شهر مدینه که روضه داشت
      گل می نمود آه و بکایی که داشتی
      
      با زینب و رباب فقط ناله می زدی
      با خاطرات کرب و بلایی که داشتی
      
      تقسیم شد میان اسیران اهل بیت
      در شهر شام آب و غذایی که داشتی
      
      حتی زن یزید لعین گریه اش گرفت
      با دیدن خرابه و جایی که داشتی
      
      عباس بود روی نی و بست چشم خود
      وقتی که دید تاول پایی که داشتی
      
      در خیمه های سوخته آمد چه بر سرت؟
      بعد از غروب و شام عزایی که داشتی
      
      یاد صدای فاطمه افتاد پشت در
      زینب شنید سوز صدایی که داشتی
      
      شکر خدا نبود ببیند برادرت
      بردند گوشوار طلایی که داشتی
      
      شکر خدا نبود حسین تو بشنود
      در زیر تازیانه نوایی که داشتی
       
      رضا رسول زاده
      
       
      *********************************
       
      
      ما از می جام عاشقی سرمستیم
      بر مرحمت دخت علی دل بستیم
      محشر که بیاید همگی میگوییم
      ما گریه کنان ام کلثوم هستیم 

      ****
      ای عالمه ی علوم دین ادرکنی
      ای چادر تو حبل متین ادرکنی
      یاسَیِّدَةَ النِّسا أَنَا سائِلِکُم
      ای دخت امیر مومنین ادرکنی 

      ****
      ای روشنی نسل طهورای فاطمه
      ای سردبیر مجمع شورای فاطمه
      بی شک و شبهه عمه ی سادات عالمی
      ای هم ردیف زینب کبرای فاطمه
      **
      ملیکه ی دو سرایی و نوحه گر هستی
      خمیده ای به گمانم شکسته پر هستی
      میان روضه ی امشب به خاطرم آمد
      تو از غریب مدینه غریب تر هستی 

      ****
      تندیس حلم و حجب و حیایی بزرگوار
      سنگ صبور شیر خدایی بزرگوار
      محشر به إذن مادر سادات فاطمی
      آری شما شفیعه ی مایی بزرگوار 

      ****
      عزیز فاطمه در معرض خطر بودی
      ز بانوان حرم تو گرسنه تر بودی
      "سری به نیزه بلند است در برابر" تان
      تمام واقعه را تو نظاره گر بودی
       
      علیرضا خاکساری
       
      *********************************       
             
      در علم و فضيلت و ادب دريايي
      در عصمت و صبر و علم بي همتايي
      سجاده‌ی تو شميم کوثر دارد
      تو آينه‌ی ‌حقيقي زهرايي

      ****
       اي روح زلال! نور کوثر داري
      تو عطر گل ياس پيمبر داري
      در حجب و حيا آينه‌ی فاطمه اي
      در وقت خطابه شور حيدر داري
 
      ****
      اي پشت و پناه قافله، چون زينب
      همراز نماز نافله، چون زينب
      در شام نيفتاده اي از پا، بانو
      يک لحظه در اين مقابله چون زينب

      ****
      هر چند که بي صبر و قراري بانو
      هر چند غريب و داغداري بانو
      در کوفه‌ی بي کسي و شام غربت
      چون کوه وقار استواري بانو
  
      ****
      در روز دهم چو شمع افروخته اي
      در آتش بي کسي و غم سوخته اي
      تا سرحد جان حمايت از مولا را
      از مادر خود فاطمه آموخته اي
 
      ****
      از ديده اگرچه خون دل افشاندي
      آن روز تمام کوفه را لرزاندي
      اي دخت علي، هيمنه‌ی کوفي ها
      مي ريخت به هر خطابه که مي خواندي

      ****
      آن روز رسيده بود جانت بر لب
      مي سوخت تمام پيکر تو در تب
      پروانه صفت گرم طواف عشقي
      ذکر لب خسته‌ی تو: زينب زينب
   
      ****
      آن ماتم بي کرانه را معنا کن
      آن غربت جاودانه را معنا کن
      يک بار براي زائرانت بانو
      تو ضربه‌ی تازيانه را معنا کن

      ****
      شش ماه شبيه روضه خوان مي خواندي
      از غربت و داغ بي کران مي خواندي
      از نيزه و قتلگاه و خون مي گفتي
      از طشت طلا و خيزران مي گفتي
       
      یوسف رحیمی
       
       *********************************
       
             
      ای مقـــامت فـراتـر از مریــــم
      ای شکوهـت رسـاتـر از حــــوا
      ام کلثــوم خواهــر زینب
      عصمت الله دوم زهـرا  
 
      ****
      پیش پایـت تــمام حـــور و ملـــک
      در رکـــــوع و سجـــــود افتـــــاده
      نســل برتـر ز خانــــواده نـــــور..!
      دخت مـولا و فاطمـه  زاده
   
      ****
      ای حجابت فرشته را چادر
      حوریان در طواف معجر تو
      آن قدر ناز داری ای بانو..!
      بال جبریل فرش معبـر تو
    
      ****
      از نفسهایت ای نسیم بهشت..!
      بــوی عطــر و گــلاب می آیــــد
      التمــاس دعـای نیمــه شبـــان
      سوی تو مستجـــــاب می آیــد
  
      ****
      تو کجـــــا و تبـــــار ناپـاکان
      تـو ملیکـه ز عالــم ملکـــــــوت
      تـو بهشتـی چـه نسبتی داری
      به کویــر و به دوزخ و برهــوت

      ****
      قرص خورشید و زمهیر سیاه
      جمع ایمان و کفـر ممکن نیست
      هرکـــه ایــن قصـه را کنـد بــاور
      به خدا شیعه نیست مؤمن نیست

      ****
      انتــهـای عــروج جبـرائـــیل
      اولیــن پــله مقــــام شمــا
      کربـلا زنـده مانـده امــا، بـا
      خطبه زینب و کلام شمـا
 
      ****
      مثل زینب غروب عاشورا
      داغـــــدار بـــــرادرت بـــودی
      آمــــدی در حوالـــی گـــودال
      و کمک حـــال مـــادرت بودی

      ****
      دست سنگین عصر عاشورا
      روی مـــاه تو را کبـود، نمود
      آن طرف زینبی که بود سپـر
      این طرف تو میان آتش و دود
   
      ****
      مثل زینب  میان بزم شراب
      تکیـــه گــاه یتیــم اربـابــــــی
      کربلا؛ کوفه؛ شام؛ کرب و بلا
      تا مـدینـه چـو مـاه، می تابی

      ****
      زینـب و تـــــو؛ مکمــــل عشـقـیـــد
      تو درخشــنده؛ زینب  المــاس است
      ادبـــت در مـقــابــــــل خـــواهـــــــــــــر
      در مثل، چون حسیـن و عباس است
       
      یاسر حوتی

      تنها غریب ؛بی کس و بی آشیان شدی
      تبعیدی مجاور یک پادگان شدی
      
      طوفان غم شکوه بهار تو را گرفت
      بیهوده نیست این همه رنگ خزان شدی
      
      آقا! مدینه، سامره فرقی نمیکند
      وقتی شبیه مادر خود قد کمان شدی
      
      مانند کوه مانده ای و ایستاده ای
      هرچند بارها هدف دشمنان شدی
      
      دیروز گنبد حرمت بر زمین نشست
      امروز نیز هجمه ی زخم زبان شدی
      
      سیلی محکمی زده نامت به دشمنان
      تو خار چشم طرح زنا زادگان شدی
      
      آقا غرور سینه زنانت شکسته شد
      حرمت شکسته ی ستم این و آن شدی
      
      اینک بگو که شیر درآید ز پرده باز
      وقتی دوباره سخره ی نا بِخردان شدی
      
      گاهی بلاکش ستم ناروا شدی
      گاهی پیاده در پی مرکب روان شدی
      
      گاهی به یاد کرب و بلا گریه کردی و
      گاهی کنار قبر خودت روضه خوان شدی
      
      گاهی تو را به مجلس مِی برد دشمنت
      پر غصه از تعارف نامحرمان شدی
      
      گیرم تو را به بزم شرابی کشیده اند
      کی میهمان طشت زر و خیزران شدی
      
      بزم شراب رفتی و یاور نداشتی
      با یاد عمه جان خودت خون فشان شدی
      
      اگر شاعر این شعر را میشناسید لطفا اطلاع دهید

       
      ************************************
       
       
      تنها امام سامره تنها چه ميكني؟
      در كاروان سراي گداها چه ميكني؟
      
      دارم براي رنگِ تنت گريه ميكنم
      پايِ نفس نفس زدنت گريه ميكنم
      
      باور كنيم حرمت تو مستدام بود؟
      يا بردن تو بردنِ با احترام بود؟
      
      باور كنيم شأن تو را رَد نكرده است؟
      اين بد دهانِ شهر به تو بد نكرده است؟
      
      گرد و غبار، روي تو اي يار ريختند
      روي سر ِتو از در و ديوار ريختند
      
      مردِ خدا كجا و اينهمه تحقير وايِ من
      بزم شراب و آيه ي تطهير وايِ من
      
      هرچند بين ره بدنت را كشيد و بُرد
      دستِ كسي به رويِ زن و بچه ات نخورد
      
      باران نيزه، نيزه نصيب تنت نشد
      دست كسي مزاحم پيراهنت نشد
      
      اين سينه ات مكان نشست كسي نشد
      ديگر سر تو دست به دست كسي نشد
      
      علی اکبر لطیفیان
     
       
    ************************************
   
       
      صدای زمزمه ی جامعه کبیره ی توست
      که چشم ها همه اشک و نگاه خیره ی توست
      
      هر آنکسی که در امواج عشق افتاده
      برای عرض ادب در پی جزیره ی توست
      
      کلاس درس محبت کلامکم نور است
      اگر محب علی گشته ایم سیره ی توست
      
      شما که محبط وحیید و معدن رحمت
      تمام دار و ندارم غم عشیره ی توست
      
      میان صحنه ی محشر شفاعتی بکنید
      صدای ضجه ، صدای غلام تیره ی توست
      
      کنار ذره ای از ناخن شما باید
      تمام ناقه ی صالح به سجده در آید
      
      قدم زدی به مسیر مدینه ، سامرا
      به جاده های کویر مدینه ، سامرا
      
      تمام غربت چشم تو را شهادت داد
      مناره های منیر مدینه ، سامرا
      
      چه زخم ها که به قلب شما زدند آقا !
      ستمگران حقیر مدینه ، سامرا
      
      دوباره روز دوشنبه چه نحس می آمد
      به سمت شهر فقیر مدینه ، سامرا
      
      برای مادر خود گریه می کنید انگار
      بنال مرغ اسیر مدینه ، سامرا
      
      برای بانوی پهلو شکسته ی حیدر
      برای صورت نیلی حضرت مادر
      
      دوباره اشک غزل های منزوی ای وای
      شراره می چکد از چشم مثنوی ای وای
      
      شکست حرمت گنبدطلای سامرا
      شکست بغض فضاهای معنوی ای وای
      
      اگر چه منزلتت خدشه بر نمی دارد
      دچار زخم جسارات می شوی ای وای
      
      شما کجا و زمین گدا نشین مسیر
      شبیه عمه به ویرانه می روی ای وای
      
      بمیرم از چه پس مرکب سیاهی ها
      کنار مردم این شهر می دوی ای وای
      
      برای گریه کنانت اگر جسارت نیست ،
      بگو که زخم روی ناخن شما از چیست ؟؟!
      
      به دور مرقدت امشب ملایکه دارند ؛
      بررای غربت چشمانت اشک می بارند
      
      چقدر بی خرد است آن عدو نمی داند
      درندگان به کف پات سجده می آرند
      
      به سوی بزم شرابت کشند اما شام
      امان ز مردم پستی که بین بازارند
      
      برای دیدن سرها هجوم آوردند
      جماعتی همه رفتند سنگ بردارند
      
      به سمت بزم شراب این صدای گریه ی کیست ؟
      صدای شیهه ی شلاق های دربارند
      
      صدای گریه ی زهرا ، قرائت قرآن
      صدا صدای تلاقی خیزران ، دندان
      
      مجتبی کرمی
       
     ************************************
      
     
       
      یامن ارجوه رجب
      
      بگذار کمی عرض ارادت بنویسم
      دور از تو و با نیت قربت بنویسم
      
       سجاده ی شب پهن شده، حی علی شعر
      بگذار برایت دو سه رکعت بنویسم
      
      بگذار که ده مرتبه در ظلمت این شهر
      یا هادی و یا هادیِ امت بنویسم
      
      شاید که چنان رود سر راه بیایم
      بر صفحه ی صحرای جنون خط بنویسم
      
      مقصود من از "یا من ارجوه رجب ها"
      غیر از تو، که را وقت عبادت بنویسم؟
      
      با ذره ای از مهر تو، ای چشمه ی خورشید
      از نور تو، تا روز قیامت بنویسم
      
      با این همه آلودگی، ای آیه تطهیر
      از سوره ی انفاق و کرامت بنویسم
      
      برداشته باد از رخ تو پرده و من نیز
      بی پرده برای تو روایت بنویسم
      
      شیر آمده از پرده برون با نفس تو
      تا من هم از این رتبه ی خلقت بنویسم
      
      تو ضامن شیر و پدرت ضامن آهوست
      حق دل من نیست که حسرت بنویسم
      
      من شاعر چشم تو ام، المنّة لِلّه
      پس می شود از روی بصیرت بنویسم
      
      هر لحظه چنان لاله بر افروختم از داغ،
      هر آینه از درد به حیرت بنویسم
      
      از غفلت ما بوده که شاهین شده کرکس
      پس با قلم شرم ز غفلت بنویسم
      
      از سنگ زدن بر دل آیینه بگویم
      از سوختن پرده ی حرمت بنویسم
      
      دست و قلمم نه، دهنم بشکند امروز
      چیزی اگر از حد جسارت بنویسم
                                                               
      من آمده ام نقطه سر خط بنویسم
      از جامعه، از شرح زیارت بنویسم
      
      ای مهبط وحی، ای نفست معدن رحمت
      بگذار که از چشمه ی حکمت بنویسم
      
      وقتی که تویی راه رسیدن به خداوند
      این قافیه را نیز هدایت بنویسم
      
      آه ای دهمین ذکر مجیبّ الدعواتم
      مضطرم و بگذار که حاجت بنویسم
      
      حالا که نوشتند: و کنتم شفعایی
      بگذار ز اسباب شفاعت بنویسم
      
      از خون گلویی که به قنداقه نشسته
      از دست قلم گشته ی غیرت بنویسم
      
       من آمده ام نقطه سر خط بنویسم
      از مردم نا مرد شکایت بنویسم
      
      از زهر جگر سوز نوشتم که بسوزم
      از تشنگی ات وقت شهادت بنویسم
      
      از رفتن باپای پیاده پی مرکب
      از ماندن درهرم حرارت بنویسم
      
      شب... بزم شراب...آیه تطهیر...تعارف
      باید چقدر ذکر مصیبت بنویسم
      
      من آمده ام نقطه سرخط بنویسم
      برمنتقمش نامه دعوت بنویسم
      
      محسن عرب خالقی
       
     ************************************
       
     
       
      چون یا کریمِ خسته و بی بال و پر شده
      در حجره ای که بسته درش محتضر شده
      
      برگـشته رنگ و روش تنش تیر می کشد
      وقتی كه زهر بر بدنش كارگر شده
      
      بـا چشم تـار تا به زمین خورد لب فشرد
      این ضـعف چـیره بر بـدنش دردسـر شده
      
      یك دست زد به پهلو یك دست روی خاك
      یـعنی كه ارث مادری اش بیـشـتر شده
      
      دارد به روی مادر خود فكر می كند
      خورشید عشق هر نفسش شـعله ور شده
      
      دریا میان چشم تـَرَش جا گرفـته است
      آری دوباره روضه ی زهرا گرفته است
      
      حبیب نیازی
     
       
    ************************************
       
      
       
      مثل امواج خروشان كه به ساحل برسند
      وقت آن است كه عشاق به منزل برسند
      
      هادی راه تو هستی و یقیناً بی تو
      ناگزیرند از آغاز به مشكل برسند
      
      رهروان از تو و از جامعه تا بی خبرند
      كی به درك قلم و قاف و مزمل برسند
      
      واجب دین خدا بودی و تركت كردند
      در شتابند به انجام نوافل برسند
      
      در جهان حاكم جبار فراوان دیدیم
      كه بعید است به پای متوكل برسند
      
      سامرای تو مدینه ست مبادا یك روز
      صحن های تو به ویرانی كامل برسند
      
      با هم از غربت و داغ تو سخن می گویند
      شاعرانی كه به درك متقابل برسند
      
      واژه ها كاش كه از سوی تو الهام شوند
      تا به این شاعر آشفته ی بیدل برسند
      
      احمد علوی
       
    ************************************
       
     
       
      آیینه چشم می کندم سیر حالتان
      حیرانم از روایت فعل محالتان
      
      مظلومی آنقدر که ندارند اتفاق
      حتی مورخان به سر سن و سالتان
      
      از میوه های علم شما سیر میشویم
      حتی اگر به ما برسد سیب کالتان
      
      نفرین به ما اگر به تمنای روشنی
      بیرون بیاوریم سر از زیر بالتان
      
      ابن الرضای دومی و سجده میکنیم
      بر آفتاب مشرقی بی زوالتان
      
      هرکس که سائل کرمت شد کریم شد
      کوچک شد آنکه پیش تو،عبدالعظیم شد
      
       احسان خانواده تان از قدیم بود
      آنقدر روی بام شما یاکریم بود
      
      راه تو را نیاز به خدمتگذار نیست
      پرده نگاه دار سرایت نسیم بود
      
      ای آسمان چه شد که شدی همنشین خاک
      وقتی خدای عزوجلت ندیم بود
      
      ای آنکه چوبدستی بازی کودکیت
      مثل عصای معجزه های کلیم بود
      
      بیراهه بود راه ،بدون هدایتت
      تنها صراط نور شما مستقیم بود
      
      نام تو جلوه ایست از اسما پنجتن
      هم گشته ای امام علی، هم ابالحسن
      
      وقتش شده که باز به سجاده رو کنید
      وقتش رسیده با خودتان گفت و گو کنید
      
      وقتش رسیده است که در چنته ی قنوت
      کار شفاعت همه را باز رو کنید
      
      بایدحصیر ساده ی بی آبروی را
      جا زیر پای داده و با آبرو کنید
      
      گیرم که آب سرد نیاورد خادمت
      باید به آب گرم بهشتی وضو کنید
      
      باید که باز زخم و جراحات شیعه را
      با دست مرحمتگر مرهم، رفو کنید
      
      امشب دوباره سمت خدا ساده میروید
      از جاده ی حصیریِ سجاده میروید
      
      آقا از اینکه اینهمه تنها شدی ببخش
      از اینکه خرج مردم دنیا شدی ببخش
      
      مظلومی مقام تو تقصیر دشمن است
      اما غریب بین احبا شدی ببخش...
      
      تا قبل از این برای تو کاری نکرده ایم
      مظلو م بی وفا شدن ما شدی ببخش
      
      تقصیر ماست حرمتتان را شکسته اند
      زخمی بی تفاوتی ما شدی ببخش
      
      حالا برای پرزدنت گریه میکنیم
      هی در ازای پرزدنت گریه میکنیم
      
      حسین رستمی
       
      ************************************
      
      
       
      بالاتری ز مدح و ثنا أیها النقی
      ابن الرضای دوم ما أیها النقی
      
      با حبّ تو عبادت ما عین بندگی ست
      هادی آل فاطمه یا أیها النقی
      
      دارم ولی شناسی خود را ز نور تو
      مولای من ولی خدا أیها النقی
      
      با آن نقاوت نقوی یک نگاه کن
      پاکیزه کن وجود مرا أیها النقی
      
      با صد امید همچو گدایان سامرا
      پر می کشیم سوی شما أیها النقی
      
      بخشنده تر ز حاتم طائی تویی تویی
      مسکین ترم ز هرچه گدا أیها النقی
      
      من هرچه خواستم تو عنایت نموده ای
      یک حاجتم نگشته روا أیها النقی
      
      گردد جوانی ام همه ترویج مکتبت
      جانم شود فدای تو یا أیها النقی
      
      باید برای غربت تو بی امان گریست
      با ناله هاي حضرت صاحب زمان گریست
      
      شرمنده از قدوم تو چشمان جاده بود
      دشمن سواره آمد و پایت پیاده بود
      
      آن ناخن شکسته و آن کاروان سرا
      توهین به ساحت تو برایش چه ساده بود
      
      بارانی ست از غم تو چشم سامرا
      با دیدن تو اشک ملک بی اراده بود
      
      وقتی که آسمان ز غمت سینه چاک شد
      دیدی که عرش سر روی زانو نهاده بود
      
      زهر ستم چه با جگر پاره پاره کرد
      دیگر نفس ... نفس ... به شماره فتاده بود
      
      شکر خدا که دشمن تو خیزران نداشت
      هر چند دل ، شکسته از آن بزم باده بود
      
      آقا بیا و با دل غرق به خون بخوان
      از آن سه ساله که پدر از دست داده بود
      
      جانش رسید بر لبش از ضربه های چوب
      وقتی کنار طشت طلا ایستاده بود
      
      آرام قلب خسته اش از دست رفته بود
      چشم به خون نشسته اش از دست رفته بود
      
      یوسف رحیمی
       
    ************************************
       
     
       
      آقا سلام  بغض غریبی گرفته ام
      انگار غربتت کمرم را شکسته است
      اصلاً چهار پاره شدم من برایتان
      من؛ زائری که دل به ضریح تو بسته است
      
      در گیرو دار هجمه ی این نانجیب ها
      دل بسته ام فقط به دعای کبیره ات
      اصلاً عجیب نیست که هی نعره می زنند
      این ها کمر به قتل شما و عشیره ات ...
      
      این ها که قلب جامعه ات را شکسته اند
      غرقند در «ضلال مبینی» که دوزخ است
      آسوده در توهمشان راه  می روند
      بر روی خاک های زمینی که دوزخ است
      
      ما را ببخش اگر دلتان را شکسته اند
      آماده ایم پای شما سر بیاوریم
      ما مردمان غافل این قصه ایم ؛ پس
      فرصت بده که از دلتان در بیاوریم
      
      ما زائران حلقه به گوش توایم که
      از دوری ات به هر در و دیوار می زنیم
      دل ها همیشه راهی دیدار سامراست
      تا زنده ایم دست به این کار می زنیم
      
      ازبس که جای خالی ات احساس می شود
      چشمان شیعیان شده کورِ هدایتت
      آقا برای ما کمی آب آوری بکن
      ما تشنه ایم ؛ تشنه ی نورِ هدایتت
      
      در « إهدناالصراط » شما راه می روند
      آن ها که سامرای تو را گریه می کنند
      همراه ما ، زمین و بیابان و آسمان
      سرداب با صفای تو را گریه می کنند
      
      دارد هوای شعر پر از گریه می شود
      اینجا کسی دلش به هوای تو تنگ نیست
      دشمن که بی حیاست ولی در مرام ما
      « بی حرمتی به ساحت خوبان قشنگ نیست »
      
      سجاد سعیدنژاد 
       
    ************************************
      
      
       
      یادتان هست نوشتم که دعا می خواندم
      داشتم کنج حرم جامعه را می خواندم
      
      از کلامت چه بگویم که چه با جانم کرد
      محکماتِ کلماتِ تو مسلمانم کرد
      
      کلماتی که همه بال و پر پرواز است
      مثل آن پنجره که رو به تماشا باز است
      
      کلماتی که پر از رایح? غار حراست
      خط به خط جامعه آیین? قرآن خداست
      
      عقل از درک تو لبریز تحیر شده است
      لب به لب کاس? ظرفیت من پر شده است
      
      هم? عمر دمادم نسرودیم از تو
      قدر درکِ خودمان هم نسرودیم از تو
      
      من که از طبع خودم شکوه مکرر دارم
      عرق شرم به پیشانیِ دفتر دارم
      
      شعرهایم همه پژمرد و نگفتم از تو
      فصلی از عمر ورق خورد و نگفتم از تو 
      
      دل ما کی به تو ایمان فراوان دارد
      شیرِ در پرده به چشمان تو ایمان دارد
      
      بیم آن است که ما یک شبه مرداب شویم
      رفته رفته نکند جعفر کذاب شویم
      
      تا تو را گم نکنم بین کویر ای باران!
      دست خالیِ مرا نیز بگیر ای باران!
      
      من زمین گیرم و وصف تو مرا ممکن نیست
      کلماتم کلماتی ست حقیر ای باران!
      
      یاد کرد از دل ما رحمت تو زود به زود
      یاد کردیم تو را دیر به دیر ای باران!
      
      نام تو در دل ما بود و هدایت نشدیم
      مهربانی کن و نادیده بگیر ای باران!
      
      ما نمردیم که توهین به تو و نام تو شد
      ما که از نسل غدیریم، غدیر ای باران!
      
      پسر حضرت دریا! دل ما را دریاب
      ما یتیمیم و اسیریم و فقیر ای باران!
      
      سامرا قسمت چشمان عطش خیزم کن
      تا تماشا کنمت یک دل سیر ای باران!
      
      بگذارید کمی از غمتان بنویسم
      دو سه خط روضه از این درد نهان بنویسم
      
      گریه بر داغ شما عین ثواب است ثواب
      بار دیگر پسر فاطمه و بزم شراب
      
      سید حمیدرضا برقعی

   ************************************
 

از همان ابتدایت ای آقا
شده ام آشنایت ای آقا

من فقیر و یتیم و مسکینم
من گدایم گدایت ای آقا

با ظهور هلال ماه رجب
می شوم مبتلایت ای آقا

می شود پهن بین هر خانه
سفره های غذایت ای آقا

دست و دل بازیت چه بسیار است
کرده غوغا عطایت ای آقا

پدر و مادرم به قربانت
همه چیزم فدایت ای آقا

تا زمانی که من نفَس دارم
می نویسم برایت ای آقا 

می نویسم که خیلی آقایی
می نویسم که یابن الزهرایی

تویی «آقا» و ما همه «بنده»
ظرف ما از وجودت آکنده

مهبط الوحی و معدن العلمی
علم در پیش تو سرافکنده

نه که یک مرتبه ... هزاران بار
داده ای تو خبر ز آینده

هادی راه ما احادیثت
نظراتت همیشه سازنده

کوری چشم دشمنان حسود
تویی آن آفتاب تابنده ...

... که همیشه هدایتت باقی است
پرتو نور توست پاینده

کافی است تا کمی اشاره کنی
شیر در پرده می شود زنده

تویی آن کس که می زند زانو
پیش پای تو شیر درّنده

چه کسی گفته که تو بی یاری؟!
لشکری از فرشتگان داری

با وجود تو کیمیا دارم
خوش به حالم که من تو را دارم

حال و روز مرا ببین آقا
 شوق دیدار سامرا دارم

دل من لک زده برای حرم
تا بیایم حرم، دعا دارم

مطمئنّم که می رسم پابوس
چون که یار گره گشا دارم

نوکری روسیاه و بد داری
دلبری خوب و باوفا دارم

با دعای تو بچه هیأتی ام
بین هیأت«بروـ بیا» دارم

می زنم لطمه بر سر و صورت
در عزای تو من عزادارم

بعد از آنی که زهر نوشیدی
به خودت بین حجره پیچیدی

باز هم رنج بی حساب ای وای
باز هم روضه و عذاب ای وای

بی حیاهای مست و لایَعقل
کارشان کار ناصواب ای وای 

 بی اجازه هجوم آوردند
به در بیت آفتاب ای وای

نیمه ی شب شبیه اجدادت
می دویدی چه با شتاب ای وای

پشت مرکب کشان کشان رفتی
وَ شدی نقش بر تراب ای وای

وارث حیدری و جا مانده
روی دستت رد طناب ای وای

چیده شد در مقابل چشمت
جام های پر از شراب ای وای

با تماشای بزم باده و جام
زنده شد خاطرات مجلس شام

روضه می خواند و بر دهان می زد
آتش روضه را به جان می زد

با همان سوز سینه و اشکش
تیشه بر ریشه ی خزان می زد

روضه ها روضه های سختی شد
چه گریزی در آن میان می زد! ...

... خنده های یزید بی احساس
طعنه هایی به جدّمان می زد

جلوی چشم دخترش، نامرد ...
  ... به لبش چوب خیزران می زد

ناله می زد تو را خدا بس کن
ولی عمداً چه بی امان می زد

می دوید او به سمت بابایش
به روی خود دوان دوان می زد

به عموجان خود توسل کرد
حرف هایی به پهلوان می زد

ناگهان مثل فاطمه افتاد
عاقبت از غم پدر جان داد

محمد فردوسی

همیشه روی به درگاه حق تعالی کن
تمام خواهش خود را ز او تمنا کن

به هر طرف که هوا و هوس کشید مرو
و بند معصیت از دست و پای خود وا کن

ز فیض ماه رجب بهره گیر و از حالا
برای ماه خدا خویش را مهیا کن

کنار سفره ی ذکر و دعای این ایام
دعا برای ظهور عزیز زهرا کن

آهم رسد به گردون اشکم به رخ روانه
شد قسمتم که شویم جسم تو را شبانه
ای یار مهربانم فاطمۀ جوانم
    ****
امشب رسیده دستم بر بازوی شکسته
بنشینـم و بگــریم بـر پهلوی شکسته
ای یار مهربانم فاطمۀ جوانم
 ****
در موسم جوانی از من تو را گرفتند
با ضـرب تازیانـه دیگـر چرا گرفتند
ای یار مهربانم فاطمۀ جوانم
****
بر پیکرت بریزم از اشک خود ستاره
غسل تو گشته بر من شهادت دوباره
ای یار مهربانم فاطمۀ جوانم
 ****
چون من کسی نـدارد مراسم شبانه
هم غسل مخفیانه هم دفن مخفیانه
ای یار مهربانم فاطمۀ جوانم
****
بر یار مهربانم خون گریه کن مدینه
هم بــر مدال بازو هم بر مدال سینه
ای یار مهربانم فاطمۀ جوانم

*****************
از غصه های مادر خدا کنه فدا شم                    
میـمیــره تــا میبینه گهواره داداشـــم
مادر خدا نگهدار مادر خدا نگهدار

چشم بابا با مادر مشغول رمز و راز                    
کنج حیاط با گریه براش تابوت می ساز
مادر خدا نگهدار مادر خدا نگهدار

از آخرین کلامش چشماش همش می باره         
امشب مادر بهم گفت حسین کفن نداره
مادر خدا نگهدار مادر خدا نگهدار

مادر با آه و گریه تو گوش من می خونه              
غصه نخور حسن جان زینب پیشت میمونه
مادر خدا نگهدار مادر خدا نگهدار

از اضطراب کوچه هنوز می لرزه دستات             
نمی تونی ببینی از گریه زخم چشمات
مادر خدا نگهدار مادر خدا نگهدار

گل های باغچمون رو رو بسترت می ریزم          
خیلی عذاب کشیدی راحت بخواب عزیزم
مادر خدا نگهدار مادر خدا نگهدار

از داغ خـونــه ما خــدا شــده عــذادار                 
زینب زبون گــرفتــه مادر خـدانــگهــدار
مادر خدا نگهدار مادر خدا نگهدار

شب شهادت

*شب تنهایی مولا رسیده      شب معراج یار قد خمیده

خدا صبری دهد بر آل طاها   که فردا میشود زهرا(س) شهیده

علی را در مشام جان       دگر آید بوی هجران

خداحافظ ای قد کمان

خداحافظ الا ای غمگسار من  همه هستم همه دارو ندار من

آه...واویلا واویلا واویلا...
 

*الا ای درد جانت بی کرانه        کنی همراهِ اسماء کار خانه

ولی هر دم بگِریَم یادِ آن دم     که خوردی پیش چشمم تازیانه

زدی آتش دلم آن روز              فنا شد حاصلم آن روز

غمت شد قاتلم آن روز

شبیهِ گل شدی بی جان و پژمرده   به پیش چشم من آن روز زمین خوردی

آه...واویلا واویلا واویلا...
 

*خداحافظ برو ای یاس پرپر            شَوَد مأنوس حیدر دیده ی تر

ولی با اینچنین هجرانَت ای یار      خجالت میکِشم من از پیمبر

به درد عشقت اسیرم       که زانو به بر می گیرم

دعا کن دیگر بمیرم

تو و درد و مِحَن ای وای ازین غربت     من و اشک حسن ای وای ازین غربت

آه...واویلا واویلا واویلا...

*****************************

شهادت

*ثمر داده جفای اهل کینه             زند شیعه ازین ماتم به سینه

شهیده گشته زهرای(س) حزینه    شد عاشورای بانوی مدینه

در این غم و در این عزا                  سرت سلامت ای مولا

الا ای مهدی زهرا(س)

گل چشمت به موج گریه پرپر شد    عزای مادرت زهرای اطهر(س) شد

آه...واویلا واویلا واویلا...
 

*پیام مکتب زهرا(س) همین است     که این سرمایه ی دنیا و دین است

 صراط المستقیم هر دو دنیا              فقط راه امیرالمومنین است

 درخت دین میخواهد خون             که اَکثَر هُم لایَعقِلون

بگو با ناله ای محزون
 

شهیده با دلی سوزان شده زهرا(س)    فداییّ رَهِ قرآن شده زهرا(س)

آه...واویلا واویلا واویلا...

*فلک شد نوحه خوان در کوی زهرا(س)     مَلَک شده مست عطر و بوی زهرا(س)

که ناگه در کنار بستر غم                    چکید اشک علی بر روی زهرا(س)

دو چشم فاطمه(س) واشد          روایتگر غمها شد

کبودی اش هویدا شد

شده زنده به حیدر خاطرات غم                 شده دارالعزا زین غم همه عالم
 

آه...واویلا واویلا واویلا...

*****************************

شام غریبان

*گواهی می‌دهد چشم تر ما      خزانی شد گل نیلوفر ما

رسیده موقع دفن شبانه        شده شام عزای مادر ما

امان از شام غریبان       شده چشم مولا گریان

بیا سلمان بیا سلمان

شده وقت غمی عظمی برای ما       بیا سلمان که بابایم بود تنها

آه...واویلا واویلا واویلا...
 

*بیا تا حال مولایت ببینی     گل از گلزار اشک او بچینی

بیا از بهر دفن مادری که      صدا می‌زد که یا فضه خذینی

رود زهرای(س) قد  کمان      نبی امشب دارد مهمان

بیا سلمان بیا سلمان

رسد تا عرش ، زسوز دل نوای ما    بیا سلمان که بابایم بود تنها

آه...واویلا واویلا واویلا...
 

*زکوه غصه‌ها ریزد گدازه     که داغ سخت جَدّم گشته تازه

 ببین بابای ما یاری ندارد      بیا از بهر تشیع جنازه

در این هنگامه ی هجران      برای دلگرمیّمان

بیا سلمان بیا سلمان

ز فرط گریه بند آمد صدای ما      بیا سلمان که بابایم بود تنها

آه...واویلا واویلا واویلا...

*****************************

بعد شهادت

*تو و از دارِ دنیا پر گشودن    من و اشعار تنهایی سرودن

تو دیدار رخسار پیمبر     علیّ و خاطرات با تو بودن

الا ای شمع انجمن       بده یک دم جواب من

چه سازم با اشک حسن   

به زیر لب بگوید با دلِ چاکی    خودم دیدم به کوچه چادر خاکی

آه...واویلا واویلا واویلا...
 

*تو رفتی و دگر تنها شدم من    اسیر دست ماتمها شدم من

کنم پیدا و پنهان بر تو گریه       عزادار تو ای زهرا(س) شدم من

فداییّ قرآن و دین       ببین ای یار مهجبین

شده حیدر خانه نشین

رسد هر دم به گوشم سوز آوایت   در این خانه عجب خالی بود جایت

آه...واویلا واویلا واویلا...

*ببینم نور ماه و روضه خوانم          کِشم با ناله آه و روضه خوانم

به یاد کوچه و سیلی و آتش       کنم من سر به چاه و روضه خوانم

کجایی ای نگار من             گل نیلی عُذار من

خزانی شد بهار من

کجایی ای اُمید نیمه جان من    جوان خسته و قامت کمان من

آه...واویلا واویلا واویلا...

*****************************

زبانحال با حضرت زینب

*بیا ای زینب غمدیده ی من         کنار سُفره ی برچیده ی من

کنم بر تو وصیّت با دلی خون          بیا ای روشنای دیده ی من

اگر چه تو عزاداری       نما با چشم خونباری

یتیمان را پرستاری

عزیز و جان و جانان منی زینب     تو مادر بر یتیمان منی زینب

آه...واویلا واویلا واویلا...

*عزیزم نور چشمم جان مادر   برو آن ساروق ه بسته بیاور

لباسی باشد آن را در بیاور    بگو در کربلا پوشد برادر

ز دشمن جفا می بینی     به مقتل بلا می بینی

ذبیح القفا می بینی

تو می بینی به رویِ نی سر دلبر      به خاک افتاده خونین پیکری بی سر

آه...واویلا واویلا واویلا... 

*ز دلها آتش غم زد شراره          نمایی جسم بی سر را نظاره

به جای من میان قتلگاهش       بزن ناله به جسم پاره پاره 

کنار جسم بی کفن               به صورتت ای جان من

به جای من سیلی بزن

شِنو از روی نیزه سوزِ آه او     بخوان نوحه میان قتلگاه او

وای حسین وای حسین وای حسین وای...

*****************************

در و دیوار
 

*کشد از خانه ام آتش زبانه

                                 بُوَد دریا دردم بی کرانه

عدو در پیش چشمم ظالمانه

                                زده بر جسم یارم تازیانه

دو چشم دخترم تر بود

                   گلم از کینه پرپر بود

                                   میان دیوار و در بود

گل یاسم میان شعله ها افتاد

                   همه دارو ندارم پشت در جان داد

آه..واویلا...

*دلم با درد و ماتم همنشین شد

                       چه ها با ز اهل ظلم و کین شد

دو دستم بسته وحالم پریشان 

                  که زهرا(س) ناگهان نقش زمین شد

من و ذکر یارب یارب

                  من و دل پر تاب و تب

                                 من و اشک چشم زینب

کند گریه به یاد غربت مادر

                       به زیر لب بگوید با دو چشم تر

آه..واویلا...

*به یثرب فتنه سختی به پا شد

                            کزان حقّ رسالت خوش ادا شد

که بعد از رحلت ختم رسولان

                              جفا بر دخترش خیر النّسا شد

لعینان با هم پیوستند

                     دل بنت طاها خستند

                                      وَ پهلویش را بشکستند

به قبل خون صدا زد حضرت زهرا(س)

                           ببین بابا چه ها کرده عدو با ما

آه..واویلا...

*****************************

کوچه

*غم قلب حسن شد بی نهایت

                           امان از این جفا و این جنایت

میان کوچه ها با ضرب سیلی

                            شده زهرا(س) فدایی ولایت

میان کوچه ای تنها

             ز جور و کینه اعدا

                             شده نیلی روی زهرا(س)

زند ناله پیمبر از غم زهرا(س)

                    به روی نیلی و قدّ خم زهرا(س)

آه..واویلا...

*شنیدم ناله های جبرئیلی

                     که روی عصمت الّه گشته نیلی

پی ه بیداری اسلامیان در

                میان کوچه زهرا(س) خورده سیلی

فدای مولا علی بود

           به هر لحظه با علی بود

                              نوای او یا علی بود

رساند بر همه عالم پیام خو

                      که باید شد فدایی امام خود

آه..واویلا...

*الا ای ذکر یا رب گفتگویت

                        بُوَد عرش مُعلا خاک کویت

ز بس که ضربه ی او بوده سنگین

                    کبودی شد عیان در ماه رویت

غمت قاتل مجتبی

                 در آب و گل مجتبی

                                امان از دل مجتبی

امان از ناله و سوز و نوای او

                شده این کوچه ها کرببلای او

آه..واویلا...

*****************************

بستر
 

*گل یاس علی نیلوفری شد     زمان ناله های حیدری شد

زنم برسینه و سر تا قیامت      که بانوی مدینه بستری شد

جفاها دیده واویلا      قدش خمیده واویلا

شود شهیده واویلا

شده پرپر شبیه لاله تا امروز     شود اسلام به خیل ظالمان پیروز
 

آه...واویلا واویلا واویلا...
 

*ز غیر ه روی دلبر دیده بسته        نماز نافله خواند نشسته

ولی حیدر چو می آید به خانه      زجا خیزد به پهلوی شکسته

از آن رنگ و رو واویلا                    ز دست و بازو واویلا

ز درد پهلو واویلا

چو پشت در به زهرا(س) آن اهانت شد   شکسته پهلوی راه ولایت شد
 

آه...واویلا واویلا واویلا...
 

*به عشق رهبر جان بر لبِ خود      فدا شد با نوای یا ربِ خود

به دستی بی رمق در بینی بستر   کشد شانه به موی زینب خود

بگوید زیر لب زهرا(س)   برو آماده شد جانا

برای روز عاشورا

مهیّا شو برای دیدن دلبر   که در گودالِ خون است و ندارد سر

وای ...حسین وای حسین وای حسین وای...

*****************************

بیت الاحزان و احد
 

*ز غربت دل پریشانم خدایا       ببین چشمان گریانم خدایا

زنامردیّ یک عده منافق      اُحد شد بیت الاحزانم  خدایا

پی ه نهی ه از منکرم       سلاح من چشم ترم

برای حفظ رهبرم

کنم در اوج فتنه با دلی آگاه      به این گریه جهاد ه فی سبیل الله

آه...واویلا واویلا واویلا...
 

*مزار حمزه شد دارالبکایم             گرفته دیگر از گریه صدایم

دل عالم شده یک کاسه ی خون   به پای نوحه و مرثیه هایم

نبودی چون گل افسردم          میان کوچه پژمردم

به یک سیلی زمین خوردم

ندارد پاسخی دیگر سلام ما    نبودی تا بگیری انتقام ما
 

آه...واویلا واویلا واویلا...

*به خاک پستی و ذلّت نشستند    نبودی دست مولا را ببستند
 

نبودی پیش چشم کودکانم    ز من هم دست و هم پهلو شکستند
 

غریبی ام منجلی بود   غَمَم غربتِ ولی بود
 

گناهم عشق علی بود
 

عدو آمد چه غوغایی به پا گردید   لگد زد بر در و محسن فدا گردید
 

آه...واویلا واویلا واویلا...

*****************************

نوحه

 
حجتُ اللهِ القائم        اِنتَقِم یا مُنتَقِم

العجل یا بقیه الله        یبن الزهرا آجرک الله

فاطمیه شد صاحب عزایی  

مادرت گوید مهدی کجایی

کی میایی

العجل العجل یابن الزهرا

******

یک شب از درد پهلو        یک شب از درد بازو

خواب راحت مادر ندارد       قصد ماندن دیگر ندارد

مادر زینب یارب جوان است

بر رخش جای سیلی عیان است

قد کمان است

العجل العجل یبن الزهرا

******

یادگاری از مادر        مانده بر دیوار و در

وای من از دست مدینه         می چکد خون از زخم سینه

زد عدو هم کوچه هم به خانه

با غلاف و هم با تازیانه

وحشیانه

العجل العجل یبن الزهرا

*****************************

شام غریبان

سعید پاشازاده
 
حجتُ اللهِ القائم     اِنتَقِم یا مُنتَقِم

العجل یا بقیه الله          یبن الزهرا عاجرک الله

فاطمیه شد صاحب عزائی

مادرت گوید مهدی کجایی

کی میایی

العجل العجل یبن الزهرا

******

وقت غسل و تدفین است       روی لب ها یاسین است

یاس حیدر نیلوفری شد          سهم زینب بی مادری شد

گشته تشیع زهرا شبانه

میرود تابوتش روی شانه

مخفیانه

العجل العجل یبن الزهرا

******

وای از آن ضرب سیلی        وای از آن روی نیلی

نیمه شب در غسل زهرا        زخم پهلو گردیده پیدا

خانه ی زهرا تا شعله ور شد

قتلگاه او در پشت در شد

بی پسر شد

العجل العجل یبن الزهرا